Przyjazd do innego kraju może być szokiem kulturowym, zwłaszcza wtedy kiedy chcemy spróbować różnych smakołyków- problemem może być słaba znajomość języka obcego i strach przed kupowaniem (i jedzeniem) kota w worku... Niektórzy lubią co prawda ryzykowane życie i jest im obojętne co wkładają do buzi- ja do życia podchodzę raczej ostrożnie- jeśli nie wiem co jest na talerzu to tego nie jem.

Jak już wspominałam parokrotnie na blogu spróbowanie nowych potraw nie jest dla mnie łatwym zadaniem- dodatkowo niechęć wzbudzają u mnie wszystkie obślizgłe lub obrzydliwie wyglądające potrawy. W Hiszpanii jednak mieszkam już prawie 5 lat i do niektórych ,,smakołyków'' się przyzwyczaiłam i są one na tyle dobre, że wolę nie myśleć co jem- jest jednak jeszcze długa lista regionalnych specjałów, o których spróbowaniu nie mogę nawet myśleć mimo zachęty męża i hiszpańskiej rodziny.

1. OŚMIORNICA (hiszp. pulpo)

Z ośmiornicą nie kojarzy mi się nic dobrego, co prawda jest to jedno z bardziej inteligentnych zwierząt na naszej planecie zaraz obok świni, orangutanów czy delfinów- jednak dla mnie pozostanie jednym z mniej przyjemnych zwierząt, na które ciężko mi jest patrzeć w akwarium czy na talerzu. Hiszpanie ukochali sobie jedzenie ośmiornicy pod najróżniejszymi postaciami, począwszy od gotowanej ośmiornicy, której macki znajdują się na pierwszym planie i zachęcają (lub zniechęcają) do degustacji. W Barcelonie często można zobaczyć pulpo a la gallega (czyli ośmiornice po galicyjsku) i są to macki ośmiornicy pokrojone na talarki, podawane z czerwoną papryką i ziemniakami- podobno przepyszne. 

Jednakże najmniej apetyczną formą są małe ośmiorniczki (wraz z głową) najczęściej podawane w pomidorowym sosie, w którym później maczany jest chleb, tak aby nie stracić niczego z pysznego dania...

Jak dla mnie macki ośmiornicy to za wiele i pewnie jeszcze dużo czasu upłynie zanim zjem ten specjał, chociaż wiem że niektórzy rządni wrażeń z chęcią próbują nowych dań w restauracji zamawiając ośmiornice ...

2. MAŁŻE I NAVAJAS (hiszp. almejas, berberechos)

Małże to znakomity przykład jedzenia, które pokochałam wraz z czasem- najpierw nie mogłam się przyzwyczaić do ich nietypowej (jak dla nas Polaków formy), aż w końcu nie wiem czy skuszona zapachem czy zachwytami innych spróbowałam i zakochałam się! Jest to jedno z tych dań, które lepiej smakuje przygotowane w domu (jeśli nie czytaliście przepisu na małże na parze to gorąco polecam) niż w restauracji, gdzie często ceny w stosunku do jakości są znacznie zawyżone.

Berberechos to wnętrzności małży sprzedawane w puszkach, zazwyczaj spożywa się je jako przystawkę wraz z sosem: cytrynowym lub ostrym pomidorowym... Sama nazwa berberechos kojarzy mi się trochę z bebechami- zapewne przez mnogość litery B i E w nazwie, jednakże spożywając to danie odradzałabym zbytnie przypatrywanie się talerzowi, bo obślizgłe biało-żółte owalne poduszeczki nie zachęcają do spróbowania, ale... Ich smak rekompensuje wszystko, bo są naprawdę pyszne!

Inaczej sprawa się ma z długimi braćmi krewetek czyli z navajas- jest to długa i cienka muszla, w której środku znajduje się jadalny mięsień stworzenia, przygotowanie tego ,,specjału'' jest całkiem podobne do przygotowania małży, więc podejrzewam, że smak może być całkiem podobny. Niestety tym czym zniechęca mnie do spróbowania tych stworzonek jest nieapetyczny i niezbyt zachęcający do konsumpcji widok navajas- w sklepie często można zobaczyć, że świeże stworzonka mają cały jadalny mięsień poza swoim muszelkowatym ciałem- przypomina to jeden wielki glut- ja jednak podziękuje!

3. WSZYSTKIE ,,NIEJADALNE'' CZĘŚCI ŚWINI... (ryjki hiszp. morros, uszy hiszp. orejas, policzki hiszp. mejillas, raciczki hiszp. pies de cerdo)

Zjedzenie świni w całości wydaje się mniej obrzydliwe niż przedziwne owoce morza, które można zobaczyć w hiszpańskich restauracjach, jednakże mnie nigdy nie ciągnęło do świńskich wariacji- chyba głównie dlatego, że nie przepadam za mięsem i jem je raczej z potrzeby, niż z chęci degustacji.

Co prawda policzki świni podawane jest w taki sposób, że można byłoby uznać że jest to jakiś kawałek mięsa przysmażony na patelni- w wielu restauracjach są one podawane przy akompaniamencie ziemniaków lub fasoli. Samo jedzenie też nie jest zbyt kłopotliwe- należy ominąć tylko kość pośrodku i gotowe!

Inaczej sprawa ma się z raciczkami, które podawane w sosie wyglądają nieco dziwnie i nieapetycznie, dodatkowo może zniechęcać kłopotliwość w jedzeniu tego dania- jest to raczej danie dla smakoszy, którzy lubią obgryzać kości w poszukiwaniu kawałka mięsa...

Ryjki hiszpańskich świń sprzedawane są jako przystawki i trzeba przyznać, że pachną obłędnie- w smaku i w wyglądzie przypominają trochę grubszy gumowy bekon, który bywa czasem jedzony zamiast chipsów... Mój mąż uwielbia ten specjał, ja mam jednak mieszane do niego uczucia- trzeba przyznać zapach zachęcił mnie do spróbowania i nawet niektóre kawałki mi smakowały, jednak po fali zachwytu nadchodzi gorzkie rozczarowanie, kiedy okazuje się, że kawałek ryjka jest zbyt gumowy- lub kiedy przez przypadek spojrzę na to co wkładam do buzi...
Najbardziej nieapetyczną jednak częścią świni są jej uszy, samo danie jest bardzo chwalone przez Hiszpanów, którzy starannie i długo przygotowują ten specjał- podawany po uprzednim ugotowaniu lub długim traktowaniu w piekarniku... Mnie najbardziej obrzydza chyba warstwicowość tego specjału- chociaż trzeba przyznać, że pachnie znakomicie!

4. KREWETKI I ICH MNIEJSZE WERSJE (hiszp. gambas y camarones) 

Wiem, że nie wszyscy przepadają za krewetkami, jednak ich rosnąca popularność zwłaszcza w kuchni azjatyckiej oraz możliwości kupienia zwierzątek bez pancerza sprawia, że coraz więcej ludzi traktuje ten specjał jako coś normalnego. Ja bardzo polubiłam krewetki na parze, zwłaszcza te które przygotowuje mój mąż- tak więc kiedy na stole u mojej teściowej ukazały się mniejsze wersje krewetek czyli camarones bez zbytnich ceregieli spróbowałam... Tutaj niestety pojawiło się jedno z moich największych rozczarowań i obrzydzeń w życiu, małe krewetki przypominają w smaku świerszcze lub karaluchy (no przynajmniej ja sobie wyobrażam tak ich smak)... Twarda skorupka brzęczy pod zębami sprawiając, że doznanie jest niezbyt przyjemne- ja podziękuje, ale to danie zdecydowanie nie dla mnie!

5. MŁODE WĘGORZE (hiszp. angula i tańsza wersja gula)

Długie małe rybki przypominają trochę szary makaron spaghetti z czymś na kształt oczu, najczęściej znaleźć je można w zamrażarce, gdzie uprzednio zostały podgotowane. Danie to przygotowane jest na bazie czosnku i oliwy, a później przysmażane na patelni... Ze względu na wysoką cenę węgorza popularne stały się surimi (rozdrobnione części ryb) nazywane gula, które przygotowane są z ryby rdzawca- ponieważ nie spróbowałam żadnego z tych specjałów ciężko mi powiedzieć czy jest jakaś smakowa różnica pomiędzy nimi. Mnie obrzydza chyba tylko dziwna forma dania oraz niezbyt zachęcający zapach, bo ryby raczej lubię pod każdą postacią...

6. PERCEBES

Percebes to chyba jedno z najdziwniej wyglądających stworzeń morskich- ich wygląd przypomina biały kwiat na grubej gałęzi lub jak kto woli nogę słonia z nienaturalnym paznokciem... Ja się bardziej skłaniam do tego drugiego skojarzenia i chyba dlatego samo patrzenie na to danie powoduje u mnie odruch wymiotny... Na szczęście specjał ten popularny jest bardziej na północy Hiszpanii niż w samej Barcelonie- dodatkowo mój mąż też nie przejawia specjalnej ochoty, aby to danie jeść i zachęcać mnie do spróbowania, także może będę miała szczęście i nigdy nie spróbuje tej dziwnej potrawy.

Danie to przygotowane jest w błyskawiczny sposób, bo długie gałązki wystarczy zagotować w solonej wodzie około 2 minuty lub podgrzać na patelni- jedzenie też jest bajecznie proste, bo wystarczy tylko obrać z czarnej skórki trzymając za białą końcówkę... Smacznego!

7. OWCZE MÓŻDŻKI (hiszp. sesos)

Jedzenie móżdżków nie należy do typowych nacjonalnych dań, więc raczej nie musicie się martwić, że pomyłkowo dostaniecie je w restauracji- jednakże niektórzy Hiszpanie niezwykle upodobali sobie smak móżdżków i twierdzą że to raj na ziemi.... Mnie to w ogóle nie przekonuje i chyba nie muszę mówić dlaczego, w tym przypadku działa raczej psychika, która trzyma mnie z daleka od takich wynalazków radząc, aby w tym przypadku nie wychodzić ze strefy komfortu. Móżdżki można przyrządzić na różne sposoby, do najprostszych należy jedzenie tej części zwierzątka w panierce, jednakże popularne jest też jedzenie ugotowanych mózgów wraz z kwaśnym sosem- brrrr... jak dla mnie brzmi jak horror.

8. ŚLIMAKI I ŚLIMAKI MORSKIE (hiszp. caracoles y caracoles del mar)

Mi jedzenie ślimaków kojarzy się z Francją i francuzami, którzy podobno zajadają się tym specjałem, jednakże Hiszpanie nie są wcale gorsi oni też uwielbiają ślimaki i jakby tego było mało to uwielbiają także ślimaki morskie! Jednakże rozmiarowo są to całkiem małe ślimaczki, których rozmiar nie przekracza 1-3 centymetrów, mięsko wygrzebywane jest ze środka wykałaczką, która ze smakiem jest wkładana do buzi. Ślimaki ziemne mogą być podawane w najróżniejszych sosach, najczęściej jest to sos pomidorowy, natomiast morskie ślimaki (to te o bardziej fantazyjnych skorupkach) najczęściej podawane wraz z cytryną. Ślimaki jedzone są jako przystawki lub sporadycznie dodawane do różnych potraw- niektóre wariacje wcale nie wyglądają tak obrzydliwie i jeśli nie obrzydzają was ślimaki, to kto wie może wam posmakują?

9. KAŁAMARNICE, MĄTWY (hiszp. calamares, chipirones)

Ciężko przekonać mi się do kałamarnicy, chociaż czasem zdarza mi się spróbować jeden krążek lub dwa i trzeba przyznać, że nie jest to aż takim złym daniem. Oczywiście zależy od przygotowania i świeżości danego egzemplarza- na szczęście obślizgły kształt kałamarnicy zostaje przykryty panierką, która sprawia, że na talerzu jest coś co nie pływało przed chwilą w morzu. Czasem kałamarnica podawana jest z sosem czosnkowym oraz z cytryną i nie wiem czy to zasługa sosu, ale potrawa ta smakuje znakomicie.

O ile kałamarnica podana na talerzu wygląda całkiem apetycznie, inaczej sprawa ma się z jej siostrą mątwą- stworzenie to przygotowuje się na patelni po dokładnym umyciu bez zbędnego krojenia, do akompaniamentu podaje się je z cytryną i sosem czosnkowo- pietruszkowym... Czasami danie to jest podawane w panierce co jednakże nie sprawia, że wygląda bardziej apetycznie.

10. FLACZKI (callos)

To danie nie powinno być niczym dziwnym dla większości z was, bo flaczki są także popularnym daniem w Polsce- muszę się wam przyznać, że w dzieciństwie było to moje ulubione danie, do momentu w którym myślałam, że jem kluseczki, potem na zawsze zraziłam się do tego posiłku... W Hiszpanii podawane są z sosem pomidorowym i jakoś nigdy nie naszła mnie ochota na ich spróbowanie... No cóż...

Jeśli byliście w Hiszpanii i nie spróbowaliście czosnkowego sosu alioli to wasza wizyta w tym kraju się nie liczy i koniecznie musicie przyjechać jeszcze raz. Jednak wiem, że większość z was na pewno spróbowała tego kremowego przysmaku i szybko pokochała ten ostry smak. Dobrą wiadomością jest to, że przepis na ten sos jest tak prosty, że z łatwością będziecie mogli przygotować go w domu i to w niecałe 10 minut!

Przez niedoświadczonych smakoszy sos może być porównywany do dobrze znanego majonezu ze względu na podobny smak oraz konsystencję. Nic w tym dziwnego, bo majonez jest wariacją kulinarną alioli powstałą na wyspie Minorka w mieście Mahón (skąd zresztą pochodzi jego nazwa mahonesa). 

Krótka historia sosu alioli

Ten kremowy sos pochodzi z Egiptu, gdzie emulsję przygotowywano z czosnku i oliwy jako swojego rodzaju nagrodę, dla wszystkich tych, którzy zasłużyli na specjalne względy, głównie byli to: żołnierze, zapaśnicy i atleci. W późniejszym okresie starożytni rzymianie upowszechnili ten przepis we Włoszech i na Sycylii, gdzie spotkał się dobrym przyjęciem i do dzisiejszego dnia przepis nie uległ zmianie. 

Sama nazwa tego sosu to połączenie dwóch słów ali- czosnek i oli- oliwa i własnie taki powinien być skład alioli, gdzie po długim utarciu tych składników powinno otrzymać się jednolitą masę. Jednak otrzymanie sosu w ten sposób jest niezwykle pracochłonne, dlatego mało kto wytwarza sos w ten sposób, a sposobem na łatwiejsze otrzymanie masy stało się dodanie jajka lub samego żółtka. 

Niektóre restauracje postanowiły ułatwić sobie jeszcze bardziej życie i sosem alioli nazywają majonez zmieszany ze świeżym czosnkiem, lub co gorsza z czosnkiem z torebki- jednak nawet nie ma co porównywać smaku prawdziwego alioli do tych wariacji...

Dlaczego wszyscy szaleją na punkcie tego sosu?

Mój pierwszy sos alioli zjadłam podczas jednej z moich wizyt w Barcelonie przy akompaniamencie frytek-od tego czasu ostry smak sosu towarzyszył nam zawsze podczas wieczornych wypadów na tapas. Okazało się, że frytki smakują o wiele lepiej właśnie z sosem, a co więcej sos potęguje smak każdej potrawy sprawiając, że jest ona o wiele lepsza. Jednakże sos spożywany jest głównie z owocami morza tj. kałamarnice, krewetki czy dorsz; a także z typowymi hiszpańskimi potrawami jak paella czy fideua. 

Pewnie uniwersalność tego sosu sprawia, że  zaskarbił on sobie tak wielu fanów- a nawet osób, które obsesyjnie myślą o zjedzeniu tego specjału z czym tylko się da. 

Mam nadzieję, że skorzystacie z mojego przepisu i dacie mi znać jak wam wyszło!

Smacznego!

Pozdrawiam,

Justa

Są takie dni, kiedy zrobienie najprostszej czynności wydaje się być ponad naszymi siłami, a co dopiero pomyślenie o nakarmieniu swojej rodziny i zrobienie obiadu. W takie dni wszystko sypie nam się z rąk, a kiedy już wpadniemy na szybki i łatwy pomysł na obiad okazuje się, że zabraknie nam składnika, a wszystkie sklepy w okolicy są zamknięte. Wtedy nie pozostaje nam nic innego jak zabrać rodzinę na obiad lub...

No właśnie co w takiej sytuacji robią Hiszpanie- przecież nie odstąpią od obiadu (dla nich jedzenie to świętość), a zabieranie rodziny co tydzień do restauracji mogłoby się okazać kosztowne- zwłaszcza w dobie kryzysu. Rozwiązaniem są niezwykle popularne w Katalonii i Walencji kurczaki z rożna czyli pollo a l'ast, tak wiem to przecież niby nic specjalnego kurczaki z rożna można spotkać wszędzie nawet we Wrocławiu na ulicy cieszącej się niezbyt dobrą sławą... Jednak nie wiem jak wy, ale ja nigdy nie skusiłam się na kurczaka, który co prawda pachnie ok- ale tak naprawdę nie wiadomo ile tak naprawdę kręci się w gorącej maszynie. 

W Barcelonie i okolicach kupowanie kurczaka w dzień wolny od pracy jest czynnością całkiem normalną, niektóre wyspecjalizowane lokale otwierają tylko w weekendy i w dni wolne od pracy i właśnie wtedy pod tymi małymi knajpami ustawiają się niebotyczne kolejki. Kurczakowi koniecznie towarzyszyć muszą frytki bravas z czosnkowym sosem alioli, ale oprócz klasycznych kurczaków w tych typowych lokalach znaleźć można także: pieczone karczochy, pieczone szparagi, canelones (oczywiście z kurczakiem), smażone uszy i mordki świń oraz inne gotowe dania (żyć nie umierać!).

Krótka historia

Kurczak z rożna jest chyba jednym z pierwszych dań, które wymyślił człowiek, w jego niezwykłym smaku lubował się sam król Ryszard I Lwie Serce już w XII wieku. Mimo że znane już od tylu lat, to jednak to danie podbiło Hiszpanie dopiero w latach 60-tych XX wieku, kiedy mięso z kurczaka kojarzyło się raczej z luksusem. Pierwszy lokal w 1962 roku otworzono w dzielnicy Ribera, w którym można było jeść tylko kurczaka nazywał się Piolindo, co ciekawe w lokalu tym kurczaki z rożna sprzedawane są do dzisiejszego dnia (niestety zdania o jakości lokalu i obsługi są dosyć podzielone). Niezwykły sukces pierwszego lokalu spowodował otworzenie kolejnych miejsc, które oferowały podobne menu, a kurczak z rożna stał się idealnym posiłkiem, który można było zakupić i udać się do parku czy na plaże, aby go zjeść.

Gdzie jeść i ceny

Zgodnie z tradycją lat 60-tych ogólnie przyjęte zostało jedzenie kurczaka wraz z rodziną w niedziele, zazwyczaj jest on kupowany niedaleko miejsca zamieszkania, bo potem najwygodniej jest zjeść go właśnie w domu przy stole. W samej Barcelonie znajduje się mnóstwo miejsc, gdzie można kupić ten chrupiący specjał i co ciekawe przy każdym z nich znajdują się kolejki (jak już kiedyś pisałam kolejki do restauracji świadczą o dobrej jakości jedzenia). Dodatkowym plusem są niskie ceny zestawu, za pół kurczaka wraz z frytkami zapłacimy około 7 euro (zestaw jest odpowiedni dla dwóch dorosłych osób). Planując posiłek w lokalach oferujących kurczaki z grill'a lub z rożna trzeba nastawić się na długie czekanie, o ile niektóre lokale pracują bardzo sprawnie, niektóre nie nadążają ze sławą i trzeba czekać na posiłek około 40/60 minut, jeśli jednak dobrze traficie to całkiem możliwe, że zostaniecie poczęstowani przez obsługę: piwem, chipsami lub krokietami!

Do najbardziej znanych lokali w Barcelonie należą:

Els ,,pollos`` de Llull 

Carrer de Napols 272 niedaleko Sagrady Familii lub Carrer de Ramon Turró 13 niedaleko wioski olimpijskiej

El pato Donald

Carrer de Torrijos 20 (dzielnica Gracia)

Rostisseria Gómez

Carrer de Sant Joan de Malta 52 (niedaleko przystanku metra Clot)

Chez Coco

Avinguda Diagonal 465

Rostisseria Urgell

Carrer de Comte d'Urgell 23 (niedaleko przystanku Urgell)

Mam nadzieję, że jak będziecie w Barcelonie to skusicie się na takie kurczaka (a może już jedliście?), co prawda nie jest to zdrowy posiłek, który należałoby jeść codziennie jednak od czasu do czasu można sobie pozwolić- zwłaszcza, że cenowo wyniesie nas o wiele taniej niż jedzenie w restauracjach.

My zgodnie z niedzielną tradycją zjedliśmy dzisiaj przepysznego kurczaka i pewnie za jakiś czas powtórzymy to znowu, u nas tego typu danie zawsze musi pojawić się na stole, gdy przyjeżdża ktoś z mojej rodziny- bo oprócz tego, że mój mąż i brat są fanami to jest to też szybki i tani obiad!

Pozdrawiam,

Justa

Madryt jest zdecydowanie jednym z tych miejsc, które trzeba odwiedzić samemu, o tym co można zobaczyć pisałam wam w moim ostatnim poście. Dzisiaj natomiast podzielę się z wami wszystkimi praktycznymi radami, które pomogą wam zorganizować wycieczkę do stolicy Hiszpanii. Dzisiaj o tym jak poruszać się po Madrycie, ile pieniędzy potrzebujemy, jak dojechać oraz gdzie najlepiej zjeść...

Dojazd do Madrytu

Z Polski do Madrytu można dolecieć z Krakowa lub z Warszawy dobrze znaną linią lotniczą RYANAIR, a ceny w zależności od terminu, w którym zdecydujecie się na wyjazd wyniesie około 100 euro. Jeśli jednak planujecie wyjazd do Madrytu na weekend z Barcelony tak jak to zrobiłam to opcji na dojazd jest kilka w zależności czy chcecie zaoszczędzić czas czy pieniądze...



Oczywiście najszybszym sposobem na dostanie się z Barcelony do Madrytu jest podróż samolotem, bo wyniesie ona niecałe 2 godziny- niestety jeżeli nie natrafimy na jakąś okazję to taki wyjazd nie należy do najtańszych (ceny za bilet w dwie strony mogą oscylować w granicy 110-150 euro).
Podróż z jedną z najszybszych kolei w Hiszpanii czyli pociągi Renfe-Ave dojadą do Madrytu w niecałe 3 godziny, niestety cena biletu w dwie strony często przekracza 120 euro.Jeśli nie zależy wam na czasie spędzonym w podróży, a wolicie zaoszczędzić, wtedy sprawdźcie ceny autobusu ALSA, które mogą wynieść nawet 50 euro w dwie strony- jedynym problemem jest to, że będziecie musieli spędzić w podróży ponad 7 godzin. Na szczęście ten środek lokomocji wyposażony jest we wszelkie udogodnienia tj. filmy, gry i internet, a czas w miłym towarzystwie płynie bardzo szybko.

Przed moim planowanym wyjazdem porównywałam ceny wielokrotnie, bo o ile dosyć szybko znalazłam bilet autobusowy do Madrytu, o tyle z powrotem nie mogłam znaleźć pasującej godziny (do porównywania cen biletów używałam strony Omio, na której możecie znaleźć ceny samochodu, samolotu, autobusu i pociągu).


Jeśli natomiast znacie język hiszpański i lubicie poznawać nowych ludzi to polecam wam aplikację na telefon blablacar- wiem że jest ona znana też w Polsce, a polega na tym żeby podzielić koszty podróży z osobą nieznajomą i tym samym zaoszczędzić i spędzić podróż w miłym towarzystwie! Decydując się na tą formę podróżowania warto wiedzieć, że koszt przejazdu trzeba unormować wcześniej- a na decyzję z jakim kierowcą jechać może ułatwić nam punktacja i opinie innych użytkowników aplikacji!

Komunikacja, ceny 

Kiedy już znajdziemy się w Madrycie trzeba wybrać środek transportu i typ biletu, który pomoże nam w optymalny sposób poruszać się po mieście. Koszt metra w Madrycie zależy od tego w jakiej części miasta będziemy podróżować i tak: jeden przejazd metrem w części wschodniej, północnej i zachodniej wynosi 1,5 euro; natomiast w części zachodniej wynosi 2 euro, metro połączone 3 euro. Tak wiem, jak dla mnie to też skomplikowany system, na szczęście zawsze można kupić odpowiednik barcelońskiego T10 czyli kartę MetroBus, dzięki której możemy się poruszać w całym centrum zarówno metrem jak i autobusami- koszt takiej karty wynosi 12,20 euro.
Jeśli jeszcze nie jesteście zdecydowani na wybór biletu to koniecznie zajrzyjcie na stronę metromadrid, na której możecie skonsultować ceny i rodzaje biletów.


Noclegi w Madrycie

Wybór odpowiedniego hotelu może niejednemu spędzić sen z powiek- w końcu strony internetowe uginają się pod nadmiarem różnych ofert. My mieliśmy to szczęście, że mogliśmy mieszkać u naszych znajomych i nie tylko spędziliśmy ten czas w dobrym towarzystwie, ale także nie musieliśmy marnować czasu szukając hotelu.
Osobiście bardziej interesuje mnie spanie w mieszkaniach niż w luksusowych hotelach, dzięki temu można lepiej poznać warunki życia mieszkańców i chodź przez chwilę poczuć się jakby samemu mieszkało się w danym mieście.
Szukając odpowiedniego hotelu lub apartamentu zawsze najważniejsza jest dla mnie cena- bo tak naprawdę w hotelu będe spędzać tylko noce.
Jednak nie jestem w stanie przekonać się do dzielenia pokoju z innymi mieszkańcami, w końcu ważna jest dla mnie także wygoda i poczucie bezpieczeństwa. Lokalizacja też ma duże znaczenie, jednak jeśli apartament ulokowany jest w dużym mieście nie jest konieczne, aby był w centrum- wystarczy, aby blisko znajdowała się stacja metra...


Ile pieniędzy potrzebujemy na pobyt w Madrycie

Niestety dla przeciętnie zarabiającego Kowalskiego ceny w Madrycie nie są zbyt przystępne- Madryt zaraz obok turystycznej Barcelony czy sławnego na północy miasta San Sebastian słynie z dosyć wysokich cen.
Jeśli podróżujecie z Barcelony to możecie spodziewać się bardzo podobnych cen w Madrycie (przeczytajcie posta o cenach w Barcelonie), jeśli jednak przyjeżdżacie z Polski czy mniejszego hiszpańskiego miasteczka, to ceny mogą być małym szokiem.



Zwiedzanie

W Madrycie miejsc, które koniecznie trzeba odwiedzić nie brakuje, liczne muzea, parki, punkty widokowe i niezwykła architektura są tu prawie na każdym kroku- o zwiedzaniu w weekend możecie poczytać w poście o  Madrycie.
Będąc w stolicy Hiszpanii warto zwracać uwagę na każdy szczegół, to tutaj na Placu Mayor zobaczyć można wielkie postacie z bajek naturalnych rozmiarów- co ciekawe każda postać ma przeznaczone swoje miejsce, a jego nieopatrzna zmiana może przyczynić się do kłótni pomiędzy nimi (filmiki z takich wydarzeń można znaleźć w internecie np. tutaj).
To w Madrycie też znajduje się pałac Królewski, a na placu de España można zobaczyć posągi Don Kichota i jego wiernego pomocnika Sancho. Nie można też odwiedzić Madrytu i nie przejść przez punkt zero- to tutaj zaczynają się wszystkie autostrady w Hiszpanii, a jakby tego było mało to jeszcze można zobaczyć oryginalną Egipską świątynie Templo de Debod.
Także jeśli jeszcze się zastanawiacie czy warto odwiedzić to miasto to lepiej zacznijcie pakować walizkę i w drogę!

Restauracje 

Zwiedzając Madryt warto chociaż raz pójść do dobrej restauracji i zasmakować tutejszej kuchni, ja sama nie miałam czasu na zasmakowanie madryckiej kuchni (weekend na zwiedzanie to stanowczo za mało!), dlatego też poprosiłam mojego dobrego kolegę o wybranie paru miejsc w których warto się posilić.

Perrachica

Restauracja ta usytuowana jest poza ścisłym centrum miasta (przystanek metra Quevedo) i to co głównie przyciąga mieszkańców Madrytu do tego miejsca to oprócz jedzenia- niesamowity wystrój: niezwykłe połączenie księgarni z restauracją sprawiają, że można poczuć się tutaj wyjątkowo. Ceny za posiłek wynoszą około 15-20 euro, warto spróbować zwłaszcza hummusu z bakłażanem i krokietów- więcej informacji na stronie restauracji perrachica.

GOIKOGRILL

Jeśli jesteście fanami hamburgerów to koniecznie wstąpcie do tej sieci restauracji, które znaleźć można w całym Madrycie (np. niedaleko metra Bilbao). Oprócz tradycyjnych burgerów w dobrej cenie w restauracji znaleźć można hamburgery z bananami czy burgery wegetariańskie, jeśli jeszcze nie jesteście zdecydowani to najlepiej zobaczyć menu samemu na stronie internetowej restauracji Goikogrill.

Casa Lucio

Ta niezwykła restauracja znajduje się na najstarszej ulicy w Madrycie, w jej wnętrzu znaleźć można typową hiszpańską kuchnie, na uwagę zasługuje zwłaszcza porcja jajecznicy z ziemniakami, która to zyskała sobie wielu zwolenników nie tylko wśród mieszkańców Barcelony. Cena z którą trzeba się liczyć za posiłek może wynieść od 15-60 euro, po więcej informacji zapraszam na stronę restauracji Casa Lucio.

Sergiorala

Jeśli jesteście z tych, którzy mogą pozwolić sobie na wiele to na pewno zaintersuje was restauracja, która prowadzona jest przez jednego z najlepszych hiszpańskich szefów kuchni. Niestety za gwiazdki Michellin trzeba słono zapłacić, bo aż 135 euro- jednak jeśli szukacie niezapomnianych wrażeń to na pewno je znajdziecie w Sergiorala.


* Wybór restauracji nie byłby możliwy, gdyby nie pomoc Angela, tutaj znajdziecie jego Instagram, na którym znaleźć można wiele jedzeniowych inspiracji!

Lato coraz bliżej, temperatury każdego dnia stają się coraz wyższe i już wkrótce zaczniemy szukać sposobów na ochłodę. Najlepszym sposobem na znalezienie ukojenia w gorące dni jest naśladowanie tych, gdzie gorąco jest prawie przez cały rok- i tak świetnym sposobem może się stać przygotowanie zimnego Gazpacho.

Gazpacho trudno zakwalifikować, ja to danie zawsze uznawałam jako zimną zupę, jednakże Hiszpanie bardziej są skłonni uznać je jako tradycyjny napój. Mimo, że dokładna historia tego napoju nie jest znana, a jego skład uległ znacznej modyfikacji, jedno jest pewne- pochodzi z Andaluzji, gdzie spożywa się je w okresie letnim jako dodatek do posiłku lub jako chłodzące pierwsze danie.

La forma para prepararlo es muy sencilla, cortamos el pepino por la mitad y una parte la cortamos en cuadraditos. 

Przygotowanie Gazpacho jest bardzo proste i nie zajmuje dużo czasu, wszystkie warzywa kroimy na małe kawałki, wszystkie wrzucamy do miksera oprócz paru kawałków ogórka, które dodaje się na samym końcu.

La otra la añadimos junto al resto de ingredientes en la batidora, añadimos un poco de agua y lo batimos todo hasta que quede todo bien triturado, podemos ir añadiendo agua hasta que la mezcla alcance el espesor que prefiramos. 

Do warzyw w mikserze dodajemy wody, octu i oliwy dokładnie je mieszając. Jeśli wolimy, aby nasze gazpacho było bardziej rozwodnione, należy dodać więcej wody i mieszać w mikserze dłużej.

Para terminar ponemos la mezcla en un vaso o un bol y añadimos los cuadraditos de pepino. Przygotowany napój należy rozlać do szklanek dodając małe kawałki ogórka.

Smacznego!

Muszę się wam przyznać, że był to mój pierwszy raz z Gazpacho- kupne nie potrafiło mnie do siebie przekonać, zawsze kojarząc mi się z sokiem pomidorowym, za którym nie przepadam. Jednak dobrze zrobione Gazpacho jest naprawdę pyszne, a to zrobione samodzielnie w domu ma dodatkową wartość. Dlatego polecam wam jako śródziemnomorski eksperyment w kuchni, który może się okazać ciekawym dodatkiem na letnich przyjęciach. Co ciekawe do Gazpacho można dodać arbuza lub melona, ja jeszcze nie próbowałam tego wynalazku- ale na pewno będę eksperymentować w okresie letnim! 

A wy próbowaliście już to danie, a może macie swój własny sposób na jego przygotowanie!

Pozdrawiam,

Justa