W całej Hiszpanii jest niespokojnie- niepokorna Katalonia znowu pokazuje rogi i zagraża, że oddzieli się od kraju (już 1 października odbędzie się referendum). Temat ten jest o tyle niepokojący, że miejscowe i zagraniczne media obmyślają jakie konsekwencje może przynieść możliwa rozłąka. Dzisiaj na przekór wszystkim tym, którzy szukają hecy będzie o tym, że separacja może nigdy nie nastąpić, a na pewno nie w najbliższym czasie!

O co chodzi z tym referendum i dlaczego jest ono nielegalne?

O tym, że Katalonia chciałaby być niezależna słychać już od pewnego czasu- ale jeśli zastanowimy się nad tym głębiej, to szybko dojdziemy do wniosku że w sumie nie wiadomo kto tego chce: mieszkańcy tego regionu, katalońscy politycy czy może grupa aktywistów?

Prawda jest taka, że zależnie od tego w jakim świetle pokażemy dane to wszystkie odpowiedzi będą prawdziwe- a o tym ile jest w Katalonii politycznych aktywistów i jaki procent mieszkańców chce tak naprawdę oddzielenia, można się dowiedzieć tylko poprzez odpowiednie głosowanie.

W związku rosnącymi pytaniami o to czego chcą mieszkańcy Rząd Katalonii zdecydował zrobić referendum, ale aby wyniki były oficjalne musiałoby ono zostać ustalone przez Rząd Hiszpanii- na co ten nie chce się zgodzić.

Katalonia postanowiła pokonać tą jakże niewygodną przeszkodę w postaci nieprzychylnego Rządu uchwalając prawo zezwalające na takiego typu konsultację. Jednak Trybunał Konstytucyjny stwierdził nieważność tej ustawy, ze względu na to że parlament Katalonii nie może tworzyć ustaw, które mają być wykonane w parlamencie państwowym.

Mimo sprzeciwu Trybunału Konstytucyjnego Rząd Katalonii wraz z Carlesem Puigdemont poprosił gminy do przygotowania odpowiednich stanowisk do głosowania lub podania powodów, dlaczego nie mogą ich zrealizować.

Pomimo wszelkich trudności i nie do końca legalnego wymiaru sprawy Rząd Katalonii zdecydował się zorganizować referendum tak czy inaczej- niestety osoby, które zdecydują się głosować spotkają się z wieloma utrudnieniami jak np. brak urn i kart do głosowania, które zostały skonfiskowane przez policję. W ekstremalnych przypadkach osoba udająca się do urny może zostać powstrzymana przez policję, a w razie utrudniania pracy służbom bezpieczeństwa ostatecznie wzbogacić się o mandat.

Nie wiem jak wy to widzicie, ale moim zdaniem wyniki tego referendum będą niewymierne- do urn pójdą tylko te osoby, które chcą niezależności za wszelką cenę i tak naprawdę zorganizowanie tego typu głosowania sprawi tylko, że stosunki między Hiszpanią i Katalonią staną się bardziej napięte. Jednak zabronienie głosowania godzi w wolność jednostki do wypowiedzi i tak radykalne zakazy sprawią, że aktywiści nie będą ani trochę bardziej przychylnie nastawieni do Hiszpanii…

A więc kto chce niezależności?

W moim otoczeniu znam wiele osób, które sądzą że w Katalonii żyłoby się znacznie lepiej, gdyby była niezależna- niektórzy z nich chodzą na manifestację, inni wolą zatrzymać swoje zdanie dla siebie. Jednak wiele osób wokół mnie patrzy realnie i wie, że niezależność niesie za sobą wiele problemów, które mogłyby znacznie pogorszyć poziom życia oraz sprowadzić wiele trudności. Niestety znowu nie będzie nam dane poznać czego chce społeczeństwo Katalonii, gdyż wyniki nie będą tak naprawdę współmierne do tego co się tutaj dzieje (oczywiście jeśli referendum się odbędzie).

Obojętnie od wyników zawsze znajdą się głosy mówiące, że Katalonia powinna być niezależna lub odwrotnie, że nie powinna oddzielać się od Hiszpanii- ja nie należę do osób nadmiernie emocjonującym się tym tematem, jednak mieszkając w Barcelonie ciężko jest całkowicie zignorować ten wątek...

A co jeśli jednak? Skutki niezależności Katalonii

Mimo że jestem sceptyczna co do tematu oddzielenia się Katalonii od Hiszpanii nie można całkowicie wykluczyć takiej możliwości, ponieważ wyobrażenie sobie takiej sytuacji wymaga głębszego spojrzenia na sprawę i naprawdę dużej wiedzy posłużyłam się dostępnymi w internecie artykułami. Oczywiście i w tej materii istnieją dwa spojrzenia na tą sprawę- to co bardziej interesuje mnie czyli to co stałoby się z Katalonią oraz to co stałoby się z Hiszpanią (w końcu Katalonia jest jednym z najzamożniejszych regionów tego kraju).

Ja skupię się na problemie, który dotyczy mnie jako mieszkanki Katalonii i pokrótce przedstawię wam jak zmieniłoby się życie w Katalonii. Po pierwsze nowy kraj Katalonia nie byłby członkiem Unii Europejskiej- co wiązałoby się z pokazywaniem paszportu na przejściach granicznych, ale to co bardziej ugodziłoby Katalonię byłoby zamknięcie rynku europejskiego (w tym momencie Katalonia eksportuje około 62% towarów do Europy. W związku z opuszczeniem Unii w nowym kraju przestałaby obowiązywać waluta EURO (przynajmniej na jakiś czas), która zostałaby zastąpiona inną wewnętrzną jednostką monetarną- to spowodowałoby nagły wzrost lub też spadek cen…

Katalończycy utraciliby prawo do pracy i mieszkania za granicą (w tym Hiszpanii)- prawdopodobnie niezbędne byłoby posiadanie wizy, której zdobycie mogłoby być utrudniane np.przez Królestwo Hiszpanii. To tylko niektóre z udogodnień, które istnieją dzięki Unii Europejskiej, a które Niezależne Państwo Katalonii mogłoby utracić (w tym także pomoc finansową dla małych i średnich firm etc.). Nowe państwo musiałoby także opuścić ONZ co wiązałoby się z nowymi utrudnieniami.

Co prawda prezydent Katalonii oświadczył, że owszem Katalonia chce być niezależna, ale chce pozostać w Unii Europejskiej- co nie jest niemożliwe, ale wymaga czasu, w którym nowe państwo musiałoby być całkowicie samodzielne.

Zapaleni aktywiści koncentrują się tylko na dobrej stronie niezależności, celowo pomijając utrudnienia, z którymi spotkałoby się nowo powstałe państwo. Oczywiście problem autonomii Katalonii jest o wiele bardziej skomplikowany i ja mogę go tylko delikatnie zarysować, ponieważ nie jestem specjalistą w tym temacie. Co będzie może pokazać nam tylko czas, a w tym momencie musimy czekać do planowanego referendum, które ma się odbyć 1 października- tylko jeszcze nie wiadomo czy się ono odbędzie.

A wy co myślicie na ten temat? Katalonia powinna być niezależna czy może raczej powinna pozostać w Hiszpanii? A co z demokracją- czy Hiszpania powinna pozwolić na referendum? Jestem bardzo ciekawa waszych opinii!

Pozdrawiam (jeszcze) z Hiszpanii!

Justa

Mieszkając w Hiszpanii nie sposób ominąć upalnego słońca i temperatur przekraczających 30 stopni, chociaż wiem że w Polsce ekstremalne temperatury powoli też stają się normą. Każdemu z nas ciężko jest odnaleźć się, kiedy z nieba leje się żar, a co dopiero małym dzieciom, które nie rozumieją dlaczego jest im źle. Dzisiaj powiem wam jak radzimy sobie z upałami w Hiszpanii żyjąc w miarę normalnie…

Muszę się wam przyznać, że bardzo się bałam lata w Hiszpanii- chociaż kiedy przyszło ono na dobre okazało się, że wcale nie jest aż tak źle i można przeżyć nawet z noworodkiem. Nie mogę wam jednak powiedzieć, że jest lekko i żyje zupełnie normalnie, bo nie będzie to prawdą- gorące temperatury znacznie ograniczają i zmuszają do spędzania większości czasu w domu. Dlatego też może wam się wydać to dziwne, ale każdy dzień bez słońca witam z uśmiechem i wiem, że będę mogła pójść na spacer gdzieś dalej, a nie spędzić czas pod drzewem w najbliższym parku.

Dzień w którym na świat przychodzi małe dziecko można uznać za koniec epoki lenistwa i nie wychodzenia z domu- nawet niemowlak, który jeszcze nie umie chodzić odczuwa potrzebę zmiany otoczenia i staje się spokojniejszy (lub nie) na spacerze. Jednak tradycyjny spacer może zamienić się w koszmar jeśli tylko dziecku jest za gorąco- czasem dla świętego spokoju trzeba maluszka wyciągnąć z wózka i dać mu trochę pooddychać świeżym powietrzem.

Aby zminimalizować przegrzanie naszego małego ograniczyłam spacery do godzin porannych (około 9 rano) lub późno popołudniowych (po godzinie 18.00), wiem jednak że niektórym nie przeszkadza spacerowanie pomiędzy tymi godzinami- i oczywiście nie jest to źle, każdy inaczej znosi upały i każde dziecko jest inne.

Nie zawsze da się ominąć czas, kiedy upał jest największy- czasem trzeba pójść do lekarza czy do sklepu właśnie wtedy kiedy jest gorąco (czasami nawet o 18.00 nadal jest gorąco). Wtedy ważne jest zapewnienie dziecku ochrony przed słońcem- nie tylko filtrami przeciwsłonecznymi, ale głównie zapewnienie mu cienia. Wiadomo spacerowanie w cieniu nie zawsze jest możliwe (niestety…), wtedy trzeba sobie pomagać- w Hiszpanii bardzo popularne są materiałowe pieluszki wykonane z bawełny lub bambusa. Co niektórzy przykrywają nimi wózek nie zdając sobie sprawy jak bardzo jest to niebezpieczne- wykonując ten ruch sprawiamy że ciepłe powietrze, które idzie do góry nie ma jak wydostać się z wózka. Tym samym skazujemy nasze dziecko na potworne męczarnie (temperatura w przykrytym wózku może dojść nawet 45 stopni, kiedy na zewnątrz jest około 30)- dlatego warto wiedzieć, że szczelniej nie znaczy lepiej i trzeba zostawić przestrzeń przez, która ciepłe powietrze będzie mogło uciec. Ja także odsłaniam daszek od wózka kiedy to tylko możliwe- wyobraźcie sobie temperatury jakie muszą panować w dziecięcym wózeczku…

Wczoraj zamieniliśmy także gondolę na spacerówkę (oczywiście taką, która się rozkłada w 100%), nie tylko ze względu na to, że nasz mały gigant się już ledwo w niej mieścił, ale także na to, aby jak najwięcej powietrza dochodziło do malca właśnie w te upalne dni.

Kremy z filtrem to jedna z podstaw zachowania młodości przez dbające o siebie Koreanki, w Hiszpanii jednak mało kto o nim pamięta- następstwem są głębokie zmarszczki i zniszczona, wysuszona cera. Najmłodszym dzieciom poleca się tzw.filtry fizyczne, które nie wnikają w głąb skóry, tylko tworzą na jej powierzchni barierę ochronną skutecznie zapobiegając opalaniu. Warto jednak pamiętać, że kremy z filtrem przeznaczone są głównie dla tych trochę starszych dzieci (około 6 miesięcy) i nie warto ich nadużywać. Ja sama smaruje mojego malca tylko wtedy gdy muszę i mimo wszelkich starań małemu opaliły się trochę wystające z wózka nóżki…

Jeśli zastanawiacie się jaki SPF wybrać, to dla tak małego dziecka najlepiej zaopatrzyć się w filtr powyżej 30 SPF, my wybraliśmy 50, która skutecznie chroni malca nawet w najbardziej słoneczne dni.

Pamiętajcie jednak, że nawet najlepszy krem przeciwsłoneczny nie uchroni małego dziecka przed udarem czy przegrzaniem- dlatego ja zawsze spędzam czas w cieniu, a jak muszę przejść parę kroków w słońcu to nakrywam głowę małego czapeczkę, którą w cieniu zdejmuje!

Wszyscy chcemy dla naszych dzieci jak najlepiej- to pewne, ale czasami można po prostu przedobrzyć. Pierwsze pytanie, które nasunęło mi się przy pielęgnacji tak małego dziecka dotyczyło tego czy nie powinnam dać mu przypadkiem wody tak aby się nie odwodniło. Moje przypuszczenia skonsultowałam z położna, która stanowczo zabroniła podawać wodę oraz inne napoje dzieciom aż do 6 miesiąca życia- czyli wtedy, kiedy następuje rozszerzenie diety. Powód jest bardzo prosty, dziecko ma na tyle mały żołądek, że podając mu wodę zapychamy je i nie będzie ono wtedy w stanie wypić wystarczającej ilości mleka, w którym są potrzebne mu składniki odżywcze. Z tego co wiem nie ma też potrzeby podawania wody, także wtedy kiedy karmimy dziecko mlekiem modyfikowanym, ale tego nie jestem w 100% pewna.

Jeśli niepokoją was zbyt suche usta niemowlaka to wtedy można je delikatnie zwilżyć gazikiem nasączonym wodą- najlepszym jednak sposobem jest częste przystawianie dziecka do piersi!

Kiedy temperatury przekraczają 30 stopni to warto działać z głową- nie ma potrzeby zbyt ciepło ubierać niemowlaka, jeśli macie taką możliwość to najlepiej pozwolić mu latać na golaska lub ewentualnie przykryć go delikatnie pieluszką. Mam wrażenie, że w Polsce mamy skłonność do zbytniego przegrzewania dzieci, natomiast Hiszpanie do ich schładzania- oczywiście nie warto przesadzać w żadną stronę i przede wszystkim obserwować dziecko.

Tak samo sprawa ma się z kąpielami w morzu czy w basenie- mieszkając w Hiszpanii ciężko jest usiedzieć w domu i każdy tylko marzy o tym, aby pójść na plażę lub basen. Jednak trzeba pamiętać o tym, że tak małe dziecko nie ma jeszcze dobrze uregulowanej termoregulacji ciała i morska woda jest dla niego zbyt zimna. Dlatego my nigdy nie spędziliśmy więcej niż 10 minut z małym w basenie oraz zaledwie parę minut w morzu- zazwyczaj dziecko samo komunikuje o tym, że jest mu zimno lub niewygodnie np.trzęsie się mu broda lub płacze…

Jeśli nie mamy możliwości kąpieli nad wodą to warto robić dziecku chłodne okłady, które chociaż na chwilę je ochłodzą.

Kiedy jest gorąco to mamy ochotę po prostu spać- nie inaczej czują się niemowlaki, najchętniej nie odklejałyby się od mamy i przespały cały dzień. I na to trzeba im pozwolić- zazwyczaj dziecko po prostu potrzebuje snu, a jak nie dośpi to jest po prostu marudne. Spanie w dzień zazwyczaj nie sprawia także, że dziecko śpi mniej w nocy- pamiętajcie o tym, że takie maluszki potrzebują spać co najmniej 17 godzin!

Wiadomo, że małe dziecko w codziennym życiu potrzebuje rutyny- dzięki której czuje się bezpiecznie, ale upalne lato sprawia, że trzeba od niej odejść. Bo codzienna drzemka o 10.00 jest niemożliwa jeśli dziecko spało do godziny 9.00- ciężko też zmusić maluszka do spania o godzinie 20.00, kiedy na dworze jest jeszcze jasno. Oczywiście bardziej dotyczy to dzieci, które są większe- bo paromiesięczne dziecko ciężko przyzwyczaić do przestrzegania godzin- ja przynajmniej tego nie próbuje dla własnego dobra...

Klimatyzacja uznawana jest jako jeden z najlepszych wynalazków, jednak dla niektórych staje się prawdziwym przekleństwem. Nie dość, że w niektórych sklepach mocno przesadzają z ustawioną temperaturą to na dodatek wejście do chłodnego pomieszczenia z gorącego dworu może być małym szokiem dla nas dorosłych, a co dopiero dla dzieci. Temperatury zmieniają się także w środkach komunikacji: od tropikalnych temperatur na przystankach metra do chłodnych wagonów- wszystko to powoduje, że nasze maluszki się pocą i w ten sposób mogą się łatwo przeziębić…

Dlatego ja staram się unikać wchodzenia do wszelkich sklepów, a tym bardziej wielkiego centrum handlowego- właśnie ze względu na klimatyzację, którą mój maluch odczuwa już po przekroczeniu drzwi wybudzając się ze snu. Póki Pau jest jeszcze mały staram się także unikać metra i autobusu, ale kiedy już musimy skorzystać z tego środka transportu to zapewniam mu stałą temperaturę przykrywając go lub po prostu tuląc go do mnie.

Kiedy temperatury na dworze znacznie przekraczają wszelkie dopuszczalne granice normy to normalne, że nasz maluszek staje się po prostu marudny- wtedy nie ma innej rady jak po prostu być dla niego. Jeśli chce wisieć na piersi to niech wisi, jeśli ma ochotę być noszony to niech będzie noszony- w ten sposób pomagamy przetrwać mu naprawdę ciężki dla niego czas. Jeśli boicie się tego, że malec się przyzwyczai to uspokoję was tym, że według psychologów dziecka nie można przyzwyczaić do noszenia aż do drugiego roku życia.

Aż trudno w to uwierzyć, ale pozostawienie dziecka w rozgrzanym samochodzie zdarza się to zarówno w Polsce jak i w Hiszpanii- a cena, za chwilę zapomnienia może kosztować nawet życie naszych najmłodszych członków rodziny. Rozumiem, że rodzice którym przytrafić się może taki wypadek muszą być wykończeni- jednak warto wyrabiać sobie zdrowe zwyczaje i nie zamykać dziecka w ograniczonej przestrzeni nawet na chwilę.

Pewnie dla niektórych ten podpunkt będzie logiczny, jednak nie dla wszystkich, bo tego typu wypadki wciąż się zdarzają, a temperatura w rozgrzanym samochodzie dochodzi nawet do 60 stopni…

A wy jak radzicie sobie z upałami? Może macie jakieś sposoby, którymi chcecie się ze mną podzielić! Koniecznie dajcie znać w komentarzach!

PRYWATNIE CZY PAŃSTWOWO

Pierwszym pytaniem jakie pojawia się po tym jak zobaczymy magiczne dwie kreseczki na teście ciążowym to- to jakiego lekarza się wybrać, od tego przecież zależy nie tylko nasz komfort, ale także naszego dziecka!
Rozmawiając z moimi polskimi koleżankami, które były w ciąży w Polsce wyszłam z założenia, że jeżeli kogoś stać to mało kto nawet bierze pod uwagę prowadzenia ciąży przez NFZ. Co ciekawe w Hiszpanii początkowo nawet do głowy mi nie przyszło, żeby chodzić do prywatnego lekarza- większość osób, które znam także zdecydowały się skorzystać z wizyty państwowo (Seguridad Social). Jednak znane są mi też przypadki dziewczyn, które ze względu na ubezpieczenie w pracy zdecydowały się na prywatną służbę zdrowia lub z jakiś względów chciały wykonać dodatkowe badanie USG i jednorazowo wybrały się prywatnie do lekarza. Ja nie żałuje mojej decyzji i myślę, że w Hiszpanii nie warto płacić dodatkowych pieniędzy, bo państwowa służba zdrowia jest na bardzo dobrym poziomie- ale jak wiadomo pewnie znajdą się też osoby, które mają całkiem odmienne zdanie.

JAK WYGLĄDA PROWADZENIE CIĄŻY W HISZPANII?

Początki są zawsze trudne, w końcu każda przyszła mama chciałaby wiedzieć jak najszybciej i na 100% czy na pewno będzie miała dzidziusia (nie mówiąc o jego płci czy kolorze włosów)- jednak w Hiszpanii trzeba się uzbroić w cierpliwość. Najważniejszą rzeczą, którą należy wykonać przed umówieniem się na wizytę do lekarza to potwierdzenie ciąży samemu w domu- wykonując powszechnie dostępny w aptece test ciążowy (obecnie dają one 99,9% pewności). Co ciekawe na pierwszej wizycie spotkamy się z tylko z położną, która poinformuje co można i czego nie można robić w tym specjalnym dla każdej kobiety okresie oraz ustali wizytę z ginekologiem i przyszłe badania krwi. Jak dla mnie było to małe zaskoczenie, w końcu chciałam zobaczyć pęcherzyk ciążowy na własne oczy i upewnić się na 200%, że to właśnie to! Co ciekawe podczas prowadzenia ciąży to właśnie z położną są najczęstsze spotkania, które w zależności od potrzeby odbywają się co 3-4 tygodnie.

PIERWSZY TRYMESTR

Pierwsze ważne badania odbywają się w 10 tygodniu ciąży- wtedy zostaje pobrana krew, gdzie oprócz standardowej morfologii bada się zagrożenie chorobami genetycznymi, które wraz z badaniami USG są w stanie stwierdzić ewentualne odchylenia od normy. Pierwsza wizyta na której zostanie wykonane badanie USG przez lekarza ginekologa odbywa się dopiero w 13 tygodniu ciąży, wtedy też dowiemy się czy wszystko jest w porządku- nie wiem jak jest w Polsce, ale w Hiszpanii doktor najpierw wykonuje swoją pracę, a dopiero potem woła partnera lub męża, aby pokazać mu zarodek i pokazać jak bije malutkie serce.
Muszę przyznać, że pierwsze badanie było dla mnie najbardziej stresujące- w końcu do 13 tygodnia nie wiedziałam nic na temat przyszłego życia, które w sobie noszę (w końcu mogło się okazać, że zamiast jednego pęcherzyka są dwa i będziemy mieć bliźniaki!). Na szczęście badanie wyszło pomyślnie i odbyło się bez niespodzianek, a ja zostałam całkowicie uspokojona przez lekarza, a na następną wizytę znowu przyszło mi czekać...

Rady położnej w pierwszym trymestrze ciąży

Pierwszy trymestr ciąży to niezwykle ważny czas dla rozwoju naszego przyszłego dziecka- oprócz stresu związanego z modelowym rozwojem płodu dochodzi strach o ewentualne poronienie... Jeśli dodamy do tego rady wyczytane w internecie (malowanie paznokci, farbowanie włosów oraz inne ciążowe zabobony), a także rady rodziny i doświadczonych koleżanek to naprawdę można zwariować. Jak się okazuje nie tylko w internecie można wyczytać zupełnie sprzeczne rady, ale nawet niektóre położne w zależności od otrzymanej formacji mogą nam przedstawić zupełnie inny punkt widzenia. Pani, z którą my się spotykaliśmy bardzo lekko podchodziła do sprawy i praktycznie pozwoliła mi na wszystko (no oczywiście oprócz jedzenia surowego mięsa czy sushi)- zaleciła leczenie zębów, nie odradzała latania samolotem czy uprawiania sportów (oczywiście oprócz tych, które mogą zakończyć się upadkiem tj. rower, narty czy rolki). Niektóre z moich hiszpańskich koleżanek mimo tego miały pewne wątpliwości dotyczące np. jedzenia hiszpańskich wędlin (zwłaszcza chodzi o te wielkie nogi), ale nasza położna wytłumaczyła nam, że toksoplazma jest tak rzadkim zjawiskiem, że bez problemu można sobie pozwolić na kanapkę z szynką jamón od czasu do czasu...
Akurat miałam parę spraw do załatwienia w Polsce, dlatego też po konsultacji z lekarzem już bez stresu zdecydowałam się na wylot i przy okazji leczenie zębów. Co ciekawe moja zaufana dentystka w Polsce nie miała problemów z leczeniem moich zębów- natomiast, kiedy w wyjątkowej sytuacji poszłam do hiszpańskiego dentysty ten nie zaleczył mi leczenia stosując tylko czasowe rozwiązania... Nie wiem skąd wynika to różne podejście stomatologów w Polsce i Hiszpanii, ale z drugiej strony sam stosunek do leczenia zębów w obu krajach jest też inny i ja zdecydowanie wolę polskie stanowisko w tej sprawie!

DRUGI TRYMESTR

W drugim trymestrze coraz częściej zaczęliśmy się spotykać z naszą położną, która przy każdej wizycie mnie ważyła i mierzyła ciśnienie- w tym okresie wykonuje się też badania krwi, moczu oraz tak popularne i wywołujące gęsią skórkę badania cukru oraz połówkowe badania USG, gdzie zmierzone zostaną wszystkie narządy wewnętrzne dzidziusia. Drugie badania USG są chyba najbardziej wyczekiwanym przez rodziców, bo wtedy właśnie dowiemy się jaką płeć ma nasze dziecko- no chyba, że nie chcemy tego wiedzieć. My dostawaliśmy codziennie pytania o to czy to chłopczyk czy dziewczynka, dlatego podczas wizyty była to pierwsza rzecz o którą zapytaliśmy!
Jedną z różnic, które zauważyłam w podstawowych badaniach w Polsce i Hiszpanii było badanie cukru- tyle się naczytałam i nasłuchałam o tym jakie to straszne jest to doświadczenie w moim rodzimym kraju, że nie można nic jeść, że trzeba siedzieć trzy godziny w przychodni i w ogóle, że prawie wszyscy są bliscy omdleniu po takiej dawce cukru. W Hiszpanii pierwsze badanie cukru we krwi trwa godzinę- co ciekawe nie ma zalecenia o tym, że trzeba przyjść na nie na czczo właśnie, aby uniknąć ewentualnego złego samopoczucia. Jeśli wyniki będą złe to wtedy wykonuje się trzygodzinne badanie krzywej cukrowej- które wygląda właśnie tak jak w Polsce.
Co ciekawe w Hiszpanii w okresie ciąży wykonuje się także szczepienia- nie wiem jak to jest w Polsce, ale wydaje mi się że raczej nie jest to praktykowane (jeśli się mylę, to poprawcie mnie w komentarzach). W drugim trymestrze obowiązkowa jest szczepionka przeciw grypie (oczywiście jeśli ktoś nie jest wyznawcą szczepień to może odmówić)- ja akurat byłam dosyć mocno przeziębiona więc przyjemność ta mnie ominęła. Co ciekawe był to okres zimowo- świąteczny i w domowym zaciszu w Polsce grypa dopadła mojego brata i tatę, w sumie nie wiem czy przez moje wcześniejsze przeziębienie, ale jakimś cudem uchowałam się od tego wrednego choróbska!

Drugi trymestr ciąży to chyba najbardziej spokojny czas w okresie ciąży- brzuch jeszcze nie jest zbyt duży, więc można żyć normalnie ciesząc się każdą chwilą. Z drugiej strony wszystkie podstawowe badania zostały już wykonane więc jeśli wszystko jest w porządku to przychodzi tak długo oczekiwany spokój myśli i ducha. Dodatkowo poród wydaje się być tak odległy w terminie, że nikt jeszcze za bardzo nie zaprząta sobie tym głowy ciesząc się pierwszym kontaktem z dzieckiem- jakim są jego ruchy!

TRZECI TRYMESTR 

O ile drugi trymestr minął mi miło i spokojnie o tyle w trzecim trymestrze zaczęły się schody- coraz większy brzuch powodował ociężałość, dodatkowo wizja porodu na zajęciach w szkole rodzenia powodowała większy strach, ale zacznijmy od początku...
Na jednym ze spotkań z położną dostaliśmy plan porodu, w którym mieliśmy zakreślić nasze preferencje- co ciekawe było to chyba w 27-28 tygodniu ciąży, w którym o porodzie nie myślałam wcale (więcej o planie porodu napisze wam już po naszym rozwiązaniu)! W tym samym okresie zapisaliśmy się do szkoły rodzenia, w której oprócz wiedzy na temat porodu i niemowlaków wykonywane są ćwiczenia, które mają pomóc w porodzie (to się jeszcze okaże)- kurs trwa około 7 tygodni i jest bezpłatny.
Trzeci trymestr to ostateczne przygotowanie do porodu- na każdym kroku można poczuć, że żarty się skończyły i że za chwilę wydarzy się to do czego przygotujemy się od samego początku. Oprócz badania krwi, moczu oraz standardowych badań z położną na których mierzone jest ciśnienie oraz przyrost wagi, wykonywane jest także ostatnie USG (około 33 tygodnia ciąży), w którym stwierdza się głównie ułożenie dziecka. Ostatnie USG było dla mnie największym rozczarowaniem- nie mogłam się doczekać, kiedy znowu zobaczę mojego maluszka- niestety obraz był na tyle surrealistyczny, że nie pomogło to nic mojej wyobraźni.
W ostatnim tygodniu ciąży wykonywane jest także już ostatnie badanie krwi i moczu oraz wykonywana jest szczepionka przeciw krztuścowi- według najnowszych badań wykonanie w tym okresie szczepionki zmniejsza ryzyko zachorowań dzieci w późniejszym okresie. Wszystkie badania, szczepienia i spotkania z położną są bezpłatne co pozwala zaoszczędzić pieniądze na wyprawkę dla dzidziusia- szczególnie, że w Hiszpanii nie ma co liczyć na żadne becikowe czy inną pomoc od państwa.

Wiem, że Ci, którzy chodzili do prywatnego ginekologa w Polsce mają USG co 4 tygodnie- a jakby tego było mało to jest one w 4D. Wiem, że w Hiszpanii koszt takiego badania to około 100-150 euro- ale cena nie jest głównym powodem dlaczego się na nie nie zdecydowałam, chociaż nie ukrywam że nie jest to mały koszt. Uznałam, że jeśli nie będzie potrzeby to zadowolę się podstawowymi badaniami, wyczytałam też na blogu mamaginekolog, że tak naprawdę to gadżet dla rodziców- w końcu jeszcze zdążę się nacieszyć tym jak wygląda moje maleństwo.

DODATKOWE BADANIA I SYTUACJE WYJĄTKOWE

Czasami nie wszystko idzie tak prosto jakbyśmy tego chcieli i bywa, że jest coś co nas znacznie niepokoi nie pozwalając zasnąć. W takich sytuacjach w każdym centrum ginekologicznym istnieje ostry dyżur położnych, do którego można się udać w nagłych przypadkach. Do ich zadania należy sprawdzenie czy dziecku odpowiednio bije serce, sprawdzenie ciśnienia mamie, sprawdzenie moczu paskiem testowym etc., a potem uspokojenie zdenerwowanej mamuśki lub skierowanie jej na ostry dyżur do szpitala.
Jeśli rzeczywiście coś nam dolega to na ostrym dyżurze niezależnie od godziny dostaniemy w pełni fachową opiekę- podstawowe badania, USG dziecka, sprawdzenie przez ginekologa długości szyjki macicy, monitoring płodu czyli obserwacja skurczy i bicia serca maluszka etc. Po tak dokładnych badaniach każda przyszła mama powinna być już uspokojona- ja w wyniku problemów z upierdliwą infekcją byłam zmuszona do dwóch wizyt w szpitalu, ale na szczęście wszystko się wyjaśniło, a ja dzięki wnikliwej obserwacji przestałam się denerwować najmniejszymi szczegółami.

CO BYM ZMIENIŁA W HISZPAŃSKIM SYSTEMIE

Osobiście jestem bardzo zadowolona z opieki zdrowotnej w Hiszpanii, którą otrzymałam będąc w ciąży- co prawda spotkania z położną w pierwszym trymestrze wydawały mi się trochę zbyt powierzchowne i to był akurat okres w którym najbardziej się denerwowałam. Jednak z biegiem czasu wizyty były coraz bardziej szczegółowe co mnie coraz bardziej uspokajało- jednak czułabym się o wiele bezpieczniej gdyby co jakiś czas zamiast położnej zobaczył mnie ginekolog (nawet niekoniecznie z badaniem USG), z drugiej strony może rzeczywiście jeśli nic się nie dzieje to bardziej szczegółowe kontrole nie są potrzebne? Sama nie wiem, pewnie też dużo zależy od położnej, która nas przyjmuje bo każda ma własne przyzwyczajenia, które czasem wynikają z edukacji, którą pobierała...

Jest to jeden z serii postów o ciąży i macierzyństwie w Hiszpanii- tutaj znajdziecie wszystkie informację dotyczące pracującej matki.

Staram się wykorzystać czas ciąży jak najlepiej- tym bardziej, że jestem już na zwolnieniu, jednak czas w domu też pędzi też jak szalony! Wolne chwilę wykorzystuje na czytanie książek i oglądanie filmów, w internecie natrafiam także na wiele ciekawych informacji, z którymi chciałabym się z wami podzielić, a ponieważ uwielbiam czytać posty podsumowujące na innych blogach stwierdziłam, że rozpocznę taki cykl i u mnie (mam nadzieję, że wam się spodoba)!

Marzec zleciał w tempie ekspresowym- wszystko zaczyna się kręcić w okół mającego przyjść już za chwilę maluszka. Niestety w marcu nie wszystko poszło tak jak sobie to wyobrażaliśmy i ciąża, którą do tej pory przechodziłam naprawdę wspaniale zaczęła się komplikować na tyle, że obowiązkowa była wizyta w szpitalu. Jednak wszystko skończyło się dobrze, a ja wykorzystuje czas jak najaktywniej- w końcu nie wiem czy potem będę miała na cokolwiek siłę i kiedy tak naprawdę mały zdecyduje się przyjść na świat. Nie ma też tego złego co by na dobre nie wyszło, dzięki pobytowi w szpitalu znam już wszystkie położne, które będą mi pomagać przy porodzie- dodatkowo poznając realia w hiszpańskim szpitalu od strony pacjenta jestem w stanie porównać panujące tu warunki z tym co dzieje się w Polsce. W przygotowaniu mam już post na ten temat, a dzisiaj mogę wam tylko powiedzieć, że niestety Polska wypada niezbyt dobrze...

Co mnie poruszyło w marcu

Jeden z lepszych filmów, które ostatnio mieliśmy okazję oglądać- co prawda film jest z 2009 roku, jednak my dotarliśmy do niego dopiero niedawno. W filmie ukazane zostały dorosłe już dzieci, które kontrolowane są na każdym kroku przez nadopiekuńczych rodziców, którzy nie dopuszczają realnego świata do twierdzy jaką stał się ich dom. Nastolatkowie nie mają styczności z zewnętrznym światem, nie wychodzą z domu, nie oglądają telewizji, nie wiedzą co to telefon, nie mają kontaktu z nikim poza rodzicami... W filmie ukazany został gorzki obraz tego, do czego może doprowadzić szalona chęć dominacji, nakazów i pranie mózgu. Niezwykle ciekawy obraz, który koniecznie trzeba zobaczyć!

Jeden z moich ulubionych hiszpańskich reżyserów Alex de la Iglesia wraca w najlepszym stylu- czarna komedia, w której ukazane zostały najgorsze cechy ludzkiego charakteru. Wspaniali hiszpańscy aktorzy i znakomita gra autorska są tylko uzupełnieniem tego słodko-gorzkiego obrazu. Jeśli macie okazje udać się do hiszpańskiego kina i lubicie czarne komedie to na pewno ten film was nie rozczaruje!

Kiedy byłam w liceum wraz z moimi najlepszymi koleżankami zakochałyśmy się w Desperate housewives oglądając namiętnie każdy odcinek. Koniec serialu nie był łatwy, dlatego też tak bardzo się ucieszyłam, kiedy znalazłam serial o latynoskich pomocach domowych mieszkających na przedmieściach Beverly Hills. Stylistycznie serial ten jest bardzo zbliżony do desperatek i dlatego tak bardzo go polubiłam, aktualnie oglądam już 4 sezon i mam nadzieję, że 5 będzie wkrótce!

Po obejrzeniu sławnego i świetnego serialu Stranger Things, zabraliśmy się za pozostałe seriale z Netflix- na pierwszy ogień poszła Santa Clarita Diet z Drew Barremow. Mimo fajnej aktorki i dobrych opinii sam serial obejrzeliśmy raczej z braku laku- chwilami żarty były nawet zabawne, jednakże nie jest to serial, który trzeba obejrzeć za wszelką cenę!

Od jakiegoś czasu zachwycam się polskimi autorami mojego pokolenia, czyli tych urodzonych pod koniec lat 80-tych. Na polskim rynku wyszło tyle nowości, że każda wizyta w empiku kończy się zakupem nowych książek do przeczytania. Zaczęłam od Remigiusza Mroza, który stworzył coś w rodzaju kryminału prawnego- zaczęłam ostrożnie z czasem połykając każdą kolejną część i z niecierpliwością czekając na kolejne!
Katarzyna Bonda nazywała mistrzynią polskiego kryminału- na razie przeczytałam jedną książkę tej autorki, ale już mam ochotę na następną. 

Moje zestawienie nie mogłoby się skończyć bez dawki dobrego humoru, który oferują nam książki Olgi Rudnickiej- naprawdę dobra i lekka lektura, dzięki której można się oderwać od otaczającej rzeczywistości.

Na Marcat de les Encants w każdy poniedziałek, środę i piątek wczesnym rankiem odbywają się aukcje przedmiotów, które zostają zebrane przez ekipy sprzątające mieszkania czy lokale- zazwyczaj nie będą one już potrzebne pierwotnym właścicielom, bo ci odeszli już z tego świata. To czego nie chcą zabrać bliscy zmarłego zostaje poddane licytacji- oprócz starych mebli, w skupisku znajdują się sztućce, mapy, różańce, a nawet zdjęcia. To czego nie uda się sprzedać lub kupujący uzna za zbędne z miejsca zabierane jest na wysypisko śmieci...

Niby wszyscy zdajemy sobie z tego sprawę, że nasze życie przeminie, ale i tak otaczamy się mnóstwem rzeczy, które tak naprawdę ważne są tylko dla nas... Naprawdę wstrząsający materiał!

https://www.youtube.com/watch?v=L2kbArncz-g

Zastanawialiście się kiedyś skąd wzięła się nazwa danego regionu w Hiszpanii? Dzięki artykułowi w europaress wszystko jest już jasne (artykuł w języku hiszpańskim).

http://www.europapress.es/nacional/noticia-cual-origen-nombres-provincias-espanolas-20170328122351.html 

Na zakończenie zapowiedź nowej bajki, gdzie w głównej roli można zobaczyć sympatycznego byczka Ferdynanda, który na przekór wymaganiom bycia walczącym bykiem całkowicie nie może się wczuć w narzuconą mu odgórnie rolę. Bajka została wykonana przez twórców Epoki Lodowcowej, także może być całkiem ciekawie- jednak na jej zobaczenie w kinach trzeba poczekać do grudnia!

https://www.youtube.com/watch?v=jyJgGsZo2wA

W tym miesiącu postanowiliśmy odwiedzić restauracje 4 gats (4 koty) czyli lokal o niezwykle ciekawej historii- lokal został otwarty w 1897 roku w piwnicach jednego z budynków (Casa Marti) zaprojektowanego przez architekta Puig i Cadafalch. To tutaj spotykali się najwięksi intelektualiści i artyści XX wieku- między innymi Pablo Picasso czy Santiago Rusiñol szukający inspiracji do swoich najnowszych dzieł. Lokal powstał na wzór paryskiego Le Chat Noir, gdzie spotykała się francuska bohema i tak jak w pierwowzorze jakim inspirowali się twórcy była to kawiarnia, gdzie odbywały się przedstawienia i kabarety. Z różnych przyczyn lokal został zamknięty w 1903 roku, a jego ponowne otwarcie nastąpiło dopiero w latach 70-tych XX wieku- dzisiaj w restauracji tej stołują się miłośnicy secesji, których zachwyca niezwykła atmosfera, obsługa i jedzenie. 

Menu w ciągu tygodnia kosztuje około 20 euro, ale jeśli ktoś ma ochotę pobyć w tym niezwykłym wnętrzu może zatrzymać się także na kawę. Ja co prawda nie mam nic do zarzucenia jedzeniu- było po prostu poprawne, ale za tą cenę można zjeść naprawdę lepiej! Tak czy inaczej bardzo polecam wam zobaczyć to miejsce, bo wrażenie jest naprawdę niesamowite!

Do następnego,

Justa!

Mieszkanie w Barcelonie to dla wielu marzenie, niektórym uda się je osiągnąć czy to dążąc do celu małymi krokami czy też stawiając wszystko na jedną kartę. Inni znowu mieszkanie w Katalonii potraktują jako fantazję, której nigdy nie uda im się zdobyć. Czy jednak warto zostawić wszystko i przeprowadzić się do Barcelony czy życie tutaj na pewno jest łatwiejsze? Co może sprawić nam niemały ból głowy mieszkając w stolicy Katalonii?

Czasami ciężko mi uwierzyć, że w Barcelonie mieszkam już od 5 lat- miasto to wciąż jednak kryje przede mną wiele tajemnic i mam nadzieję, że zawsze będę mogła odkryć coś nowego. Jeśli czytacie mojego bloga od dłuższego czasu to pewnie wiecie, że pierwsze kroki nie były dla mnie łatwe- mimo że nie byłam tutaj sama to jednak nie zawsze było łatwo. We znaki dał mi się przede wszystkim brak pracy i doświadczenia oraz tak prozaiczne rzeczy jak zimne mieszkanie czy wilgoć... To wszystko doprowadzało mnie do białej gorączki i wiem, że nie tylko ja walczę z wilgocią, nieszczelnymi oknami czy zimnem (na szczęście zima w Barcelonie jest dosyć krótka i można sobie z tym jakoś poradzić). Dzisiaj życie w Barcelonie wydaje mi się łatwiejsze- są jednak czasem takie chwile, że bardzo tęsknie za Polską i Wrocławiem, ale na szczęście jest wiele sposobów żeby sobie z tęsknotą radzić.

W dzisiejszym poście przedstawię wam parę rzeczy, które mogą spowodować niemały ból głowy- a stąd już tylko jeden krok do szaleństwa!

M jak Mieszkanie

Problemy z mieszkaniem w Barcelonie zaczynają się już na początku- często znalezienie odpowiedniego mieszkania przypomina koszmar. Począwszy od internetowych stron, które oferują całkowicie wyposażone apartamenty w niezwykle atrakcyjnej cenie, które okazują się być tylko sprytnym krętactwem. Skończywszy na zawyżonej cenie mieszkań, problemach z wilgocią czy niezbyt czytelnie napisaną umową najmu. Osobę, która przyjeżdża do Barcelony pierwszy raz bardzo łatwo oszukać-w końcu nie wszyscy znają tutejsze prawo, nie wiedzą na co mogą sobie pozwolić i jak odnaleźć się w papierkowym świecie, gdzie nic nie jest takie jakim mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.
Tutaj najlepiej może posłużyć za przykład jednej z moich koleżanek, której mieszkanie marzeń zamieniło się w mały koszmar- wcześniej wynajmowała ona pokój z parą, której wymiany zdań kończyły się potłuczonymi talerzami, a nawet przyjazdem policji.
Poszukując nowego mieszkania znalazła to wymarzone- co prawda jednopokojowe, ale super urządzone i w końcu wygodne dla niej, bo miała mieszkać sama. Co prawda cena mieszkania nie należała do najniższych, ale czego się nie robi w imię miłości- przecież w cenę miesięcznego wynajmu wchodzić miały już wszystkie rachunki za prąd, wodę etc. Pierwszym zdziwieniem owej koleżanki było doliczenie jej wszelkich rachunków, które znalazła w skrzynce na listy- kiedy zadzwoniła do swojego najemcy okazało się, że muszą one zostać zapłacone i nie wchodzą w miesięczną kwotę, którą ona skrupulatnie uiszcza. Kiedy pogodziła się z dodatkowymi kosztami przyszła zima, która skutecznie zaczęła utrudniać jej życie w czterech ścianach- grzyb na ścianach i wilgoć został zignorowany przez najemcę, tak samo jak nieszczelne okna, brak rolet, zepsuty prysznic czy niedziałające ogrzewanie... Kiedy znowu przyszedł rachunek opiewający na niemałą kwotę (której nie wliczyła do swojego miesięcznego budżetu) ostatecznie postanowiła, że się wynosi- tym razem przed spakowaniem walizek przeczytała jeszcze raz umowę... Zwróciła uwagę na dodatkowy punkt, który wcześniej umknął jej wzrokowi- jeśli będzie chciała wyprowadzić się z mieszkania przed wygasającą umową nie zostanie zwrócony jej niemały zastaw o wartości 2 tysięcy euro, który musiała zostawić na samym początku...

Moja rada...

Pewnie historii jak ta jest wiele, nie tylko w Barcelonie, ale w każdym większym mieście- w Hiszpanii minimalny czas wynajmu mieszkania to 3 lata, jednak umowa może zostać podpisana na inny okres. Może się zdarzyć, że będziemy musieli zapłacić zastaw, który stracimy jeśli będziemy chcieli opuścić mieszkanie przed upływem końca umowy- jest to całkiem logiczne gdyż znalezienie nowego lokatora to proces długotrwały, który naraża osobę wynajmującą na brak wpływu gotówki. Jeśli chodzi o opłaty za prąd i wodę to zazwyczaj nie są one wliczone w koszty wynajmu- w końcu nie zawsze będziemy zużywać tyle samo energii...
Przed podpisaniem umowy warto skonsultować się z prawnikiem lub z kimś kto ma doświadczenie w tym temacie, nie bójcie się pytać- w końcu zarówno firma wynajmująca mieszkanie jak i najemca muszą odpowiedzieć wam na wszystkie pytania. Obejrzyjcie mieszkanie dokładnie i starajcie się przewidzieć co może pójść nie tak- unikniecie nieprzyjemnych rozczarowań!
Jeśli zależy wam na jakimś mieszkaniu, ale macie jakieś obiekcje spróbujcie negocjować cenę w niezbyt agresywny sposób- może uda wam się coś osiągnąć!

K jak Komunikacja

Skoro macie już mieszkanie to pora zastanowić jak można dotrzeć do pracy- na szczęście w Barcelonie zarówno sieć metra jak i autobusów jest bardzo dobrze rozwinięta. I naprawdę nie byłoby problemu, gdyby nie to że zazwyczaj wszyscy potrzebują skorzystać z metra w tym samym czasie. No dobra, Barcelona jeszcze nie jest na takim etapie jak metropolie w Azji czy nawet w Londynie, gdzie czasami naprawdę trzeba się nagimnastykować aby wsiąść do odpowiedniej linii. Najczęściej uczęszczane linie metra zawsze są pełne ludzi- zdarzyło mi się czasem nawet poczekać na następną linie, bo bałam się zgniecenia- jeszcze gorzej jest tylko wtedy, kiedy macie przy sobie jakiś większy pakunek lub torbę, wtedy prawdopodobieństwo że nie uda wam się wsiąść do wagonu jest jeszcze większe. Z autobusami jest jeszcze gorzej- w ludzi wstępuje ogromna wewnętrzna siła aby wsiąść do autobusu jako pierwsi, ta niezwykła siła każe im także komentować zachowanie wszystkich ludzi w metrze, którzy z jakiegoś powodu nie ustąpią miejsca staruszkom... Wspominałam już, że ulubione godziny podróży autobusami osób starszych to oczywiście poranne godziny szczytu? Dodatkowo ten środek transportu wybierają także matki i opiekunki małych dzieci odprowadzające je w wózeczkach do przedszkola lub żłobka- to naprawdę niesamowite jak z pozoru uśmiechniętych Hiszpanów wychodzi samo zło, kiedy tylko nie uda im się wcisnąć z wózkiem do autobusu.... Jeśli wydaje się wam, że nie może być już nic gorszego od tej mieszanki osobowości to jesteście w błędzie- może być jeszcze gorzej, wystarczy że zdarzy się coś nie przewidzianego jak awaria i szczyt chaosu osiągnie nowy poziom.

Moja rada...

Do trudów komunikacji ciężko się przyzwyczaić, czy to w Polsce, gdzie narzekałam na czekanie na autobus w zaspach czy w Hiszpanii. Jednak czas jest lekiem na wszystko- z biegiem czasu zaczynamy przyzwyczajać się do wszystkiego coraz bardziej, to co było dla nas dziwne staje się normalne. Nie inaczej jest z tłumem w komunikacji- ja przyzwyczaiłam się do tłumu w metrze, teraz czeka mnie tylko oswojenie się z autobusem (chociaż czasami wątpie, że kiedykolwiek będzie to możliwe)...

S jak Sjesta 

Na szczęście w centrum Barcelony wiele sklepów jest otwartych w godzinach sjesty (14.00-16.00), jednakże zarówno w mniejszych miejscowościach jak i na obrzeżach miasta jedyne co można zobaczyć w tych godzinach to szczelnie pozasłaniane żaluzje sklepów. Na początku mojej przygody z Hiszpanią było to dla mnie dużym utrudnieniem- no bo co, jeśli zabraknie ci mąki niezbędnej do naleśników akurat o 14.16? Wtedy pozostaje tylko płacz i dzwonienie po sąsiadach w poszukiwaniu tego niezbędnego składnika... Jednak z czasem okazało się, że w codziennym życiu nic tak nie pomaga jak dobra organizacja- zaplanowanie obiadu i kupienie odpowiednich składników wcześniej naprawdę potrafią zdziałać cuda.
Innym negatywnym aspektem sesji są godziny pracy i przerwa w środku dnia na obiad i sjestę- skutkiem takiego stanu rzeczy jest spędzanie większej części dnia poza domem- bo zamiast zakończyć pracę o 16.00 kończymy ją o 19.00 lub 20.00. Jednakże okazuje się, że i tym razem organizacja potrafi pomóc, jeśli nawet nie uda nam się wrócić do domu na obiad to można wykorzystać ten czas w inny sposób. Znam osoby, które spędzają ten czas aktywnie np. na siłowni czy wykorzystując elastyczny czas pracy robią zakupy do domu. Chociaż ja i tak wolałabym pójść wcześniej do domu i odpocząć we własnych czterech kątach...

Moja rada...

Niestety w przypadku sjesty nie pozostaje nic innego jak tylko się przyzwyczaić do panujących zwyczajów w kraju, w którym jest dane nam mieszkać. Jeśli będziecie mieć szczęście to w pracy może uda wam się przekonać szefa do krótszej przerwy- jeśli jednak nie macie takiej możliwości to nie pozostaje nic innego jak pogodzenie się z własnym losem i wykorzystanie czasu jak najlepiej!

T jak Tłum ludzi

Barcelona to jedno z najgęściej zaludnionych miast w Hiszpanii- nic więc dziwnego, że gdziekolwiek pójdziecie będziecie otoczeni przez innych ludzi. Najgorzej jest, kiedy w mieście organizowane są masowe imprezy- wtedy nie tylko szanse na zobaczenie atrakcji z bliska są mniejsze, ale także powrót metrem do domu wydaje się być niemożliwy ze względu na tłum ludzi.
Na szczęście miasto jest w stanie zorganizować masowe imprezy na naprawdę wysokim poziomie np. zapewniając dodatkowy transport czy wytyczając odpowiednie miejsce, w którym zorganizowane zostaną widowiska. Jednakże sława niektórych festiwali i imprez wyprzedza ich możliwości, weźmy na przykład  pod uwagę sławne fiestas de Gracia, o których tyle razy pisałam wam na blogu- w tym przypadku organizacja nic nie zmieni, ponieważ ograniczony obszar dzielnicy nie daje zbyt dużych możliwości na uniknięcie tłumów.

Jeśli zastanawiało was kiedyś jak Hiszpanie spędzają sobotnie popołudnia to wystarczy przejść się do najbliższego centrum handlowego- już na początku można zobaczyć wężyk samochodów, które starają się wjechać do budynku. W środku nie jest wcale lepiej- wszystkie sklepy pełne są ludzi i zakupy, które miały być przyjemnością przemieniają się w koszmar... Ja zawsze unikam wyjścia do sklepów w weekend- nie ma nic gorszego niż przeciskanie się do półki w poszukiwaniu odpowiedniego rozmiaru, a potem stanie w kolejce do przymierzalni...

Jedno jest pewne tłumu w Barcelonie nie da się uniknąć i jeśli myśl o ścisku napawa was strachem to mieszkanie w Barcelonie może nie być waszym najlepszym życiowym wyborem! 

R jak Różnice 

Ze stwierdzeniem, że Katalonia nie jest Hiszpanią można się spotkać w Barcelonie na każdym kroku- katalońskie flagi wywieszone w oknach nie pozwalają zapomnieć nam, gdzie tak naprawdę się znajdujemy. Czasem polityczne komentarze potrafią być naprawdę męczące, niektórzy już dawno zatracili obiektywizm i cokolwiek by się nie działo jawnie krytykują rząd hiszpański- wybielając katalońskiego prezydenta i jego rzesze... Czasem wydaje mi się, że krytyka Hiszpanii jest tak mocno zakorzeniona w głowach Katalończyków, że nie zauważają tego co w Hiszpanii jest dobre- w końcu prawda jest taka, że nigdy nic nie jest czarno- białe. Jeśli jesteście ciekawi jak to jest z tą Katalonią to zapraszam was do jednego z moich wcześniejszych wpisów, gdzie opisałam dosyć obszernie ten temat.
Oczywiście sprawa oddzielności terytorialnej nie dotyczy tylko Katalonii, podobny problem jest na północy kraju np. w Kraju Basków...

Moja rada...

Jeśli denerwują was polityczne tematy to starajcie się nie poruszać drażliwych tematów w towarzystwie- a jeśli znajdujecie się w samym centrum wymiany zdań to jeśli nie chcecie stracić nerwów najlepiej zgrabnie wycofać się z konwersacji...

Zazwyczaj na moim blogu pojawiają się wpisy dotyczące mojego punktu widzenia, a propo mieszkania w Barcelonie- staram się, aby w moich tekstach zawarte były także spostrzeżenia moich bliższych i dalszych znajomych. Jednak ostatnio natchnęłam się na tekst na portalu OK Noclegi Barcelona na którym przedstawiono badania dotyczące plusów i minusów życia w Barcelonie- przeprowadzone na 850 obcokrajowcach.


Tekst ten od razu wydał mi się ciekawy ze względu na to, że wreszcie mogę porównać mój punkt widzenia z większą ilością osób, która nie jest mi znana osobiście- i powiem wam szczerze, że w wielu kwestiach się zgadzam, ale zacznijmy od początku...

Co przeszkadza obcokrajowcom w Barcelonie?

Jedna trzecia cudzoziemców (mieszkających w Barcelonie przynajmniej 3 miesiące) nie jest zadowolona z turystki masowej w mieście- no tak czasami tłumy turystów potrafią być naprawdę denerwujące, jednakże dzięki temu dużo z nas mieszkańców właściwie ma pracę, a więc coś za coś...

Trochę dziwnym faktem może wydawać się to, że aż 26% cudzoziemców narzeka na trudny charakter Katalończyków, a tylko 19% zdaje sobie sprawę jakim problemem w Barcelonie jest zanieczyszczenie czy trudna sytuacja ekonomiczna mieszkańców (16%).

W ankiecie umieszczone zostały pytania, które miały charakter otwarty, a przeprowadzono je na obywatelach z Włoch (242), Francji (164), Niemiec (72), Rosji, Danii, Argentyny oraz Polski.

O co właściwie chodzi z tą masową turystyką?

W Barcelonie na stałe mieszka około 1,6 milionów mieszkańców, jednakże na ulicach panuje ciągle tłok i ścisk, który związany jest z 8 milionami turystów, którzy odwiedzają to miasto co rocznie. Stolica Katalonii jest czwartym miastem w Europie, które jest najchętniej odwiedzane przez obcokrajowców (zaraz po Londynie, Paryżu i Rzymie), a dochody z turystyki stanowią około 20% PKB- nieźle co?

Szybko rozwijająca się turystyka stanowi głównie problem z jakością życia mieszkańców i zmianami, które zachodzą przez napływających do Barcelony przyjezdnych tj. wzrost cen nieruchomości, uciążliwości związane ze zwiększonego ruchu oraz zmiany niektórych lokali na typowo turystyczne przybytki tj. sklepy z pamiątkami etc. Skutkiem takiego obrotu sprawy jest opuszczanie dzielnic przez mieszkańców Barcelony i dalszy napływ turystów...

Jednakże zmiany, które mają polepszyć poziom życia mieszkańców zostają wprowadzane każdego dnia, najważniejsza z nich wydaje się być kontrola lokali i ich wynajmów oraz mniejsze przyznawanie licencji na nowe hotele przez władze- oczywiście twarda ręka zawsze spotyka się z krytyką tych, którzy na tym korzystają, ale te kroki wydają się być niezbędne do zapewnienia lepszej jakości życia mieszkańcom. Innym ciekawym pomysłem wydaje się wymyślenie i wprowadzenie tras turystycznych po mniej znanych dzielnicach Barcelony- w końcu spacer po przedmieściach też może być ciekawym doznaniem!

Charakter Katalończyków, a gościnność

Co ciekawe, aż 80% ankietowanych przyznaje że Katalończycy przyjęli ich w bardzo serdeczny sposób- skąd więc narzekanie na charakter Katalończyków? 

Wiele razy wspominałam wam, że mieszkańcy tego regionu są zamknięci w sobie i trudno nawiązywać im znajomości z nowymi ludźmi- jednakże, jeśli będziemy cierpliwi to zawiązane relacje będą na całe życie! Niektórzy uważają także, że mieszkańcy Barcelonie są zawsze smutni i zatroskani- z tym można się w pewnym sensie zgodzić, dla moich znajomych z Ameryki Południowej, Hiszpanie są niezwykle zamknięci w sobie i bardzo skryci, jednak w porównaniu do Polaków ten opis wydaje się być całkowicie nietrafiony.

Czego jeszcze nie lubią obcokrajowcy w Barcelonie?

Zanieczyszczenie środowiska znalazło się dopiero na trzecim miejscu listy, chociaż gdybym to ja miała odpowiadać to na pewno umieściłabym ten czynnik wyżej- stan środowiska i zanieczyszczanie go przez mieszkańców i przyjezdnych to coś nad czym niezwykle ubolewam każdego dnia. W Barcelonie problemem jest głównie hałas, duży ruch samochodowy oraz zanieczyszczanie ulic śmieciami- o ile łatwiej by się nam wszystkim żyło gdybyśmy dbali o czystość przynajmniej w okół siebie...

Jeśli chodzi natomiast o sytuację ekonomiczną to myślę, że jeśli badania byłyby przeprowadzone 4 lata temu to ten czynnik znajdowałby się na pierwszym bądź drugim miejscu- na szczęście w Barcelonie każdego dnia jest coraz lepiej i widać, że najgorszy kryzys już minął.

Obcokrajowcy narzekają także na brak poczucia bezpieczeństwa (8%), który odczuwają poprzez częste włamania, kradzieże rowerów czy niebezpieczne dzielnice- mi się wydaje, że Barcelona nie jest mniej bezpieczna niż wiele europejskich krajów, oczywiście nie wliczając Niemiec, Islandii gdzie można zostawić niezapięty rower, a nikomu nie przyjdzie nawet do głowy, by go ukraść.

Na pozostałych miejscach znalazł się problemy polityczne, czyli niezależność Katalonii (6%) do której usilnie dążą niektóre partie polityczne oraz biurokracja (5%).

Moim zdaniem wyniki badań są bardzo ciekawe, chociaż dużo zależy od tego z jakiego kraju pochodzą osoby ankietowane- w końcu zawsze porównujemy nowy kraj z naszym wcześniejszym miejscem zamieszkania. Jeśli jesteście ciekawi jaki profil mają osoby ankietowane i chcecie dowiedzieć się czegoś więcej na temat wad Barcelony polecam wam serdecznie ten artykuł.

Co w takim razie obcokrajowcy lubią w Barcelonie?

Aż 43% ankietowanych najbardziej sobie ceni jakość życia w Barcelonie, na drugim miejscu znajduje się klimat (25%), a na trzecim kultura (12%)- zdziwiło mnie trochę, że klimat nie znalazł się na pierwszym miejscu w badania, w końcu kto nie uwielbia tej niezwykłej barcelońskiej aury?

Wysoka jakość życia w Barcelonie- o co właściwie chodzi?

Jak się okazuje precyzowanie pojęcia jakości życia przez ankietowanych było niezbędne, aby zrozumieć co oznacza dla nich ten czynnik- w komentarzach można było znaleźć odpowiedzi tj. wymarzona kombinacja klimatu, infrastruktury, otwartości i oferty kulturalnej czy morze, góry i jakość publiczna transportu. Po przeczytaniu odpowiedzi przestało mnie dziwić umieszczenie klimatu na drugim miejscu, gdyż w większości wypadków był on zaliczany do jakości życia.

Dla kogo koszty życia w Barcelony są niskie?

Jak się okazuje dla 43% badanych w Barcelonie jest taniej niż w ich miejscu zamieszkania- udzielający taką wypowiedź byli głównie Brytyjczycy. Trzy narodowości, które wskazywały na wyższe koszty życia w Katalonii to Polacy (65%), Niemcy (55%) oraz Rosjanie (46%).

W której dzielnicy mieszkać?

Według ankietowanych najbardziej wyjątkową dzielnicą jest Gracia (18%), Poblenou (10%), Sarria (9%), Born (9%), Eixample Dret (8%), Eixample Esquerra (7%) oraz Gothic (5%)- w tym przypadku zgadzam się w zupełności z ankietowymi. Sama uwielbiam dzielnicę Gracię- głównie za niezwykły klimat i bliskość do centrum, natomiast Sarrie za wyjątkowy charakter. Obie dzielnice położone są poza głównymi szlakami turystycznymi i można znaleźć tam tak potrzebny spokój- w Gracii wiele ulic jest jednokierunkowych, a w Sarri ze względu na znaczną odległość od centrum panuje o wiele mniejszy ruch. Dzielnica Poblenou ceniona jest głównie za spokój i umieszczana na liście dzielnic przyjaznych rodzinom.

Jakie katalońskie tradycje najbardziej cenią obcokrajowcy mieszkający w Barcelonie?

Aż 33% ankietowanych wymieniło święto Sant Jordi (23 kwiecień) jako lokalną tradycję robiącą największą wrażenie- wtedy ulice Barcelony wypełniają się kwiatami, a obok pojawiają się kioski z książkami. Na badanych ogromne wrażenie zrobiły także wieże z ludzi czyli Castellers, które mogą osiągnąć wysokość 4-5 metrów. Na trzecim miejscu znalazła się lokalna tradycja uciekania przed sztucznymi ogniami czyli carrerfoc (8%) oraz Narodowy Dzień Katalonii, który przypada 11 września. Ja uwielbiam wszystkie lokalne tradycje i ciężko byłoby mi się zdecydować, którą uważam za najlepszą- chociaż muszę się przyznać, że końcówka kwietnia jest szczególnie miła mojemu sercu.

Pozdrawiam,

Justa

Zwiedzanie obcego kraju zawsze ma to do siebie, że swoją innością wydajemy się zwracać na siebie uwagę- co oczywiście nie zawsze jest dobre, bo nasze zagubienie zaraz wyczują kieszonkowcy oraz naciągacze... Czasem wystarczy zmienić parę rzeczy w naszym zachowaniu, aby stać się trochę bardziej swojscy i uniknąć kłopotów- a jeśli chcecie być jeszcze bardziej tutejsi, to dzisiaj też mam dla was parę rad!

DLA POCZĄTKUJĄCYCH...

JAK ROZPOZNAĆ TURYSTĘ?

Jesteś w Barcelonie pierwszy raz i w ogóle nie wiesz jak się zachować, prawdopodobnie po paru dniach na plaży twoja cera stała się mocno czerwona i zaraz zacznie schodzić ci skóra. Na nosie masz ciemne okulary sprzed jakiś paru sezonów lub te kupione na placu od czarnoskórego sprzedawcy (tak, tak mi też się kiedyś to zdarzyło, kiedy zapomniałam okularów przeciwsłonecznych na Minorkę- na szczęście skończyło się tylko zafarbowanym na niebiesko nosem). Na głowie wielki kapelusz- słomkowy koniecznie z wielkim napisem Barcelona lub ten, który ostatni raz miałeś pięć lat temu, kiedy łowiłeś ryby... Kobiety koniecznie kwiecista sukienka z grubymi ramionami, tak aby móc wyjść bez stanika, którego nie toleruje spalone ciało, ewentualnie lekko zarzucona chustka, która ma chronić przed palącym słońcem. Ci, którzy turystami są głęboko we krwi nie mogą zapomnieć o sandałach założonych do wysoko podciągniętych skarpet- wszak tak jest wygodniej... 

Jeśli natomiast zwiedzacie Barcelonę w innej porze roku niż lato, to nic nie szkodzi- stroju nie trzeba zmieniać i krótki rękawek starczy, wszak jesteście w Hiszpanii, a wszyscy wiedzą, że tu zawsze jest ciepło (ja pierwszy raz zwiedzałam Barcelonę w kwietniu i też uparłam się koniecznie na krótkie spodenki, mimo że temperatura nie przekraczała 12-15 stopni Celsjusza)...

Oprócz wyglądu wszystkich turystów stawiających pierwsze kroki w Hiszpanii charakteryzuje typowo zagubiony wzrok szukający mapy i przystanku metra, wpółotwarty w roztargnieniu plecak oraz wyjmowanie całego swojego dobytku w metrze (takie sytuacje wprost uwielbiają kieszonkowcy, którzy zaraz wykorzystają sytuację...). Nieobce są także momenty, kiedy turyści zwiedzeni zbytnią ufnością do tubylców wdają się w rozmowy ze zbieraczami podpisów lub tak bardzo są zauroczeni pokazami ulicznymi, że nie zauważają, że ktoś właśnie ich okrada- koniecznie przeczytajcie post o sposobach barcelońskich złodziei!

JAK BYĆ MNIEJ ZAUWAŻONYM...

No dobra prawda jest taka, że natury nikt nie oszuka i my ludzie z północy zawsze będziemy odbiegać wyglądem od Hiszpanów, jednak nawet z naszymi blond włosami i bladą cerą możemy się trochę wtopić w tłum- tak, aby choć trochę zmylić wszechobecnych złodziei...

Po pierwsze... ogranicz swoje zaufanie

Zazwyczaj na wakacjach nasze zaufanie do ludzi się zwiększa, bo przecież jesteśmy w tak dobrym humorze, że nawet nie wyobrażamy sobie, że ktoś chciałby zrobić nam coś niemiłego. Jeśli wsiadamy do metra, pociągu czy nawet stoimy na ulicy to koniecznie trzeba trzymać swoją torebkę, i portfel z przodu- tak aby ciągle mieć go pod ręką. Najlepiej nie rozmawiać z obcymi, którzy wyglądają podejrzanie- zazwyczaj złodzieje działają w grupie, bo kiedy ty jesteś zajęty rozmową z jednym z nich, druga osoba właśnie wyciąga ci pieniądze z plecaka.

Oprócz ograniczonego zaufania do ludzi, ważne jest także ograniczenie zaufania do słońca! Tak właśnie, do cudownego hiszpańskiego słońca, którego w Hiszpanii nie brakuje- dlatego koniecznie trzeba smarować się wszelkimi filtrami (najlepiej sprawdzają się te 50 plus) już od pierwszego dnia pobytu na wakacjach... Nie tylko okres letni jest ważny, ale także pozostałe pory roku, kiedy niepozorne słońce może spowodować, że nasza twarz stanie się czerwona. O zdradliwym słońcu pisałam wam już w poście, w którym radziłam jak przygotować się do wyjazdu do Barcelony.


Po drugie... odpowiedni ubiór też jest ważny

Jeśli wybieracie się do Barcelony to koniecznie sprawdźcie jaka jest tutaj pogoda- najłatwiej rozpoznać turystów właśnie po ubiorze, bo kiedy miejscowi chodzą w kurtkach zimowych, przyjezdni paradują w krótkich rękawkach- no, ewentualnie zarzucają na Tshirt bluzę...
Zdaję sobie sprawę, że wszyscy są spragnieni słońca i pięknej pogody, ale naprawdę krótkie spodenki w zimie to obciach- nie inaczej sprawa ma się z letnim strojem, naprawdę można się modnie ubrać nawet przy 30 stopniach Celsjusza (bez wyglądania jak turysta) i tym samym nie narażać swojego ciała na zbędne oparzenia...
Warto także pamiętać, że chodzenie bez koszulki po ulicach jest zabronione (mogą was także nie wpuścić do wielu sklepów), goła klata dobrze wygląda tylko na plaży i tego warto się trzymać- oszczędzając tego widoku innym...
Nieodpowiedni strój to głównie domena wszystkich turystów z UK, którzy zwracają na siebie uwagę nie tylko zachowaniem, ale także nieodpowiednim strojem czy rażącą opalenizną.

Po trzecie... pewność siebie

Ciężko być pewnym siebie, kiedy odwiedzamy jakieś miejsce po raz pierwszy- zagubiony wzrok potrafi zdradzić nawet najlepiej ubranego turystę, dlatego warto popracować nad swoim zachowaniem i przede wszystkim nie bać się obcego kraju! Barcelona jest w gruncie rzeczy bezpiecznym miastem i nawet jeśli się tutaj zgubicie- to przecież jesteście na wakacjach, więc nic się nie stało! Nie bójcie się także rozmawiać ze sklepikarzami czy miejscowymi- czy to po hiszpańsku czy angielsku, w końcu jesteście tutaj na urlopie i nawet jeśli widzicie pytający wzrok sprzedawcy to właśnie w ten sposób trenujecie pewność siebie, która potem będzie przejawiała się w waszych czynach i postawie! Powodzenia!

DLA ZAAWANSOWANYCH...

W Barcelonie byłeś(-aś) już parę razy i myślisz, że o wiesz już wszystko o tym mieście i jego mieszkańcach (tylko dlaczego w sklepie ciągle zwracają się do ciebie po angielsku?)- błąd (!) dla mieszkańców zawsze pozostaniesz turystą, o ile nie zaczniesz zachowywać się bardziej swojsko...


Po pierwsze... zwolnij

W Barcelonie się nie biega, tutaj wszyscy spieszą się w swoim tempie i nawet jeśli musisz się z kimś spotkać o 20.00 to przecież nic się nie stanie jeśli spóźnisz się 15 minut (no może 30, dobra góra 45...)- jeśli jest to spotkanie w większym gronie wtedy możesz przyjść nawet 1h- 1.30h później (tutaj nikt się nie przejmuje takimi drobnostkami). Ta zasada nie jest praktykowana w pracy, bo tutaj zazwyczaj wszyscy są o czasie- no może poza szefem, ten ma prawo się spóźnić; ale jeśli masz trochę szczęścia to będziesz miał szanse na przerwę śniadaniową z kawą, która postawi cię na nogi! Spokojny tryb życia to przejawia się w każdym aspekcie życia i trzeba przyznać, że to bardzo zdrowe podejście: tutaj nikt nie przejmuje się tym, że zacznie studiować wybrany kierunek rok czy dwa lata później, a mieszkanie z rodzicami do 30-tki nie jest żadnym obciachem, a raczej wygodą!

Po drugie... mów głośniej

No dobra Hiszpanie są spokojni w zachowaniu, ale ich mowa przypomina raczej ciągły pobyt na targowisku, jeśli byliście już w Hiszpanii to pewnie zauważyliście, że Hiszpanie nie mówią, a w zasadzie krzyczą... Nie wiem dokładnie czy wynika to z przyzwyczajenia czy z ciągłego hałasu panującego na ulicach, ale tak czy inaczej skutkiem jest ciągły krzyk. Jeśli chcesz się wtopić w tłum i stać się jeszcze bardziej tutejszy to koniecznie mów głośno, jeśli przez całe życie mówisz raczej cicho to nie musisz zaczynać od krzyczenia (bo będzie to wyglądało nienaturalnie), ale podnieś stopniowo ton swojego głosu- z czasem twoja mowa nabierze odpowiedniego wydźwięku. Jeśli mówisz po hiszpańsku to możesz także zacząć mówić niewyraźnie, wtedy z powodzeniem możesz naśladować andaluzyjski akcent, z którego zrozumieniem mają problemy chyba wszyscy- oprócz Andaluzyjczyków.

Po trzecie... baw się dobrze i postaw na luz

Jeśli chcecie naprawdę poczuć się jak mieszkańcy Barcelony to zapomnijcie o butach na obcasie i świecących sukienkach, prawdziwi Katalończycy ubierają się na luzie: obszerne bawełniane ubrania są domeną zarówno mężczyzn jak i kobiet, wygodne buty najlepiej espadryle z miękkiego materiału będą doskonałym dopełnieniem stroju. Jeśli natomiast wolicie styl klasy wyższej mieszkającej w dzielnicy Eixample to postawcie na elegancki strój w stonowanych kolorach (brązy i beże sprawdzą się doskonale...).



Nie wolno także zapominać o dobrej zabawie, wszak najlepsze imprezy to te, które zaczynają się po 1.00 w nocy, wcześniej koniecznie trzeba zwiedzić wszystkie okoliczne bary i spróbować Sangrii, Gin & Tonic czy piwa. Następnego dnia nie pozostaje nic innego jak odsypianie imprezy- najlepiej do obiadu, ewentualnie kolacji- no tak, nikt nie może odmówić Hiszpanom tego, że umieją się świetnie bawić!

Po czwarte... przystosuj się do warunków

Miej oczy szeroko głowy, bo diabeł tkwi w szczegółach- zauważyłeś, że na schodach ruchomych panują swoiste zasady? Ci, którzy się spieszą przemykają po lewej stronie, kiedy z kolei ci którym wszystko jest obojętne spokojnie stoją po prawej stronie. W sklepie kupujemy wszystko w gramach, a nie w dekagramach- czego z kolei nie rozumieją Hiszpanie, twierdząc, że dekagramy bardzo komplikują nam Polakom życie...
Jeśli zostaniecie zaproszeni do hiszpańskiego domu (chociaż tutaj ludzie raczej spotykają się w restauracjach i barach) to nie popełnijcie gafy i nie proście o kapcie- tutaj wszyscy wchodzą w butach, a kamienne podłogi ułatwiają sprzątanie i nie prowokują bólu głowy u pani domu, która potem mogłaby się zastanawiać jak wywabić plamę z błota z nowego dywanu.
O witaniu się dwoma całusami już pisałam- mimo, że nawet mi trudno jest się do tego przystosować, to kiedy wreszcie opanujemy tą zasadę staniemy się jeszcze bardziej Hiszpańscy!
Takich mniejszych i większych niuansów jest całkiem sporo i za każdym razem, kiedy tylko będziecie przyjeżdżać do Hiszpanii na pewno zauważycie coś nowego!