Kto nigdy nie marzył o tym, żeby studiować za granicą, jeśli dodatkowo miałaby to być Hiszpania to jak wygrać los na loterii! A może mieszkacie w Hiszpanii i marzy wam się praca, która wymaga wyższych kwalifikacji- nigdy nie jest za późno, aby wziąć życie w swoje ręce i rozpocząć studia! W dzisiejszym wpisie odpowiem wam na wszystkie pytania związane ze studiami- ile kosztują, czy trzeba znać język Hiszpański i czy właściwie warto?

To pytanie na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło banalne i zupełnie nie na miejscu- no bo wiadomo jak studiujesz w Polsce to prawie wszystkie zajęcia prowadzone są w naszym rodzimym języku, więc dlaczego miałoby być inaczej w Hiszpanii?

Jak się okazuje nie dla wszystkich jest to takie oczywiste, ja sama na pierwszym roku studiów miałam koleżankę Chinkę, która nie rozumiała NIC po hiszpańsku- chyba nie muszę dodawać, że szybko zrezygnowała z dalszej edukacji.

Dodatkowo na studiach w Barcelonie wiele przedmiotów prowadzonych jest w języku katalońskim- na całe szczęście wiele profesorów ułatwia uczniom naukę i często tłumaczy na hiszpański swoje wykłady. Na egzaminach także istnieje możliwość odpowiadania w języku hiszpańskim lub dostania arkusza w dwóch językach- jednakże to zależy tylko od tego jaki jest nauczyciel i wiadomo jedni są bardziej przychylni do uczniów z zagranicy inni mniej…

Inaczej jednak sprawa ma się z uczniami ERASMUS- i tutaj wam powiem, że tak jak we wcześniejszym przypadku jedni nauczyciele są w stanie nieba przychylić inni natomiast podchodzą bardzo niechętnie do ‘’erasmusów’’. Jeśli chodzi o naukę to do wyboru jest coraz więcej przedmiotów w języku angielskim, jednak trzeba zdawać sobie sprawę, że często tylko ćwiczenia są po angielsku, a wykłady nadal po hiszpańsku.

Pewnie myślicie, że erasmusi mają łatwiej niż inni studenci? Nic bardziej mylnego (!) studenci na wymianie wcale nie mają łatwiej (chociaż to też zależy od prowadzącego) i muszą ciężko pracować- dlatego jeśli jedziecie do Barcelony na erasmusa sprawdźcie przedmioty, które możecie wziąć i wybierzcie te łatwiejsze (bo wiadomo, że Erasmus to nie tylko nauka ;) ).

Tutaj skupię się tylko na procesie osób, które nie zdawały matury w Hiszpanii (czyli takich jak ja), bo w pozostałych przypadkach odbywa się to prawie automatycznie (tak jak w Polsce). Wtedy istnieją trzy sposoby na zdobycie odpowiednika hiszpańskiej matury i każdy wymaga mnóstwo papierkowej roboty- ale jeśli ja byłam w stanie to zrobić (a naprawdę nie lubię załatwiać nic u pań Halinek), to myślę że i wy spokojnie dacie sobie radę!

Wszystkie dokumenty muszą być przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego, jednak oryginalne świadectwa też są wymagane- warto też pamiętać, że rozpoczynając studia w Hiszpanii będziecie potrzebować numeru NIE.

Tutaj zostawiam wam link do Oficina d’Accés a la Universitat, gdzie możecie się dowiedzieć jakich dokumentów potrzeba- panie w sekretariacie są naprawdę miłe i chętnie pomagają!

Jeśli chcecie studiować w Hiszpanii warto pamiętać, że czasem proces tłumaczenia dokumentów lub ich komplementowania może być długotrwały, dlatego nie warto się stresować czy załatwiać wszystko na ostatnią chwilę. Czasem warto poczekać i na spokojnie zacząć studia w przyszłym roku.

Ja tłumaczyłam zarówno maturę jak i moje polskie studia- okazało się, że moja średnia ze studiów jest wyższa niż oceny z matury i na tej zasadzie dostałam się na studia. Niestety uczniowie, którzy mają wcześniej ukończone studia muszą potem płacić mały procent więcej za każdy kredyt ECTS- ja musiałam przejść przez to małe utrudnienie, jednak przy zmianie uczelni z ETSAV na ETSAB wszystko się wyrównało i teraz płacę tyle co wszyscy.

Papiery na studia publiczne należy złożyć w pierwszym naborze, który trwa od 4 czerwca do 1 lipca lub w drugim naborze, który jest 19 i 20 września, jeśli nie dostaniemy się na wybrane studia to istnieje możliwość złożenia papierów w październiku lub w lutym. Cały proces odbywa się elektronicznie na stronie Generalidad de Catalunya, skąd wykwalifikowani pracownicy kierują całym procesem i wysyłają papiery na odpowiednie uczelnie.

Koszt studiów zależy głównie od tego w jakim mieście chcecie studiować, na jakiej uczelni oraz jaki jest to kierunek. Najtańsze studia są w Galicji za rok zapłacimy od 591 euro za studia humanistyczne do 836 € za studia techniczne (60 kredytów ECTS), natomiast w Katalonii nauka jest o wiele droższa, bo tutaj zapłacimy 1516 € za studia o profilu humanistycznym oraz 2372 € za studia o profilu technicznym.

Bardziej skomplikowane studia w swoim pakiecie mają 300 kredytów, co oznacza, że na uczelni spędzimy co najmniej 5 lat nauki (o ile nie będziemy musieli powtarzać jakiegoś przedmiotu- co też wcale nie jest takie dziwne, bo na niektórych uczelniach nie ma egzaminów powtórkowych).

Dodatkowo studia typu Grado posiadają możliwość rozpoczęcia studiów uzupełniających o odpowiedniej specjalizacji, które trwają około 1-2 lata tzw. Master- nie trzeba ich jednak podejmować od razu po zakończeniu programu Grado. Poziom tych studiów jest naprawdę wysoki, a proponowane kierunki potrafią naprawdę dobrze rozwinąć interesujący nas temat- dodatkowo znacznie ułatwiają znalezienie pracy, gdzie wymagane są specjalne znajomości. Niestety większość studiów jest naprawdę bardzo droga, w Katalonii rok nauki wynosi 3952 €, jednak jest to cena minimalna i często można spotkać się z o wiele wyższą ceną...

Jeśli natomiast interesują was studia prywatne ze względu na prestiż uczelni lub kierunek, którego nie ma na uczelniach państwowych to musicie liczyć się z wydatkiem rzędu 16894 € za rok studiów (to jest średnia krajowa w roku 2017/2018), jednak ceny mogą być o wiele wyższe w zależności od wybranego kierunku.

Na tej stronie możecie zorientować się jakie są ceny za jeden kredyt na uczelniach w Katalonii (jeden rok to maksymalnie 60 kredytów), warto jednak pamiętać że autonomia w której mieszkam należy do najdroższych w całej Hiszpanii.

Pierwszą niespodzianką może być to, że w Hiszpanii nie ma możliwości studiów zaocznych czyli tych w weekendy- jednak można wybrać studia na które nie trzeba stawiać się osobiście (tylko na egzaminy) lub mają bardzo niewiele przedmiotów na których trzeba być obecnym. Jednym z najbardziej znanych uniwersytetów tego typu jest UNED czyli La Universidad Nacional de Educación a Distancia (Narodowy Uniwersytet na Odległość), na którym można studiować takie kierunki jak: prawo, matematyka, fizyka, pedagogika, socjologia czy turystyka. Na tym uniwersytecie studiują głównie osoby, które pracują i nie mają czasu pojawiać się na zajęciach, jednak są równie wymagające co normalne studia dzienne i zobowiązują przede wszystkim do systematycznej nauki w domu- dodatkowo niektóre kierunki kończą się oficjalnym egzaminem w jednym z większych miast.

Studia na innych uczelniach odbywają się od poniedziałku do piątku, na mojej uczelni można wybrać między zajęciami od 8.30 do 14.30 lub od 14.30 do 20.30- jeśli pracujemy na pół etatu lub mamy praktyki to jest to duże ułatwienie. Jeśli jednak nasz pracodawca nie jest zbyt elastyczny to te godziny zajęć sprawiają, że nie jest łatwo połączyć naukę i pracę…

Jedną z większych niespodzianek dla mnie był brak podziału na ćwiczenia i wykłady, kiedy studiowałam w Polsce podział ten był nawet w planie zajęć (oczywiście mogło się to zmienić), a oceny nie miały ze sobą nic wspólnego. Tutaj co prawda jest podział na ćwiczenia i wykłady jednak ich podział godzinowy zależy tylko od prowadzącego i jego dobrej woli (oraz tego jak jest zaprogramowany przedmiot), a ocena końcowa to procentowy udział: z egzaminów (zazwyczaj są 2 egzaminy połówkowe np. 30% i 30%) oraz z ćwiczeń. Chociaż na moich studiach niektóre przedmioty nie mają wykładów tylko same zajęcia praktyczne...

Na pierwszym roku trzeba zaliczyć wszystkie przedmioty (60 ECTS), a nie zdanie jakiejś materii może nawet egzekwować wyrzuceniem z uczelni- jednak często mamy 1 lub 2 możliwości poprawy nie udanego egzaminu. Na zaliczenie pierwszego roku mamy 2 lata, ale często jest to sprawa indywidualna i zależy od uczelni i pojedynczego przypadku.

W późniejszych latach nauki mamy do wyboru przedmioty obowiązkowe oraz przedmioty dodatkowe (na mojej uczelni jest naprawdę mnóstwo przedmiotów do wyboru i niektóre są niezwykle interesujące)- co ciekawe nie trzeba zaliczyć wszystkich przedmiotów w tym samym roku, tylko można sobie to rozłożyć w czasie- jest to bardzo przydatne zwłaszcza kiedy pracujemy lub chcemy poświęcić więcej czasu na naukę.

Jeśli chodzi o pomoc finansową i stypendia to jest to jeden z tych punktów, w którym uważam że Polskie uczelnie biją te hiszpańskie na głowę. Nie dość, że studiowanie w Hiszpanii należy do jednych z najdroższych w Europie to dodatkowo szanse na stypendium są stosunkowo niskie. Jedną z możliwości jest dostanie najwyżej oceny czyli matricula de honor, wtedy w przyszłym roku zostaną nam zwrócone pieniądze za zdany przedmiot.

Jednak w każdej wspólnocie autonomicznej zasady przyznawania pomocy naukowej są inne, w głównej mierze zależą od tego jaki jest budżet w naszym domu i czy mamy rodzinę wielodzietną (trójka dzieci)- pomoc finansowa pokrywa tylko procent kwoty, którą musimy zapłacić przez przedmioty na które zapisujemy się po raz pierwszy (!).

Możliwe jest także dostanie dofinansowania ze względu na miejsce zamieszkania, wtedy zostaną zwrócone koszty, które musimy wydać na codzienny transport (co ciekawe kwota jest śmiesznie niska…).

Istnieją także stałe kwoty pomocy finansowej np. Beca asociada a residencia, która wynosi maksymalnie 1.500 euro rocznie i jest związana z tym, że z jakiś powodów jesteśmy zmuszeni podjąć studia znacznie oddalone od naszego miejsca zamieszkania. Jeśli jesteście zainteresowani tym typem pomocy to tu zostawiam wam stronę na której możecie przeczytać jakie są dodatkowe wymagania apropo tego stypendium.

Inną pomoc finansowa, która może nam znacznie pomóc w studiowaniu w Hiszpanii jest beca asociada a la renta i związana jest ona z tym ile zarabiamy rocznie w naszej rodzinie i liczbie osób na utrzymaniu. W ten sposób możliwe jest nawet dofinansowanie w granicach 1.600 euro rocznie, zasady przyznawania tego stypendium są dosyć skomplikowane i trzeba się rozliczać podatkowo w Hiszpanii. Tutaj zostawiam wam stronę na której wszystko jest wytłumaczone.

Dodatkowo osoby, które dobrze sobie radzą z nauką i mają dobre oceny mogą zdobyć: beca vinculada a la excelencia i może ona wynosić od 50 do 125 euro.

Jeśli jesteście tym tematem zainteresowani to odsyłam was do strony Rządu Hiszpanii na której możecie dokładnie sprawdzić obowiązujące stypendia i kwotę, którą można otrzymać.

Strona Rządu Hiszpanii z obowiązującymi stypendiami.

Poziom nauczania w Hiszpanii jest naprawdę wysoki i już na pierwszym roku studiów przedmioty są bardzo konkretne i ukierunkowane na to co będziemy robić w przyszłości. Ja od początku byłam bardzo zadowolona z wyboru kierunku i studiów i czułam, że nie marnuje czasu na uczelni (co niestety zdarzało mi się na studiach w Polsce).

Jeśli chodzi o poziom na tle światowym to aż 14 hiszpańskich uczelni z 27 w tym kraju znajduje się w rankingu QS World University Ranking 2020, poniżej przedstawiam wam listę uczelni, które znalazły się w rankingu.

Dodatkowo jeśli macie wybrany już kierunek to warto sprawdzić bardziej specyficzne rankingi z których dowiecie się który uniwersytet jest najlepszy na świecie i tak według rankingu światowego Politechnika Katalońska zajmuje dopiero 300 miejsce, jednak jeśli spojrzymy na kierunek jaki ja studiuje czyli architektura to można zauważyć, że zajmuje on 29 miejsce w skali światowej, w porównaniu Politechnika Madrycka znajduje się dopiero na 41 miejscu.

W Hiszpanii istnieje 10 stopniowy system ocen- wiem, brzmi kosmicznie, jednak powiem wam że można się do tego systemu ocen przyzwyczaić i czasem wydaje mi się, że ma większy sens niż nasz polski system oceniania.

Jeśli nie stawimy się na egzaminie to wtedy przedmiot nie będzie zaliczony, a w aktach odnotowany jako: no presentado czyli nieobecny- wtedy jeśli chcemy jeszcze raz podejdziemy do tego przedmiotu nie zostanie naliczona wyższa kwota za powtarzanie przedmiotu.

Przedmiot zostaje uznany jeśli uzyskamy co najmniej 5 i wtedy już nie musimy się martwić o jego zdanie w przyszłym roku. Co ciekawe oceny są zaokrąglane do pierwszej liczby po przecinku, więc nie powinna was zdziwić końcowa ocena która może wynosić: 5,8 lub 6,7…

A co jeśli dostaniemy z jakiegoś przedmiotu: 4,5 lub 4,8?

Wtedy ten przedmiot niestety nie jest uznawany za zdany, aczkolwiek jeśli przez całe studia mamy dobre oceny i średnia wynosi powyżej 6,0 to na koniec toku nauczania przedmioty (1 lub 2) z których uzyskaliśmy ocenę powyżej 4,0 mogą zostać zaliczone (jednak to zależy też od uczelni na jakiej się uczymy).

Najwyższą oceną jest 10, która uznawana jest jako matricula de honor i wtedy uczniowi w ramach rekompensaty zostają zwrócone koszty danego przedmiotu- niestety zdobycie najwyższej oceny nie należy do najłatwiejszych, ale tego pewnie możecie się sami domyślić...

Moim zdaniem punktowanie dodatkowej działalności na uczelni jest jedną z najmocniejszych stron hiszpańskiej uczelni, przez cały okres studiów możemy zdobyć aż 6 punktów ECTS robiąc rzeczy pozornie niezwiązane ze studiowanym kierunkiem. I tak za chodzenie na siłownie, śpiew w chórze, intensywny warsztat naukowy (odbywający się w wakacje), zajęcia językowe możemy zdobyć po 1 lub 2 punktów ECTS. Jak dla mnie jest to bardzo ciekawe, że dodatkowa aktywność jest punktowana, a jednocześnie nikt nie jest zmuszony do odbywania przedmiotów, które czasami nie rozwijają w stronę kierunku, który studiujemy (ja na uczelni w Polsce byłam zmuszona do odbywania zajęć wf-u, które nie dość że były na drugim końcu miasta to jeszcze odbywały się w nieludzkich godzinach czyli o 7.30 rano !).

Dodatkowo można zdobyć aż 12 punktów ECTS odbywając praktyki w firmie- jeśli mamy szczęście to oprócz punktów ECTS możemy otrzymać także jakąś wypłatę. Zazwyczaj na uczelniach przedstawiana jest długa lista firm, w których można odbyć praktyki, każda z firm przedstawia odpowiednią ofertę a propo godzin i czasu w jakich ma odbywać się współpraca.

Mam nadzieję, że wam pomogłam i jeśli zastanawiacie się nad rozpoczęciem studiów to dzięki temu wpisowi to zrobicie! Poniżej zostawiam wam strony internetowe, które na pewno wam się przydadzą.

Jeśli dotarliście do tego punktu to jest mi bardzo miło, jeśli uznacie ten tekst za wartościowy to będzie mi jeszcze milej jeśli się nim podzielicie z innymi.

Pozdrawiam,

Justyna

Jeśli zdecydujecie się przeprowadzić i mieszkać w Hiszpanii to na pewno spotkacie się z wieloma rzeczami, które tutaj robi się zupełnie w inny sposób niż w Polsce. Niektóre łatwo zrozumieć i się do nich przyzwyczaić, inne natomiast wciąż przyprawiają o ból głowy. Dzisiaj przygotowałam dla was dziesięć najdziwniejszych zachowań i przyzwyczajeń Hiszpanów- niektóre naprawdę was mocno zaskoczą! Zapraszam!

O świętym czasie sjesty pisałam już wiele razy, ale naprawdę nie da się o niej nie wspomnieć wspominając o Hiszpanach... Tak naprawdę to co kiedyś było błogosławieństwem i odpoczynkiem od pięknej pogody dzisiaj dla wielu jest przekleństwem. Dlaczego? Właśnie przez cudowną ,,sjestę’’ Hiszpanie są jednym z narodów, którzy spędzają najwięcej czasu poza domem… No właśnie kiedyś przerwa w ciągu dnia pozwalała na spokojne zjedzenie obiadu, nakarmienie dzieci i nabranie siły do dalszej pracy- dzisiaj mało kto może pozwolić sobie na powrót w czasie przerwy do domu, a to dlatego, że dojazd zajmuje więcej czasu niż przerwa. Wiele Hiszpanów właśnie przez sjestę jest zmuszonych do wyjścia wcześnie rano z domu i powrót późnymi godzinami wieczornymi- oczywiście jeśli firma jest wymagająca i godziny ekstra są wymagane przez szefów to czas spędzony poza domem jest jeszcze dłuższy. Żeby nie było, że jest to tylko mój wymysł- problem ten został dostrzeżony także przez władze, które co już któryś rok z rzędu mówią o konieczności zrezygnowania z przerwy w ciągu dnia. Nie wiem tylko czy to co tak długo funkcjonuje w państwie zostanie zmienione naprawdę czy jest to tylko temat zastępczy dla innych ważniejszych wydarzeń...

W Hiszpanii każdy przychodzi na świat, a potem umiera- robi to z tymi samymi dwoma nazwiskami, które dziedziczy po rodzicach- pierwsze jest zawsze po tacie i to nazwisko przekazuje swoim dzieciom, a drugie jest po mamie. O ile w Hiszpanii jest to całkiem normalne i wszyscy się już do tego przyzwyczaili o tyle w Polsce stanowi to niemały problem- zwłaszcza jeśli trzeba załatwić sprawy urzędowe. Kiedy wypełnialiśmy papiery w Urzędzie Stanu Cywilnego- urzędniczka nie mogła zrozumieć, że mój wtedy przyszły mąż ma dwa nazwiska i parokrotnie sprawdzała to wraz z jego dowodem (największym problemem był brak miejsca w formularzu, który musiała wypełnić). Posiadanie jednego nazwiska nie jest jakimś dużym problemem, kiedy muszę podać dwa nazwiska w jakimś formularzu po prostu powtarzam dwa razy moją godność.

Jeśli jesteście ciekawi jak na nazwisko będzie miało moje dziecko- to nietrudno się domyślić, że pierwsze będzie po moim mężu (Hiszpańskie), a drugie moje (100% Polskie)- mam nadzieję, że w szkole nauczyciele sobie z tym poradzą!

W Polsce żadna kobieta zbytnio nie przyzwyczaja się do swojego panieńskiego nazwiska- wszak wiadomo, że tylko kiedy wyjdzie za mąż to zaraz szybciutko je zmieni. Chociaż istnieje możliwość zarówno zostania przy swoim nazwisku jak i noszenia nazwiska dwuczłonowego to jednak większość kobiet dalej podąża tradycyjną ścieżką przyjmując nazwisko męża. W Hiszpanii przyjęcie nazwiska męża jest praktycznie niespotykane- wiąże się to głównie z przekazaniem swojej godności przyszłemu pokoleniu, które w przypadku zmiany nosiłoby dwa takie same nazwiska. O ile dla nas Polaków to żadna różnica czy ktoś ma na nazwisko Moreno Moreno czy Moreno Rubio to dla Hiszpanów noszenie takich samych nazwisk świadczy o tym, że rodzice byli ze sobą spokrewnieni…

Co ciekawe na początku nie byłam zbytnio zadowolona, że nie będę mogła nosić pięknego hiszpańskiego nazwiska, które nadałoby egzotyczności mojemu imieniu- jednak z biegiem czasu uważam, że pozostanie przy swoim nazwisku to najlepsza rzecz, która mogła mi się przytrafić wychodząc za mąż za Hiszpana.

Jest jeszcze jeden niewątpliwy plus takiego stanu rzeczy- niewątpliwa wygoda- po ślubie nie trzeba tak często chodzić po urzędach wymieniając wszystkie dokumenty. Niektóre z moich koleżanek też zdecydowały pozostać się przy swoim nazwisku tym samym zachowując swoją indywidualność!

Będąc dalej w temacie nazwisk, dzieci i rodziców to jedna rzeczy, która jest bardzo typowa dla hiszpańskich rodzin to nadawanie imion dzieciom takim samym jak rodzice. I tak w mojej rodzinie moja teściowa nosi takie same imię jak jej mama, a jej brat nazywa się tak samo jak jej tata. Dla mnie stanowi to nie lada problem zwłaszcza słuchając historii, gdzie ojciec nazywa się tak samo jak dziadek, syn i wnuk- zazwyczaj nigdy nie wiem o kogo chodzi... Obecnie wiele rodzin rezygnuje z tego zwyczaju nadając dzieciom zupełnie inne i nowoczesne imiona- jednak my długo szukając imienia dla naszego dziecka, które miałoby swój odpowiednik zarówno w języku polskim, katalońskim i hiszpańskim zdecydowaliśmy się dać mu na imię Paweł (kat. Pau)- czyli tak jak nazywa się mój mąż.

Hiszpanie chyba lubią komplikować sobie życie- nie tylko nosząc dwa nazwiska, ale także wymyślając niezwykłe skomplikowane adresy, których napisanie na kartce zajmuje dobre 10 minut. O ile w Polsce w większości przypadków jest bardzo prosto- wystarczy podać nazwę ulicy, domu i mieszkania, o tyle w Hiszpanii niektóre adresy przypominają długą litanię… Przykładowo Ana mieszka na ulicy Sant Heronimo 118 2 1, co oznacza że Anna mieszka na ulicy Hieronima 118, na drugim piętrze, pierwsze drzwi- jeśli dodamy do tego skomplikowaną nazwę miejscowości oraz prowincję to czasem potrafi wyjść tekst tak długi, że na kartce nie zmieszczą się pozdrowienia z wakacji.

Kiedy poznacie wielu Hiszpanów bliżej to szybko przekonacie się, że Hiszpan- Hiszpanowi jest nierówny. Nie tylko dzieli ich akcent, czasem inny język oraz historia regionu z którego pochodzą- ale przede wszystkim charakter. Mieszkając w Barcelonie, gdzie mieszanka kulturowa przypomina zwariowany koktajl nie trudno jest zauważyć różnice pomiędzy poszczególnymi Hiszpanami. Zaczynając od Andaluzyjczyków, których poznamy po niedbałej mowie i dziwnym akcencie- którzy są chyba najbardziej hiszpańscy z całego półwyspu iberyjskiego, a skończywszy na zamkniętych w sobie Katalończykach czy mieszkańcach kraju basków. Jeśli chodzi o charakter to pewnie nie raz usłyszycie, że Andaluzyjczycy są najbardziej leniwi, uwielbiają zabawy (tak właśnie stamtąd pochodzi taniec flamenco czy sławne sewillany) oraz nie trzymają się ich pieniądze. Jeśli chodzi natomiast o Katalończyków to część osób twierdzi, że gdyby nie ich bycie skąpym (inni nazywają to przezornością) to Hiszpania już dawno przestałaby istnieć, są oni też bardziej zamknięci w sobie, a ich tańcem narodowym są spokojne sardany. Czasem wydawać się może, że jednolita Hiszpania istnieje tylko na mapie!

Tutaj więcej o Sardanie

W Hiszpanii wszyscy ciągle rozdają sobie buziaki- nie chodzi tylko rodzinę czy bliższych znajomych, ale także osoby które spotykają pierwszy raz w swoim życiu czy współpracowników. Każde przywitanie się, pożegnanie się musi być oznaczone buziakami- po pięciu latach mieszkania w Hiszpanii przyzwyczaiłam się do tego zwyczaju i nawet trochę go polubiłam. Ale początki były dla mnie naprawdę bardzo ciężkie- cóż większość z nas Polaków raczej nie lubi okazywać swoich emocji, a podanie ręki wydaje się być największym poświęceniem. Kiedy więc pierwszy raz jechałam do Hiszpanii niemałym szokiem było dla mnie to, że będę musiała pocałować rodzinę mojego chłopaka, której przecież nie znam! Jednak po pewnym czasie przezwyciężyłam swój opór i pocałunki na przywitanie stały się czymś zupełnie normalnym- jednak niektórzy są bardziej oporni, mój brat po paru latach przyjeżdżania do Hiszpanii zawsze woli podać rękę!

Bycie dzieckiem w Hiszpanii musi być bardzo fajne- hiszpańskie mamy są niezwykle pomocne dla swoich pociech: przygotują obiad, poskładają pranie, poodkurzają, a kiedy nastolatki odsypiają imprezę te bez żadnej skargi wypiorą pobrudzone ubrania starając się nie budzić dziecka. Nie ma w tym nic dziwnego, że Hiszpanie są jednym z europejskich narodów który usamodzielnia się najpóźniej- w końcu nie ma nic lepszego niż Hotel MAMA.

Nie wiem skąd wynika nadopiekuńczość hiszpańskich matek i na pewno ma to też wiele dobrych stron- wiele młodych Hiszpanów jest w stanie żyć na bardzo dobrym poziomie, gdyż całe swoje zarobione pieniądze mogą przeznaczyć na ubrania, dalekie wycieczki czy imprezy. Tym samym hiszpańskie mamuśki też są szczęśliwe, bo czują się potrzebne i samotność im nie doskwiera- jednak ja jestem zdania, że prawdziwe i ciekawe życie przychodzi dopiero wtedy, kiedy zaczniemy mieszkać samemu!

Czasem można odnieść wrażenie, że Hiszpanie wcale nie potrzebują spędzać czasu w domu lub mieszkaniu- a bycie w jakimś pomieszczeniu dłużej niż parę godzin jest dla nich prawdziwą katorgą. W sumie nie ma się im co dziwić, w sumie pogoda w Hiszpanii jest prawie zawsze piękna, a mieszkania często mają zły rozkład przez co jest w nich ciemno i zimno. W parkach często organizowane są grille czy imprezy dla najmłodszych, barowe ogródki są zawsze pełne ludzi, którzy uwielbiają spędzać wolny czas właśnie poza domem- jeśli akurat pogoda nie sprzyja zawsze można napić się kawy lub piwa w środku i porozmawiać z barmanem o upływającym życiu. Parki zawsze są pełne ludzi, którzy biegają lub ćwiczą na maszynach przypominających te w siłowni- i chyba tylko w niedzielę i w czasie sjesty ulice są puste, a wszyscy pochowali się w swoich czterech ścianach odpoczywając i zbierając siły na kolejne wyjście...

Kiedy w Europie już od dawna jest wiadomo, że głośne mówienie wcale nie polepsza komunikacji i nie spowoduje tego, że nasz odbiorca lepiej nas zrozumie- to w Hiszpanii chyba ciągle o tym nie mogą usłyszeć…

Nawet jeśli przyjedziecie do Hiszpanii pierwszy raz to na pewno zwrócicie uwagę na to, że część osób tutaj nie wraca się do siebie normalnym tonem, ale krzyczy! Nie ważne czy osoba, do której się zwracają znajduje się zaraz obok nich czy może znajduje się po drugiej stronie ulicy. Jeśli weźmiemy pod uwagę ile Hiszpanów znajduje się w przeciętnym barze czy na ulicy to można sobie wyobrazić hałas, który tutaj panuje- jedynym pocieszeniem jest to, że do tego ciągłego hałasu można się z czasem przyzwyczaić!

A wy spotkaliście się z czymś co Hiszpanie robią inaczej niż my Polacy? A może jest coś co szczególnie was zaskoczyło w tym wpisie?

Koniecznie dajcie znać w komentarzach!

Staram się wykorzystać czas ciąży jak najlepiej- tym bardziej, że jestem już na zwolnieniu, jednak czas w domu też pędzi też jak szalony! Wolne chwilę wykorzystuje na czytanie książek i oglądanie filmów, w internecie natrafiam także na wiele ciekawych informacji, z którymi chciałabym się z wami podzielić, a ponieważ uwielbiam czytać posty podsumowujące na innych blogach stwierdziłam, że rozpocznę taki cykl i u mnie (mam nadzieję, że wam się spodoba)!

Marzec zleciał w tempie ekspresowym- wszystko zaczyna się kręcić w okół mającego przyjść już za chwilę maluszka. Niestety w marcu nie wszystko poszło tak jak sobie to wyobrażaliśmy i ciąża, którą do tej pory przechodziłam naprawdę wspaniale zaczęła się komplikować na tyle, że obowiązkowa była wizyta w szpitalu. Jednak wszystko skończyło się dobrze, a ja wykorzystuje czas jak najaktywniej- w końcu nie wiem czy potem będę miała na cokolwiek siłę i kiedy tak naprawdę mały zdecyduje się przyjść na świat. Nie ma też tego złego co by na dobre nie wyszło, dzięki pobytowi w szpitalu znam już wszystkie położne, które będą mi pomagać przy porodzie- dodatkowo poznając realia w hiszpańskim szpitalu od strony pacjenta jestem w stanie porównać panujące tu warunki z tym co dzieje się w Polsce. W przygotowaniu mam już post na ten temat, a dzisiaj mogę wam tylko powiedzieć, że niestety Polska wypada niezbyt dobrze...

Co mnie poruszyło w marcu

Jeden z lepszych filmów, które ostatnio mieliśmy okazję oglądać- co prawda film jest z 2009 roku, jednak my dotarliśmy do niego dopiero niedawno. W filmie ukazane zostały dorosłe już dzieci, które kontrolowane są na każdym kroku przez nadopiekuńczych rodziców, którzy nie dopuszczają realnego świata do twierdzy jaką stał się ich dom. Nastolatkowie nie mają styczności z zewnętrznym światem, nie wychodzą z domu, nie oglądają telewizji, nie wiedzą co to telefon, nie mają kontaktu z nikim poza rodzicami... W filmie ukazany został gorzki obraz tego, do czego może doprowadzić szalona chęć dominacji, nakazów i pranie mózgu. Niezwykle ciekawy obraz, który koniecznie trzeba zobaczyć!

Jeden z moich ulubionych hiszpańskich reżyserów Alex de la Iglesia wraca w najlepszym stylu- czarna komedia, w której ukazane zostały najgorsze cechy ludzkiego charakteru. Wspaniali hiszpańscy aktorzy i znakomita gra autorska są tylko uzupełnieniem tego słodko-gorzkiego obrazu. Jeśli macie okazje udać się do hiszpańskiego kina i lubicie czarne komedie to na pewno ten film was nie rozczaruje!

Kiedy byłam w liceum wraz z moimi najlepszymi koleżankami zakochałyśmy się w Desperate housewives oglądając namiętnie każdy odcinek. Koniec serialu nie był łatwy, dlatego też tak bardzo się ucieszyłam, kiedy znalazłam serial o latynoskich pomocach domowych mieszkających na przedmieściach Beverly Hills. Stylistycznie serial ten jest bardzo zbliżony do desperatek i dlatego tak bardzo go polubiłam, aktualnie oglądam już 4 sezon i mam nadzieję, że 5 będzie wkrótce!

Po obejrzeniu sławnego i świetnego serialu Stranger Things, zabraliśmy się za pozostałe seriale z Netflix- na pierwszy ogień poszła Santa Clarita Diet z Drew Barremow. Mimo fajnej aktorki i dobrych opinii sam serial obejrzeliśmy raczej z braku laku- chwilami żarty były nawet zabawne, jednakże nie jest to serial, który trzeba obejrzeć za wszelką cenę!

Od jakiegoś czasu zachwycam się polskimi autorami mojego pokolenia, czyli tych urodzonych pod koniec lat 80-tych. Na polskim rynku wyszło tyle nowości, że każda wizyta w empiku kończy się zakupem nowych książek do przeczytania. Zaczęłam od Remigiusza Mroza, który stworzył coś w rodzaju kryminału prawnego- zaczęłam ostrożnie z czasem połykając każdą kolejną część i z niecierpliwością czekając na kolejne!
Katarzyna Bonda nazywała mistrzynią polskiego kryminału- na razie przeczytałam jedną książkę tej autorki, ale już mam ochotę na następną. 

Moje zestawienie nie mogłoby się skończyć bez dawki dobrego humoru, który oferują nam książki Olgi Rudnickiej- naprawdę dobra i lekka lektura, dzięki której można się oderwać od otaczającej rzeczywistości.

Na Marcat de les Encants w każdy poniedziałek, środę i piątek wczesnym rankiem odbywają się aukcje przedmiotów, które zostają zebrane przez ekipy sprzątające mieszkania czy lokale- zazwyczaj nie będą one już potrzebne pierwotnym właścicielom, bo ci odeszli już z tego świata. To czego nie chcą zabrać bliscy zmarłego zostaje poddane licytacji- oprócz starych mebli, w skupisku znajdują się sztućce, mapy, różańce, a nawet zdjęcia. To czego nie uda się sprzedać lub kupujący uzna za zbędne z miejsca zabierane jest na wysypisko śmieci...

Niby wszyscy zdajemy sobie z tego sprawę, że nasze życie przeminie, ale i tak otaczamy się mnóstwem rzeczy, które tak naprawdę ważne są tylko dla nas... Naprawdę wstrząsający materiał!

https://www.youtube.com/watch?v=L2kbArncz-g

Zastanawialiście się kiedyś skąd wzięła się nazwa danego regionu w Hiszpanii? Dzięki artykułowi w europaress wszystko jest już jasne (artykuł w języku hiszpańskim).

http://www.europapress.es/nacional/noticia-cual-origen-nombres-provincias-espanolas-20170328122351.html 

Na zakończenie zapowiedź nowej bajki, gdzie w głównej roli można zobaczyć sympatycznego byczka Ferdynanda, który na przekór wymaganiom bycia walczącym bykiem całkowicie nie może się wczuć w narzuconą mu odgórnie rolę. Bajka została wykonana przez twórców Epoki Lodowcowej, także może być całkiem ciekawie- jednak na jej zobaczenie w kinach trzeba poczekać do grudnia!

https://www.youtube.com/watch?v=jyJgGsZo2wA

W tym miesiącu postanowiliśmy odwiedzić restauracje 4 gats (4 koty) czyli lokal o niezwykle ciekawej historii- lokal został otwarty w 1897 roku w piwnicach jednego z budynków (Casa Marti) zaprojektowanego przez architekta Puig i Cadafalch. To tutaj spotykali się najwięksi intelektualiści i artyści XX wieku- między innymi Pablo Picasso czy Santiago Rusiñol szukający inspiracji do swoich najnowszych dzieł. Lokal powstał na wzór paryskiego Le Chat Noir, gdzie spotykała się francuska bohema i tak jak w pierwowzorze jakim inspirowali się twórcy była to kawiarnia, gdzie odbywały się przedstawienia i kabarety. Z różnych przyczyn lokal został zamknięty w 1903 roku, a jego ponowne otwarcie nastąpiło dopiero w latach 70-tych XX wieku- dzisiaj w restauracji tej stołują się miłośnicy secesji, których zachwyca niezwykła atmosfera, obsługa i jedzenie. 

Menu w ciągu tygodnia kosztuje około 20 euro, ale jeśli ktoś ma ochotę pobyć w tym niezwykłym wnętrzu może zatrzymać się także na kawę. Ja co prawda nie mam nic do zarzucenia jedzeniu- było po prostu poprawne, ale za tą cenę można zjeść naprawdę lepiej! Tak czy inaczej bardzo polecam wam zobaczyć to miejsce, bo wrażenie jest naprawdę niesamowite!

Do następnego,

Justa!

Mieszkanie w Barcelonie to dla wielu marzenie, niektórym uda się je osiągnąć czy to dążąc do celu małymi krokami czy też stawiając wszystko na jedną kartę. Inni znowu mieszkanie w Katalonii potraktują jako fantazję, której nigdy nie uda im się zdobyć. Czy jednak warto zostawić wszystko i przeprowadzić się do Barcelony czy życie tutaj na pewno jest łatwiejsze? Co może sprawić nam niemały ból głowy mieszkając w stolicy Katalonii?

Czasami ciężko mi uwierzyć, że w Barcelonie mieszkam już od 5 lat- miasto to wciąż jednak kryje przede mną wiele tajemnic i mam nadzieję, że zawsze będę mogła odkryć coś nowego. Jeśli czytacie mojego bloga od dłuższego czasu to pewnie wiecie, że pierwsze kroki nie były dla mnie łatwe- mimo że nie byłam tutaj sama to jednak nie zawsze było łatwo. We znaki dał mi się przede wszystkim brak pracy i doświadczenia oraz tak prozaiczne rzeczy jak zimne mieszkanie czy wilgoć... To wszystko doprowadzało mnie do białej gorączki i wiem, że nie tylko ja walczę z wilgocią, nieszczelnymi oknami czy zimnem (na szczęście zima w Barcelonie jest dosyć krótka i można sobie z tym jakoś poradzić). Dzisiaj życie w Barcelonie wydaje mi się łatwiejsze- są jednak czasem takie chwile, że bardzo tęsknie za Polską i Wrocławiem, ale na szczęście jest wiele sposobów żeby sobie z tęsknotą radzić.

W dzisiejszym poście przedstawię wam parę rzeczy, które mogą spowodować niemały ból głowy- a stąd już tylko jeden krok do szaleństwa!

M jak Mieszkanie

Problemy z mieszkaniem w Barcelonie zaczynają się już na początku- często znalezienie odpowiedniego mieszkania przypomina koszmar. Począwszy od internetowych stron, które oferują całkowicie wyposażone apartamenty w niezwykle atrakcyjnej cenie, które okazują się być tylko sprytnym krętactwem. Skończywszy na zawyżonej cenie mieszkań, problemach z wilgocią czy niezbyt czytelnie napisaną umową najmu. Osobę, która przyjeżdża do Barcelony pierwszy raz bardzo łatwo oszukać-w końcu nie wszyscy znają tutejsze prawo, nie wiedzą na co mogą sobie pozwolić i jak odnaleźć się w papierkowym świecie, gdzie nic nie jest takie jakim mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.
Tutaj najlepiej może posłużyć za przykład jednej z moich koleżanek, której mieszkanie marzeń zamieniło się w mały koszmar- wcześniej wynajmowała ona pokój z parą, której wymiany zdań kończyły się potłuczonymi talerzami, a nawet przyjazdem policji.
Poszukując nowego mieszkania znalazła to wymarzone- co prawda jednopokojowe, ale super urządzone i w końcu wygodne dla niej, bo miała mieszkać sama. Co prawda cena mieszkania nie należała do najniższych, ale czego się nie robi w imię miłości- przecież w cenę miesięcznego wynajmu wchodzić miały już wszystkie rachunki za prąd, wodę etc. Pierwszym zdziwieniem owej koleżanki było doliczenie jej wszelkich rachunków, które znalazła w skrzynce na listy- kiedy zadzwoniła do swojego najemcy okazało się, że muszą one zostać zapłacone i nie wchodzą w miesięczną kwotę, którą ona skrupulatnie uiszcza. Kiedy pogodziła się z dodatkowymi kosztami przyszła zima, która skutecznie zaczęła utrudniać jej życie w czterech ścianach- grzyb na ścianach i wilgoć został zignorowany przez najemcę, tak samo jak nieszczelne okna, brak rolet, zepsuty prysznic czy niedziałające ogrzewanie... Kiedy znowu przyszedł rachunek opiewający na niemałą kwotę (której nie wliczyła do swojego miesięcznego budżetu) ostatecznie postanowiła, że się wynosi- tym razem przed spakowaniem walizek przeczytała jeszcze raz umowę... Zwróciła uwagę na dodatkowy punkt, który wcześniej umknął jej wzrokowi- jeśli będzie chciała wyprowadzić się z mieszkania przed wygasającą umową nie zostanie zwrócony jej niemały zastaw o wartości 2 tysięcy euro, który musiała zostawić na samym początku...

Moja rada...

Pewnie historii jak ta jest wiele, nie tylko w Barcelonie, ale w każdym większym mieście- w Hiszpanii minimalny czas wynajmu mieszkania to 3 lata, jednak umowa może zostać podpisana na inny okres. Może się zdarzyć, że będziemy musieli zapłacić zastaw, który stracimy jeśli będziemy chcieli opuścić mieszkanie przed upływem końca umowy- jest to całkiem logiczne gdyż znalezienie nowego lokatora to proces długotrwały, który naraża osobę wynajmującą na brak wpływu gotówki. Jeśli chodzi o opłaty za prąd i wodę to zazwyczaj nie są one wliczone w koszty wynajmu- w końcu nie zawsze będziemy zużywać tyle samo energii...
Przed podpisaniem umowy warto skonsultować się z prawnikiem lub z kimś kto ma doświadczenie w tym temacie, nie bójcie się pytać- w końcu zarówno firma wynajmująca mieszkanie jak i najemca muszą odpowiedzieć wam na wszystkie pytania. Obejrzyjcie mieszkanie dokładnie i starajcie się przewidzieć co może pójść nie tak- unikniecie nieprzyjemnych rozczarowań!
Jeśli zależy wam na jakimś mieszkaniu, ale macie jakieś obiekcje spróbujcie negocjować cenę w niezbyt agresywny sposób- może uda wam się coś osiągnąć!

K jak Komunikacja

Skoro macie już mieszkanie to pora zastanowić jak można dotrzeć do pracy- na szczęście w Barcelonie zarówno sieć metra jak i autobusów jest bardzo dobrze rozwinięta. I naprawdę nie byłoby problemu, gdyby nie to że zazwyczaj wszyscy potrzebują skorzystać z metra w tym samym czasie. No dobra, Barcelona jeszcze nie jest na takim etapie jak metropolie w Azji czy nawet w Londynie, gdzie czasami naprawdę trzeba się nagimnastykować aby wsiąść do odpowiedniej linii. Najczęściej uczęszczane linie metra zawsze są pełne ludzi- zdarzyło mi się czasem nawet poczekać na następną linie, bo bałam się zgniecenia- jeszcze gorzej jest tylko wtedy, kiedy macie przy sobie jakiś większy pakunek lub torbę, wtedy prawdopodobieństwo że nie uda wam się wsiąść do wagonu jest jeszcze większe. Z autobusami jest jeszcze gorzej- w ludzi wstępuje ogromna wewnętrzna siła aby wsiąść do autobusu jako pierwsi, ta niezwykła siła każe im także komentować zachowanie wszystkich ludzi w metrze, którzy z jakiegoś powodu nie ustąpią miejsca staruszkom... Wspominałam już, że ulubione godziny podróży autobusami osób starszych to oczywiście poranne godziny szczytu? Dodatkowo ten środek transportu wybierają także matki i opiekunki małych dzieci odprowadzające je w wózeczkach do przedszkola lub żłobka- to naprawdę niesamowite jak z pozoru uśmiechniętych Hiszpanów wychodzi samo zło, kiedy tylko nie uda im się wcisnąć z wózkiem do autobusu.... Jeśli wydaje się wam, że nie może być już nic gorszego od tej mieszanki osobowości to jesteście w błędzie- może być jeszcze gorzej, wystarczy że zdarzy się coś nie przewidzianego jak awaria i szczyt chaosu osiągnie nowy poziom.

Moja rada...

Do trudów komunikacji ciężko się przyzwyczaić, czy to w Polsce, gdzie narzekałam na czekanie na autobus w zaspach czy w Hiszpanii. Jednak czas jest lekiem na wszystko- z biegiem czasu zaczynamy przyzwyczajać się do wszystkiego coraz bardziej, to co było dla nas dziwne staje się normalne. Nie inaczej jest z tłumem w komunikacji- ja przyzwyczaiłam się do tłumu w metrze, teraz czeka mnie tylko oswojenie się z autobusem (chociaż czasami wątpie, że kiedykolwiek będzie to możliwe)...

S jak Sjesta 

Na szczęście w centrum Barcelony wiele sklepów jest otwartych w godzinach sjesty (14.00-16.00), jednakże zarówno w mniejszych miejscowościach jak i na obrzeżach miasta jedyne co można zobaczyć w tych godzinach to szczelnie pozasłaniane żaluzje sklepów. Na początku mojej przygody z Hiszpanią było to dla mnie dużym utrudnieniem- no bo co, jeśli zabraknie ci mąki niezbędnej do naleśników akurat o 14.16? Wtedy pozostaje tylko płacz i dzwonienie po sąsiadach w poszukiwaniu tego niezbędnego składnika... Jednak z czasem okazało się, że w codziennym życiu nic tak nie pomaga jak dobra organizacja- zaplanowanie obiadu i kupienie odpowiednich składników wcześniej naprawdę potrafią zdziałać cuda.
Innym negatywnym aspektem sesji są godziny pracy i przerwa w środku dnia na obiad i sjestę- skutkiem takiego stanu rzeczy jest spędzanie większej części dnia poza domem- bo zamiast zakończyć pracę o 16.00 kończymy ją o 19.00 lub 20.00. Jednakże okazuje się, że i tym razem organizacja potrafi pomóc, jeśli nawet nie uda nam się wrócić do domu na obiad to można wykorzystać ten czas w inny sposób. Znam osoby, które spędzają ten czas aktywnie np. na siłowni czy wykorzystując elastyczny czas pracy robią zakupy do domu. Chociaż ja i tak wolałabym pójść wcześniej do domu i odpocząć we własnych czterech kątach...

Moja rada...

Niestety w przypadku sjesty nie pozostaje nic innego jak tylko się przyzwyczaić do panujących zwyczajów w kraju, w którym jest dane nam mieszkać. Jeśli będziecie mieć szczęście to w pracy może uda wam się przekonać szefa do krótszej przerwy- jeśli jednak nie macie takiej możliwości to nie pozostaje nic innego jak pogodzenie się z własnym losem i wykorzystanie czasu jak najlepiej!

T jak Tłum ludzi

Barcelona to jedno z najgęściej zaludnionych miast w Hiszpanii- nic więc dziwnego, że gdziekolwiek pójdziecie będziecie otoczeni przez innych ludzi. Najgorzej jest, kiedy w mieście organizowane są masowe imprezy- wtedy nie tylko szanse na zobaczenie atrakcji z bliska są mniejsze, ale także powrót metrem do domu wydaje się być niemożliwy ze względu na tłum ludzi.
Na szczęście miasto jest w stanie zorganizować masowe imprezy na naprawdę wysokim poziomie np. zapewniając dodatkowy transport czy wytyczając odpowiednie miejsce, w którym zorganizowane zostaną widowiska. Jednakże sława niektórych festiwali i imprez wyprzedza ich możliwości, weźmy na przykład  pod uwagę sławne fiestas de Gracia, o których tyle razy pisałam wam na blogu- w tym przypadku organizacja nic nie zmieni, ponieważ ograniczony obszar dzielnicy nie daje zbyt dużych możliwości na uniknięcie tłumów.

Jeśli zastanawiało was kiedyś jak Hiszpanie spędzają sobotnie popołudnia to wystarczy przejść się do najbliższego centrum handlowego- już na początku można zobaczyć wężyk samochodów, które starają się wjechać do budynku. W środku nie jest wcale lepiej- wszystkie sklepy pełne są ludzi i zakupy, które miały być przyjemnością przemieniają się w koszmar... Ja zawsze unikam wyjścia do sklepów w weekend- nie ma nic gorszego niż przeciskanie się do półki w poszukiwaniu odpowiedniego rozmiaru, a potem stanie w kolejce do przymierzalni...

Jedno jest pewne tłumu w Barcelonie nie da się uniknąć i jeśli myśl o ścisku napawa was strachem to mieszkanie w Barcelonie może nie być waszym najlepszym życiowym wyborem! 

R jak Różnice 

Ze stwierdzeniem, że Katalonia nie jest Hiszpanią można się spotkać w Barcelonie na każdym kroku- katalońskie flagi wywieszone w oknach nie pozwalają zapomnieć nam, gdzie tak naprawdę się znajdujemy. Czasem polityczne komentarze potrafią być naprawdę męczące, niektórzy już dawno zatracili obiektywizm i cokolwiek by się nie działo jawnie krytykują rząd hiszpański- wybielając katalońskiego prezydenta i jego rzesze... Czasem wydaje mi się, że krytyka Hiszpanii jest tak mocno zakorzeniona w głowach Katalończyków, że nie zauważają tego co w Hiszpanii jest dobre- w końcu prawda jest taka, że nigdy nic nie jest czarno- białe. Jeśli jesteście ciekawi jak to jest z tą Katalonią to zapraszam was do jednego z moich wcześniejszych wpisów, gdzie opisałam dosyć obszernie ten temat.
Oczywiście sprawa oddzielności terytorialnej nie dotyczy tylko Katalonii, podobny problem jest na północy kraju np. w Kraju Basków...

Moja rada...

Jeśli denerwują was polityczne tematy to starajcie się nie poruszać drażliwych tematów w towarzystwie- a jeśli znajdujecie się w samym centrum wymiany zdań to jeśli nie chcecie stracić nerwów najlepiej zgrabnie wycofać się z konwersacji...

Zwiedzanie obcego kraju zawsze ma to do siebie, że swoją innością wydajemy się zwracać na siebie uwagę- co oczywiście nie zawsze jest dobre, bo nasze zagubienie zaraz wyczują kieszonkowcy oraz naciągacze... Czasem wystarczy zmienić parę rzeczy w naszym zachowaniu, aby stać się trochę bardziej swojscy i uniknąć kłopotów- a jeśli chcecie być jeszcze bardziej tutejsi, to dzisiaj też mam dla was parę rad!

DLA POCZĄTKUJĄCYCH...

JAK ROZPOZNAĆ TURYSTĘ?

Jesteś w Barcelonie pierwszy raz i w ogóle nie wiesz jak się zachować, prawdopodobnie po paru dniach na plaży twoja cera stała się mocno czerwona i zaraz zacznie schodzić ci skóra. Na nosie masz ciemne okulary sprzed jakiś paru sezonów lub te kupione na placu od czarnoskórego sprzedawcy (tak, tak mi też się kiedyś to zdarzyło, kiedy zapomniałam okularów przeciwsłonecznych na Minorkę- na szczęście skończyło się tylko zafarbowanym na niebiesko nosem). Na głowie wielki kapelusz- słomkowy koniecznie z wielkim napisem Barcelona lub ten, który ostatni raz miałeś pięć lat temu, kiedy łowiłeś ryby... Kobiety koniecznie kwiecista sukienka z grubymi ramionami, tak aby móc wyjść bez stanika, którego nie toleruje spalone ciało, ewentualnie lekko zarzucona chustka, która ma chronić przed palącym słońcem. Ci, którzy turystami są głęboko we krwi nie mogą zapomnieć o sandałach założonych do wysoko podciągniętych skarpet- wszak tak jest wygodniej... 

Jeśli natomiast zwiedzacie Barcelonę w innej porze roku niż lato, to nic nie szkodzi- stroju nie trzeba zmieniać i krótki rękawek starczy, wszak jesteście w Hiszpanii, a wszyscy wiedzą, że tu zawsze jest ciepło (ja pierwszy raz zwiedzałam Barcelonę w kwietniu i też uparłam się koniecznie na krótkie spodenki, mimo że temperatura nie przekraczała 12-15 stopni Celsjusza)...

Oprócz wyglądu wszystkich turystów stawiających pierwsze kroki w Hiszpanii charakteryzuje typowo zagubiony wzrok szukający mapy i przystanku metra, wpółotwarty w roztargnieniu plecak oraz wyjmowanie całego swojego dobytku w metrze (takie sytuacje wprost uwielbiają kieszonkowcy, którzy zaraz wykorzystają sytuację...). Nieobce są także momenty, kiedy turyści zwiedzeni zbytnią ufnością do tubylców wdają się w rozmowy ze zbieraczami podpisów lub tak bardzo są zauroczeni pokazami ulicznymi, że nie zauważają, że ktoś właśnie ich okrada- koniecznie przeczytajcie post o sposobach barcelońskich złodziei!

JAK BYĆ MNIEJ ZAUWAŻONYM...

No dobra prawda jest taka, że natury nikt nie oszuka i my ludzie z północy zawsze będziemy odbiegać wyglądem od Hiszpanów, jednak nawet z naszymi blond włosami i bladą cerą możemy się trochę wtopić w tłum- tak, aby choć trochę zmylić wszechobecnych złodziei...

Po pierwsze... ogranicz swoje zaufanie

Zazwyczaj na wakacjach nasze zaufanie do ludzi się zwiększa, bo przecież jesteśmy w tak dobrym humorze, że nawet nie wyobrażamy sobie, że ktoś chciałby zrobić nam coś niemiłego. Jeśli wsiadamy do metra, pociągu czy nawet stoimy na ulicy to koniecznie trzeba trzymać swoją torebkę, i portfel z przodu- tak aby ciągle mieć go pod ręką. Najlepiej nie rozmawiać z obcymi, którzy wyglądają podejrzanie- zazwyczaj złodzieje działają w grupie, bo kiedy ty jesteś zajęty rozmową z jednym z nich, druga osoba właśnie wyciąga ci pieniądze z plecaka.

Oprócz ograniczonego zaufania do ludzi, ważne jest także ograniczenie zaufania do słońca! Tak właśnie, do cudownego hiszpańskiego słońca, którego w Hiszpanii nie brakuje- dlatego koniecznie trzeba smarować się wszelkimi filtrami (najlepiej sprawdzają się te 50 plus) już od pierwszego dnia pobytu na wakacjach... Nie tylko okres letni jest ważny, ale także pozostałe pory roku, kiedy niepozorne słońce może spowodować, że nasza twarz stanie się czerwona. O zdradliwym słońcu pisałam wam już w poście, w którym radziłam jak przygotować się do wyjazdu do Barcelony.


Po drugie... odpowiedni ubiór też jest ważny

Jeśli wybieracie się do Barcelony to koniecznie sprawdźcie jaka jest tutaj pogoda- najłatwiej rozpoznać turystów właśnie po ubiorze, bo kiedy miejscowi chodzą w kurtkach zimowych, przyjezdni paradują w krótkich rękawkach- no, ewentualnie zarzucają na Tshirt bluzę...
Zdaję sobie sprawę, że wszyscy są spragnieni słońca i pięknej pogody, ale naprawdę krótkie spodenki w zimie to obciach- nie inaczej sprawa ma się z letnim strojem, naprawdę można się modnie ubrać nawet przy 30 stopniach Celsjusza (bez wyglądania jak turysta) i tym samym nie narażać swojego ciała na zbędne oparzenia...
Warto także pamiętać, że chodzenie bez koszulki po ulicach jest zabronione (mogą was także nie wpuścić do wielu sklepów), goła klata dobrze wygląda tylko na plaży i tego warto się trzymać- oszczędzając tego widoku innym...
Nieodpowiedni strój to głównie domena wszystkich turystów z UK, którzy zwracają na siebie uwagę nie tylko zachowaniem, ale także nieodpowiednim strojem czy rażącą opalenizną.

Po trzecie... pewność siebie

Ciężko być pewnym siebie, kiedy odwiedzamy jakieś miejsce po raz pierwszy- zagubiony wzrok potrafi zdradzić nawet najlepiej ubranego turystę, dlatego warto popracować nad swoim zachowaniem i przede wszystkim nie bać się obcego kraju! Barcelona jest w gruncie rzeczy bezpiecznym miastem i nawet jeśli się tutaj zgubicie- to przecież jesteście na wakacjach, więc nic się nie stało! Nie bójcie się także rozmawiać ze sklepikarzami czy miejscowymi- czy to po hiszpańsku czy angielsku, w końcu jesteście tutaj na urlopie i nawet jeśli widzicie pytający wzrok sprzedawcy to właśnie w ten sposób trenujecie pewność siebie, która potem będzie przejawiała się w waszych czynach i postawie! Powodzenia!

DLA ZAAWANSOWANYCH...

W Barcelonie byłeś(-aś) już parę razy i myślisz, że o wiesz już wszystko o tym mieście i jego mieszkańcach (tylko dlaczego w sklepie ciągle zwracają się do ciebie po angielsku?)- błąd (!) dla mieszkańców zawsze pozostaniesz turystą, o ile nie zaczniesz zachowywać się bardziej swojsko...


Po pierwsze... zwolnij

W Barcelonie się nie biega, tutaj wszyscy spieszą się w swoim tempie i nawet jeśli musisz się z kimś spotkać o 20.00 to przecież nic się nie stanie jeśli spóźnisz się 15 minut (no może 30, dobra góra 45...)- jeśli jest to spotkanie w większym gronie wtedy możesz przyjść nawet 1h- 1.30h później (tutaj nikt się nie przejmuje takimi drobnostkami). Ta zasada nie jest praktykowana w pracy, bo tutaj zazwyczaj wszyscy są o czasie- no może poza szefem, ten ma prawo się spóźnić; ale jeśli masz trochę szczęścia to będziesz miał szanse na przerwę śniadaniową z kawą, która postawi cię na nogi! Spokojny tryb życia to przejawia się w każdym aspekcie życia i trzeba przyznać, że to bardzo zdrowe podejście: tutaj nikt nie przejmuje się tym, że zacznie studiować wybrany kierunek rok czy dwa lata później, a mieszkanie z rodzicami do 30-tki nie jest żadnym obciachem, a raczej wygodą!

Po drugie... mów głośniej

No dobra Hiszpanie są spokojni w zachowaniu, ale ich mowa przypomina raczej ciągły pobyt na targowisku, jeśli byliście już w Hiszpanii to pewnie zauważyliście, że Hiszpanie nie mówią, a w zasadzie krzyczą... Nie wiem dokładnie czy wynika to z przyzwyczajenia czy z ciągłego hałasu panującego na ulicach, ale tak czy inaczej skutkiem jest ciągły krzyk. Jeśli chcesz się wtopić w tłum i stać się jeszcze bardziej tutejszy to koniecznie mów głośno, jeśli przez całe życie mówisz raczej cicho to nie musisz zaczynać od krzyczenia (bo będzie to wyglądało nienaturalnie), ale podnieś stopniowo ton swojego głosu- z czasem twoja mowa nabierze odpowiedniego wydźwięku. Jeśli mówisz po hiszpańsku to możesz także zacząć mówić niewyraźnie, wtedy z powodzeniem możesz naśladować andaluzyjski akcent, z którego zrozumieniem mają problemy chyba wszyscy- oprócz Andaluzyjczyków.

Po trzecie... baw się dobrze i postaw na luz

Jeśli chcecie naprawdę poczuć się jak mieszkańcy Barcelony to zapomnijcie o butach na obcasie i świecących sukienkach, prawdziwi Katalończycy ubierają się na luzie: obszerne bawełniane ubrania są domeną zarówno mężczyzn jak i kobiet, wygodne buty najlepiej espadryle z miękkiego materiału będą doskonałym dopełnieniem stroju. Jeśli natomiast wolicie styl klasy wyższej mieszkającej w dzielnicy Eixample to postawcie na elegancki strój w stonowanych kolorach (brązy i beże sprawdzą się doskonale...).



Nie wolno także zapominać o dobrej zabawie, wszak najlepsze imprezy to te, które zaczynają się po 1.00 w nocy, wcześniej koniecznie trzeba zwiedzić wszystkie okoliczne bary i spróbować Sangrii, Gin & Tonic czy piwa. Następnego dnia nie pozostaje nic innego jak odsypianie imprezy- najlepiej do obiadu, ewentualnie kolacji- no tak, nikt nie może odmówić Hiszpanom tego, że umieją się świetnie bawić!

Po czwarte... przystosuj się do warunków

Miej oczy szeroko głowy, bo diabeł tkwi w szczegółach- zauważyłeś, że na schodach ruchomych panują swoiste zasady? Ci, którzy się spieszą przemykają po lewej stronie, kiedy z kolei ci którym wszystko jest obojętne spokojnie stoją po prawej stronie. W sklepie kupujemy wszystko w gramach, a nie w dekagramach- czego z kolei nie rozumieją Hiszpanie, twierdząc, że dekagramy bardzo komplikują nam Polakom życie...
Jeśli zostaniecie zaproszeni do hiszpańskiego domu (chociaż tutaj ludzie raczej spotykają się w restauracjach i barach) to nie popełnijcie gafy i nie proście o kapcie- tutaj wszyscy wchodzą w butach, a kamienne podłogi ułatwiają sprzątanie i nie prowokują bólu głowy u pani domu, która potem mogłaby się zastanawiać jak wywabić plamę z błota z nowego dywanu.
O witaniu się dwoma całusami już pisałam- mimo, że nawet mi trudno jest się do tego przystosować, to kiedy wreszcie opanujemy tą zasadę staniemy się jeszcze bardziej Hiszpańscy!
Takich mniejszych i większych niuansów jest całkiem sporo i za każdym razem, kiedy tylko będziecie przyjeżdżać do Hiszpanii na pewno zauważycie coś nowego!

Zastanawialiście się kiedyś jak mieszkanie w jakimś mieście może zmienić was i wasze podejście do życia? Barcelona zmienia się nieustannie, tutaj ciągle się coś buduje, rozbudowuje- a z Barceloną zmieniamy się my, mieszkańcy tego pięknego miasta. Po pięciu latach mieszkania w Barcelonie postanowiłam usiąść i zastanowić się jak zmieniło się moje życie i podejście do życia pod wpływem katalońskiego klimatu.

Dzisiaj nie będzie o tym jak z osoby ze średnią znajomością języka hiszpańskiego zaczęłam biegle posługiwać się hiszpańskim, może trochę o tym jak powoli przyzwyczajając się do panujących tu zwyczajów poznałam hiszpańską kulturę i moim zachowaniem wpisałam się w obowiązujące tu normy. Będzie także, o tym jak mieszkanie w Barcelonie zmieniło pozytywnie moje życie sprawiając, że stałam się osobą bardziej otwartą na nowe doznania- chociażby dlatego warto jest pomieszkać w jakimś innym kraju!

Po pierwsze: polubiłam hiszpańskie przysmaki

Przed przyjazdem do Hiszpanii zjedzenie małż, kałamarnic czy innych obślizgłych owoców morza było dla mnie nie do pomyślenia- od małego boje się wszelkiego rodzaju ślimaków i włożenie ich do buzi było uznawane przeze mnie za największy koszmar. Nie powiem, że łatwo było mi się przekonać do kuchni hiszpańskiej, mój mąż starał się mnie przekonać wszelkimi sposobami do spróbowania jego ulubionych dań. Na pierwszy ogień poszły małże, które najpierw zjadałam z zamkniętymi oczami, a potem sama zaczęłam prosić mojego męża o zrobienie mi tego dania. Dzisiaj małże i krewetki są na liście moich ulubionych dań, a kałamarnicami także nie pogardzę, zwłaszcza jeśli są dobrze przyrządzone. Jednak jeszcze wiele przede mną, jeszcze nie przekonałam się do spróbowania ośmiornicy- tu bariera psychiczna jest o wiele większa, macki tego zwierzątka nie potrafią mnie przekonać do siebie za żadne skarby.

Po drugie: zmieniłam styl ubierania

Kiedy mieszkałam we Wrocławiu ciężko było mi sobie wyobrazić wyjście na miasto w innych butach niż te na obcasie- oczywiście w moim przypadku obcasy były raczej wygodne i nigdy nie szły w stronę szpilek. Tym samym styl, w którym się ubierałam należał raczej do eleganckich: marynarki, spódnice i sukienki. Od kiedy zamieszkałam w Barcelonie pierwsze co, to zmieniłam buty na wygodne adidasy: miasto w którym przyszło mi żyć pełne jest gór i pagórków, dlatego też w płaskich sportowych butach łatwiej jest mi się przemieszczać. W stolicy Katalonii chodzę także o wiele więcej niż w stolicy Dolnego Śląska- często zdarza mi się oprowadzać znajomych i czytelników bloga po mieście, dlatego nie wyobrażam sobie innego obuwia. Nawet jeśli nie oprowadzam turystów po Barcelonie, to ciągle się spieszę- w drodze do metra wygodne obuwie to podstawa!

Ciężko jest jednak pozbyć się swoich dawnych przyzwyczajeń i o ile w zimie mój strój jest zdecydowanie bardziej sportowy, o tyle w lecie lubuje się w kobiecych sukienkach i w sandałach na platformie...

Po trzecie zaczęłam doceniać każdą chwilę

W teorii wszyscy są zgodni, trzeba doceniać każdą chwilę, bo nigdy nie wiadomo co nam przyniesie przyszłość- w praktyce jest jednak trochę inaczej. Kto z nas ciągle na coś nie czeka: na piątek, na długi weekend, na wakacyjny wyjazd czy zdanie egzaminów...Niestety wiele osób skupia się na przyszłości zupełnie pomijając ten moment, w którym się znajdujemy w danym momencie- a przecież trzeba żyć tu i teraz, każda chwila jest niepowtarzalna i wyjątkowa, a każdy wtorek czy czwartek może być niezapomniany...

Kiedy byłam na ostatnim roku studiów, wiedziałam już że po magisterce wyjadę na stałe do Hiszpanii, wtedy też zaczęłam bardziej celebrować moje ostatnie dni w rodzinnym mieście z rodziną i przyjaciółmi. Z jednej strony cieszyłam się na wyjazd do ukochanego, z drugiej byłam smutna, że moje dotychczasowe życie zmieni się o 180 stopni. 

Obecnie ten czas, kiedy każdy dzień jest wyjątkowy, jest wtedy gdy przyjeżdża do mnie rodzina- staramy się wtedy wykorzystać ten tydzień czy dwa, kiedy są w Barcelonie jak najintensywniej jak się da! Wtedy każdy poniedziałek, wtorek czy środa jest pełny wrażeń, a po wyjeździe najbliższych następuje spokojny powrót do rzeczywistości i wytchnienie po szalonej gonitwie.

Po czwarte nauczyłam się być tolerancyjną

Barcelona to niezwykłe miejsce, tutaj styka się kultura europejska z kulturą arabską, tak długo zakorzenioną w historii Hiszpanii. Jednak w tym niezwykłym mieście, można spotkać przedstawicieli najróżniejszych ras i europejskich krajów- tutaj nie zdziwi nikogo nietypowy strój czy tatuaże, tutaj każdy może być tym kim chce. Ta różnorodność nie jest, aż tak rozwinięta jak np. w Londynie,  gdzie nie zdziwi nikogo spacerowanie na ulicy w pidżamie-jednak jest jej o wiele więcej niż w dużych miastach w Polsce- chociaż ostatnio i to się zmienia. 

Z drugiej strony moja tolerancyjność i otwartość nie sprawia, że mieszkańcy tego miasta tacy też są- Katalończycy nieustannie dążą do swojej niezależności i w związku z tym może się zdarzyć, że są zamknięci na obcokrajowców, którzy mieszkają w Barcelonie. Porównując swoje doświadczenia z innymi, którym także przyszło żyć w stolicy Katalonii bardzo często zgadzamy się co do jednego- bardzo ciężko jest zjednać sobie przyjaźń rodowitego Katalończyka. Owszem zdarzają się wyjątki, ale zazwyczaj wyznawcy niezależności trzymają się w zamkniętej grupie i obcy nie zostanie przyjęty do niej z otwartymi ramionami.

Po piąte nauczyłam się, że jestem tradycjonalistką

Podobno jedni są tradycjonalistami, a drudzy odwrotnie zachwyceni nowoczesnością i technologami odrzucają to co przez wiele lat osiągnęli przodkowie. W Polsce regionalność i związane z tym tradycje przez długi czas powodowało raczej zakłopotanie niż dumę do własnej odmienności (nie wiem czy wy też tak to odczuwacie), postępująca globalizacja spowodowała, że wszyscy chcieli mieć piękne życie jak ci na zachodzie zapominając o swojej tradycji. 

Co by nie powiedzieć o Hiszpanii to trzeba im przyznać, że potrafią szanować i kultywować swoje tradycje (skądinąd niezwykle efektowne), kto z was nie zna wież z ludzi czy tańca gigantów oraz regionalnych imprez (jeśli nie znacie to koniecznie wejdźcie w zakładkę tradycje). Kultywowanie tradycji wiąże się ze spotkaniami, na których ćwiczy się: tańce, efektowne figury czy śpiew. 

Mieszkając w Hiszpanii bardzo polubiłam te tradycyjne pokazy i żałuje, że w Polsce tak rzadko są one pielęgnowane, o ile w górach można jeszcze zobaczyć zwyczajowych górali, o tyle w większych miastach ciężko o tego typu rozrywki.

Po szóste stałam się bardziej oszczędna

No dobra to jest chyba jeden z punktów, w który na pewno nie uwierzy mi mój mąż, a jednak... 

Jeśli choć trochę czytacie mojego bloga, to na pewno natknęliście się na stwierdzenie, że Katalończycy należą do najbardziej oszczędnych mieszkańców Hiszpanii- mieszkając z jednym z nich w domu, ciężko jest nie przejąć pewnych nawyków. Kiedy pierwszy raz przyjeżdżałam do Barcelony dałam się złapać na wielkie promocje i kupowanie wielu produktów w niezwykle atrakcyjnych cenach, kto nie skusiłby się na przeceny w Mango 50% czy ciuchy za parę euro w taniej sieciówce. Po zachłyśnięciu się nowością i dobrobytem, nastąpiła chwila zastanowienia- spódnicę, którą kupiłam za 2 euro założyłam tylko raz, a t-shirty przestały mi się mieścić na półce...

Po przeprowadzce pozbyłam się worów ubrań, a mieszkając w Barcelonie zaczęłam dobierać moją garderobę uważniej nie szalejąc na przecenach...

To samo dotyczy się zakupów spożywczych, mieszkając na swoim dokładnie układamy listę sprawunków- biorąc pod uwagę menu na cały tydzień. Oczywiście i tutaj nie zawsze jesteśmy doskonali, bo czasem zdarza mi się zakupić nowy ser czy jogurt, który stoi potem w lodówce, bo jak się okazuje nikomu nie smakuje...

Po siódme zaczęłam inaczej dobierać garderobę

No dobra, jeśli jesteśmy przy ubraniach to zmieniając miejsce mojego zamieszkania musiałam zmienić także moją garderobę. W Polsce zostały ciepłe swetry, rękawice czy czapki, czyli wszystko to czego potrzebujemy w chłodne i zimowe dni. Zostawiłam także wszystkie letnie ciuchy, ale wykonane z nieoddychających materiałów, zastępując je ubraniami wykonanymi z naturalnych włókien tj. cienka bawełna czy len, najlepiej oczywiście jeśli nie trzeba ich prasować. W Barcelonie w lecie temperatury przekraczają ponad 30 stopni i naprawdę potrafi być gorąco, dlatego też sprawdzanie składów ubrań i patrzenie na stopień ich zabudowania weszło mi w nawyk!

Pięć lat mieszkania w Barcelonie, a jeszcze wiele przede mną (mam nadzieję), zdaje sobie sprawę że to nie tylko miasto nas zmienia, ale także ludzie z którymi żyjemy oraz wydarzenia, które rozgrywają się w tle. Jednak mieszkając w innym mieście czy kraju mamy szanse nauczyć się czegoś nowego i zdobyć niezwykłe doświadczenia, które otworzą nam oczy na nowo.

A wy mieszkaliście w jakimś innym mieście? Też macie wrażenie, że was ono zmieniło?

Pozdrawiam,

Justa