Kto nigdy nie marzył o tym, żeby studiować za granicą, jeśli dodatkowo miałaby to być Hiszpania to jak wygrać los na loterii! A może mieszkacie w Hiszpanii i marzy wam się praca, która wymaga wyższych kwalifikacji- nigdy nie jest za późno, aby wziąć życie w swoje ręce i rozpocząć studia! W dzisiejszym wpisie odpowiem wam na wszystkie pytania związane ze studiami- ile kosztują, czy trzeba znać język Hiszpański i czy właściwie warto?

To pytanie na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło banalne i zupełnie nie na miejscu- no bo wiadomo jak studiujesz w Polsce to prawie wszystkie zajęcia prowadzone są w naszym rodzimym języku, więc dlaczego miałoby być inaczej w Hiszpanii?

Jak się okazuje nie dla wszystkich jest to takie oczywiste, ja sama na pierwszym roku studiów miałam koleżankę Chinkę, która nie rozumiała NIC po hiszpańsku- chyba nie muszę dodawać, że szybko zrezygnowała z dalszej edukacji.

Dodatkowo na studiach w Barcelonie wiele przedmiotów prowadzonych jest w języku katalońskim- na całe szczęście wiele profesorów ułatwia uczniom naukę i często tłumaczy na hiszpański swoje wykłady. Na egzaminach także istnieje możliwość odpowiadania w języku hiszpańskim lub dostania arkusza w dwóch językach- jednakże to zależy tylko od tego jaki jest nauczyciel i wiadomo jedni są bardziej przychylni do uczniów z zagranicy inni mniej…

Inaczej jednak sprawa ma się z uczniami ERASMUS- i tutaj wam powiem, że tak jak we wcześniejszym przypadku jedni nauczyciele są w stanie nieba przychylić inni natomiast podchodzą bardzo niechętnie do ‘’erasmusów’’. Jeśli chodzi o naukę to do wyboru jest coraz więcej przedmiotów w języku angielskim, jednak trzeba zdawać sobie sprawę, że często tylko ćwiczenia są po angielsku, a wykłady nadal po hiszpańsku.

Pewnie myślicie, że erasmusi mają łatwiej niż inni studenci? Nic bardziej mylnego (!) studenci na wymianie wcale nie mają łatwiej (chociaż to też zależy od prowadzącego) i muszą ciężko pracować- dlatego jeśli jedziecie do Barcelony na erasmusa sprawdźcie przedmioty, które możecie wziąć i wybierzcie te łatwiejsze (bo wiadomo, że Erasmus to nie tylko nauka ;) ).

Tutaj skupię się tylko na procesie osób, które nie zdawały matury w Hiszpanii (czyli takich jak ja), bo w pozostałych przypadkach odbywa się to prawie automatycznie (tak jak w Polsce). Wtedy istnieją trzy sposoby na zdobycie odpowiednika hiszpańskiej matury i każdy wymaga mnóstwo papierkowej roboty- ale jeśli ja byłam w stanie to zrobić (a naprawdę nie lubię załatwiać nic u pań Halinek), to myślę że i wy spokojnie dacie sobie radę!

Wszystkie dokumenty muszą być przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego, jednak oryginalne świadectwa też są wymagane- warto też pamiętać, że rozpoczynając studia w Hiszpanii będziecie potrzebować numeru NIE.

Tutaj zostawiam wam link do Oficina d’Accés a la Universitat, gdzie możecie się dowiedzieć jakich dokumentów potrzeba- panie w sekretariacie są naprawdę miłe i chętnie pomagają!

Jeśli chcecie studiować w Hiszpanii warto pamiętać, że czasem proces tłumaczenia dokumentów lub ich komplementowania może być długotrwały, dlatego nie warto się stresować czy załatwiać wszystko na ostatnią chwilę. Czasem warto poczekać i na spokojnie zacząć studia w przyszłym roku.

Ja tłumaczyłam zarówno maturę jak i moje polskie studia- okazało się, że moja średnia ze studiów jest wyższa niż oceny z matury i na tej zasadzie dostałam się na studia. Niestety uczniowie, którzy mają wcześniej ukończone studia muszą potem płacić mały procent więcej za każdy kredyt ECTS- ja musiałam przejść przez to małe utrudnienie, jednak przy zmianie uczelni z ETSAV na ETSAB wszystko się wyrównało i teraz płacę tyle co wszyscy.

Papiery na studia publiczne należy złożyć w pierwszym naborze, który trwa od 4 czerwca do 1 lipca lub w drugim naborze, który jest 19 i 20 września, jeśli nie dostaniemy się na wybrane studia to istnieje możliwość złożenia papierów w październiku lub w lutym. Cały proces odbywa się elektronicznie na stronie Generalidad de Catalunya, skąd wykwalifikowani pracownicy kierują całym procesem i wysyłają papiery na odpowiednie uczelnie.

Koszt studiów zależy głównie od tego w jakim mieście chcecie studiować, na jakiej uczelni oraz jaki jest to kierunek. Najtańsze studia są w Galicji za rok zapłacimy od 591 euro za studia humanistyczne do 836 € za studia techniczne (60 kredytów ECTS), natomiast w Katalonii nauka jest o wiele droższa, bo tutaj zapłacimy 1516 € za studia o profilu humanistycznym oraz 2372 € za studia o profilu technicznym.

Bardziej skomplikowane studia w swoim pakiecie mają 300 kredytów, co oznacza, że na uczelni spędzimy co najmniej 5 lat nauki (o ile nie będziemy musieli powtarzać jakiegoś przedmiotu- co też wcale nie jest takie dziwne, bo na niektórych uczelniach nie ma egzaminów powtórkowych).

Dodatkowo studia typu Grado posiadają możliwość rozpoczęcia studiów uzupełniających o odpowiedniej specjalizacji, które trwają około 1-2 lata tzw. Master- nie trzeba ich jednak podejmować od razu po zakończeniu programu Grado. Poziom tych studiów jest naprawdę wysoki, a proponowane kierunki potrafią naprawdę dobrze rozwinąć interesujący nas temat- dodatkowo znacznie ułatwiają znalezienie pracy, gdzie wymagane są specjalne znajomości. Niestety większość studiów jest naprawdę bardzo droga, w Katalonii rok nauki wynosi 3952 €, jednak jest to cena minimalna i często można spotkać się z o wiele wyższą ceną...

Jeśli natomiast interesują was studia prywatne ze względu na prestiż uczelni lub kierunek, którego nie ma na uczelniach państwowych to musicie liczyć się z wydatkiem rzędu 16894 € za rok studiów (to jest średnia krajowa w roku 2017/2018), jednak ceny mogą być o wiele wyższe w zależności od wybranego kierunku.

Na tej stronie możecie zorientować się jakie są ceny za jeden kredyt na uczelniach w Katalonii (jeden rok to maksymalnie 60 kredytów), warto jednak pamiętać że autonomia w której mieszkam należy do najdroższych w całej Hiszpanii.

Pierwszą niespodzianką może być to, że w Hiszpanii nie ma możliwości studiów zaocznych czyli tych w weekendy- jednak można wybrać studia na które nie trzeba stawiać się osobiście (tylko na egzaminy) lub mają bardzo niewiele przedmiotów na których trzeba być obecnym. Jednym z najbardziej znanych uniwersytetów tego typu jest UNED czyli La Universidad Nacional de Educación a Distancia (Narodowy Uniwersytet na Odległość), na którym można studiować takie kierunki jak: prawo, matematyka, fizyka, pedagogika, socjologia czy turystyka. Na tym uniwersytecie studiują głównie osoby, które pracują i nie mają czasu pojawiać się na zajęciach, jednak są równie wymagające co normalne studia dzienne i zobowiązują przede wszystkim do systematycznej nauki w domu- dodatkowo niektóre kierunki kończą się oficjalnym egzaminem w jednym z większych miast.

Studia na innych uczelniach odbywają się od poniedziałku do piątku, na mojej uczelni można wybrać między zajęciami od 8.30 do 14.30 lub od 14.30 do 20.30- jeśli pracujemy na pół etatu lub mamy praktyki to jest to duże ułatwienie. Jeśli jednak nasz pracodawca nie jest zbyt elastyczny to te godziny zajęć sprawiają, że nie jest łatwo połączyć naukę i pracę…

Jedną z większych niespodzianek dla mnie był brak podziału na ćwiczenia i wykłady, kiedy studiowałam w Polsce podział ten był nawet w planie zajęć (oczywiście mogło się to zmienić), a oceny nie miały ze sobą nic wspólnego. Tutaj co prawda jest podział na ćwiczenia i wykłady jednak ich podział godzinowy zależy tylko od prowadzącego i jego dobrej woli (oraz tego jak jest zaprogramowany przedmiot), a ocena końcowa to procentowy udział: z egzaminów (zazwyczaj są 2 egzaminy połówkowe np. 30% i 30%) oraz z ćwiczeń. Chociaż na moich studiach niektóre przedmioty nie mają wykładów tylko same zajęcia praktyczne...

Na pierwszym roku trzeba zaliczyć wszystkie przedmioty (60 ECTS), a nie zdanie jakiejś materii może nawet egzekwować wyrzuceniem z uczelni- jednak często mamy 1 lub 2 możliwości poprawy nie udanego egzaminu. Na zaliczenie pierwszego roku mamy 2 lata, ale często jest to sprawa indywidualna i zależy od uczelni i pojedynczego przypadku.

W późniejszych latach nauki mamy do wyboru przedmioty obowiązkowe oraz przedmioty dodatkowe (na mojej uczelni jest naprawdę mnóstwo przedmiotów do wyboru i niektóre są niezwykle interesujące)- co ciekawe nie trzeba zaliczyć wszystkich przedmiotów w tym samym roku, tylko można sobie to rozłożyć w czasie- jest to bardzo przydatne zwłaszcza kiedy pracujemy lub chcemy poświęcić więcej czasu na naukę.

Jeśli chodzi o pomoc finansową i stypendia to jest to jeden z tych punktów, w którym uważam że Polskie uczelnie biją te hiszpańskie na głowę. Nie dość, że studiowanie w Hiszpanii należy do jednych z najdroższych w Europie to dodatkowo szanse na stypendium są stosunkowo niskie. Jedną z możliwości jest dostanie najwyżej oceny czyli matricula de honor, wtedy w przyszłym roku zostaną nam zwrócone pieniądze za zdany przedmiot.

Jednak w każdej wspólnocie autonomicznej zasady przyznawania pomocy naukowej są inne, w głównej mierze zależą od tego jaki jest budżet w naszym domu i czy mamy rodzinę wielodzietną (trójka dzieci)- pomoc finansowa pokrywa tylko procent kwoty, którą musimy zapłacić przez przedmioty na które zapisujemy się po raz pierwszy (!).

Możliwe jest także dostanie dofinansowania ze względu na miejsce zamieszkania, wtedy zostaną zwrócone koszty, które musimy wydać na codzienny transport (co ciekawe kwota jest śmiesznie niska…).

Istnieją także stałe kwoty pomocy finansowej np. Beca asociada a residencia, która wynosi maksymalnie 1.500 euro rocznie i jest związana z tym, że z jakiś powodów jesteśmy zmuszeni podjąć studia znacznie oddalone od naszego miejsca zamieszkania. Jeśli jesteście zainteresowani tym typem pomocy to tu zostawiam wam stronę na której możecie przeczytać jakie są dodatkowe wymagania apropo tego stypendium.

Inną pomoc finansowa, która może nam znacznie pomóc w studiowaniu w Hiszpanii jest beca asociada a la renta i związana jest ona z tym ile zarabiamy rocznie w naszej rodzinie i liczbie osób na utrzymaniu. W ten sposób możliwe jest nawet dofinansowanie w granicach 1.600 euro rocznie, zasady przyznawania tego stypendium są dosyć skomplikowane i trzeba się rozliczać podatkowo w Hiszpanii. Tutaj zostawiam wam stronę na której wszystko jest wytłumaczone.

Dodatkowo osoby, które dobrze sobie radzą z nauką i mają dobre oceny mogą zdobyć: beca vinculada a la excelencia i może ona wynosić od 50 do 125 euro.

Jeśli jesteście tym tematem zainteresowani to odsyłam was do strony Rządu Hiszpanii na której możecie dokładnie sprawdzić obowiązujące stypendia i kwotę, którą można otrzymać.

Strona Rządu Hiszpanii z obowiązującymi stypendiami.

Poziom nauczania w Hiszpanii jest naprawdę wysoki i już na pierwszym roku studiów przedmioty są bardzo konkretne i ukierunkowane na to co będziemy robić w przyszłości. Ja od początku byłam bardzo zadowolona z wyboru kierunku i studiów i czułam, że nie marnuje czasu na uczelni (co niestety zdarzało mi się na studiach w Polsce).

Jeśli chodzi o poziom na tle światowym to aż 14 hiszpańskich uczelni z 27 w tym kraju znajduje się w rankingu QS World University Ranking 2020, poniżej przedstawiam wam listę uczelni, które znalazły się w rankingu.

Dodatkowo jeśli macie wybrany już kierunek to warto sprawdzić bardziej specyficzne rankingi z których dowiecie się który uniwersytet jest najlepszy na świecie i tak według rankingu światowego Politechnika Katalońska zajmuje dopiero 300 miejsce, jednak jeśli spojrzymy na kierunek jaki ja studiuje czyli architektura to można zauważyć, że zajmuje on 29 miejsce w skali światowej, w porównaniu Politechnika Madrycka znajduje się dopiero na 41 miejscu.

W Hiszpanii istnieje 10 stopniowy system ocen- wiem, brzmi kosmicznie, jednak powiem wam że można się do tego systemu ocen przyzwyczaić i czasem wydaje mi się, że ma większy sens niż nasz polski system oceniania.

Jeśli nie stawimy się na egzaminie to wtedy przedmiot nie będzie zaliczony, a w aktach odnotowany jako: no presentado czyli nieobecny- wtedy jeśli chcemy jeszcze raz podejdziemy do tego przedmiotu nie zostanie naliczona wyższa kwota za powtarzanie przedmiotu.

Przedmiot zostaje uznany jeśli uzyskamy co najmniej 5 i wtedy już nie musimy się martwić o jego zdanie w przyszłym roku. Co ciekawe oceny są zaokrąglane do pierwszej liczby po przecinku, więc nie powinna was zdziwić końcowa ocena która może wynosić: 5,8 lub 6,7…

A co jeśli dostaniemy z jakiegoś przedmiotu: 4,5 lub 4,8?

Wtedy ten przedmiot niestety nie jest uznawany za zdany, aczkolwiek jeśli przez całe studia mamy dobre oceny i średnia wynosi powyżej 6,0 to na koniec toku nauczania przedmioty (1 lub 2) z których uzyskaliśmy ocenę powyżej 4,0 mogą zostać zaliczone (jednak to zależy też od uczelni na jakiej się uczymy).

Najwyższą oceną jest 10, która uznawana jest jako matricula de honor i wtedy uczniowi w ramach rekompensaty zostają zwrócone koszty danego przedmiotu- niestety zdobycie najwyższej oceny nie należy do najłatwiejszych, ale tego pewnie możecie się sami domyślić...

Moim zdaniem punktowanie dodatkowej działalności na uczelni jest jedną z najmocniejszych stron hiszpańskiej uczelni, przez cały okres studiów możemy zdobyć aż 6 punktów ECTS robiąc rzeczy pozornie niezwiązane ze studiowanym kierunkiem. I tak za chodzenie na siłownie, śpiew w chórze, intensywny warsztat naukowy (odbywający się w wakacje), zajęcia językowe możemy zdobyć po 1 lub 2 punktów ECTS. Jak dla mnie jest to bardzo ciekawe, że dodatkowa aktywność jest punktowana, a jednocześnie nikt nie jest zmuszony do odbywania przedmiotów, które czasami nie rozwijają w stronę kierunku, który studiujemy (ja na uczelni w Polsce byłam zmuszona do odbywania zajęć wf-u, które nie dość że były na drugim końcu miasta to jeszcze odbywały się w nieludzkich godzinach czyli o 7.30 rano !).

Dodatkowo można zdobyć aż 12 punktów ECTS odbywając praktyki w firmie- jeśli mamy szczęście to oprócz punktów ECTS możemy otrzymać także jakąś wypłatę. Zazwyczaj na uczelniach przedstawiana jest długa lista firm, w których można odbyć praktyki, każda z firm przedstawia odpowiednią ofertę a propo godzin i czasu w jakich ma odbywać się współpraca.

Mam nadzieję, że wam pomogłam i jeśli zastanawiacie się nad rozpoczęciem studiów to dzięki temu wpisowi to zrobicie! Poniżej zostawiam wam strony internetowe, które na pewno wam się przydadzą.

Jeśli dotarliście do tego punktu to jest mi bardzo miło, jeśli uznacie ten tekst za wartościowy to będzie mi jeszcze milej jeśli się nim podzielicie z innymi.

Pozdrawiam,

Justyna

W całej Hiszpanii jest niespokojnie- niepokorna Katalonia znowu pokazuje rogi i zagraża, że oddzieli się od kraju (już 1 października odbędzie się referendum). Temat ten jest o tyle niepokojący, że miejscowe i zagraniczne media obmyślają jakie konsekwencje może przynieść możliwa rozłąka. Dzisiaj na przekór wszystkim tym, którzy szukają hecy będzie o tym, że separacja może nigdy nie nastąpić, a na pewno nie w najbliższym czasie!

O co chodzi z tym referendum i dlaczego jest ono nielegalne?

O tym, że Katalonia chciałaby być niezależna słychać już od pewnego czasu- ale jeśli zastanowimy się nad tym głębiej, to szybko dojdziemy do wniosku że w sumie nie wiadomo kto tego chce: mieszkańcy tego regionu, katalońscy politycy czy może grupa aktywistów?

Prawda jest taka, że zależnie od tego w jakim świetle pokażemy dane to wszystkie odpowiedzi będą prawdziwe- a o tym ile jest w Katalonii politycznych aktywistów i jaki procent mieszkańców chce tak naprawdę oddzielenia, można się dowiedzieć tylko poprzez odpowiednie głosowanie.

W związku rosnącymi pytaniami o to czego chcą mieszkańcy Rząd Katalonii zdecydował zrobić referendum, ale aby wyniki były oficjalne musiałoby ono zostać ustalone przez Rząd Hiszpanii- na co ten nie chce się zgodzić.

Katalonia postanowiła pokonać tą jakże niewygodną przeszkodę w postaci nieprzychylnego Rządu uchwalając prawo zezwalające na takiego typu konsultację. Jednak Trybunał Konstytucyjny stwierdził nieważność tej ustawy, ze względu na to że parlament Katalonii nie może tworzyć ustaw, które mają być wykonane w parlamencie państwowym.

Mimo sprzeciwu Trybunału Konstytucyjnego Rząd Katalonii wraz z Carlesem Puigdemont poprosił gminy do przygotowania odpowiednich stanowisk do głosowania lub podania powodów, dlaczego nie mogą ich zrealizować.

Pomimo wszelkich trudności i nie do końca legalnego wymiaru sprawy Rząd Katalonii zdecydował się zorganizować referendum tak czy inaczej- niestety osoby, które zdecydują się głosować spotkają się z wieloma utrudnieniami jak np. brak urn i kart do głosowania, które zostały skonfiskowane przez policję. W ekstremalnych przypadkach osoba udająca się do urny może zostać powstrzymana przez policję, a w razie utrudniania pracy służbom bezpieczeństwa ostatecznie wzbogacić się o mandat.

Nie wiem jak wy to widzicie, ale moim zdaniem wyniki tego referendum będą niewymierne- do urn pójdą tylko te osoby, które chcą niezależności za wszelką cenę i tak naprawdę zorganizowanie tego typu głosowania sprawi tylko, że stosunki między Hiszpanią i Katalonią staną się bardziej napięte. Jednak zabronienie głosowania godzi w wolność jednostki do wypowiedzi i tak radykalne zakazy sprawią, że aktywiści nie będą ani trochę bardziej przychylnie nastawieni do Hiszpanii…

A więc kto chce niezależności?

W moim otoczeniu znam wiele osób, które sądzą że w Katalonii żyłoby się znacznie lepiej, gdyby była niezależna- niektórzy z nich chodzą na manifestację, inni wolą zatrzymać swoje zdanie dla siebie. Jednak wiele osób wokół mnie patrzy realnie i wie, że niezależność niesie za sobą wiele problemów, które mogłyby znacznie pogorszyć poziom życia oraz sprowadzić wiele trudności. Niestety znowu nie będzie nam dane poznać czego chce społeczeństwo Katalonii, gdyż wyniki nie będą tak naprawdę współmierne do tego co się tutaj dzieje (oczywiście jeśli referendum się odbędzie).

Obojętnie od wyników zawsze znajdą się głosy mówiące, że Katalonia powinna być niezależna lub odwrotnie, że nie powinna oddzielać się od Hiszpanii- ja nie należę do osób nadmiernie emocjonującym się tym tematem, jednak mieszkając w Barcelonie ciężko jest całkowicie zignorować ten wątek...

A co jeśli jednak? Skutki niezależności Katalonii

Mimo że jestem sceptyczna co do tematu oddzielenia się Katalonii od Hiszpanii nie można całkowicie wykluczyć takiej możliwości, ponieważ wyobrażenie sobie takiej sytuacji wymaga głębszego spojrzenia na sprawę i naprawdę dużej wiedzy posłużyłam się dostępnymi w internecie artykułami. Oczywiście i w tej materii istnieją dwa spojrzenia na tą sprawę- to co bardziej interesuje mnie czyli to co stałoby się z Katalonią oraz to co stałoby się z Hiszpanią (w końcu Katalonia jest jednym z najzamożniejszych regionów tego kraju).

Ja skupię się na problemie, który dotyczy mnie jako mieszkanki Katalonii i pokrótce przedstawię wam jak zmieniłoby się życie w Katalonii. Po pierwsze nowy kraj Katalonia nie byłby członkiem Unii Europejskiej- co wiązałoby się z pokazywaniem paszportu na przejściach granicznych, ale to co bardziej ugodziłoby Katalonię byłoby zamknięcie rynku europejskiego (w tym momencie Katalonia eksportuje około 62% towarów do Europy. W związku z opuszczeniem Unii w nowym kraju przestałaby obowiązywać waluta EURO (przynajmniej na jakiś czas), która zostałaby zastąpiona inną wewnętrzną jednostką monetarną- to spowodowałoby nagły wzrost lub też spadek cen…

Katalończycy utraciliby prawo do pracy i mieszkania za granicą (w tym Hiszpanii)- prawdopodobnie niezbędne byłoby posiadanie wizy, której zdobycie mogłoby być utrudniane np.przez Królestwo Hiszpanii. To tylko niektóre z udogodnień, które istnieją dzięki Unii Europejskiej, a które Niezależne Państwo Katalonii mogłoby utracić (w tym także pomoc finansową dla małych i średnich firm etc.). Nowe państwo musiałoby także opuścić ONZ co wiązałoby się z nowymi utrudnieniami.

Co prawda prezydent Katalonii oświadczył, że owszem Katalonia chce być niezależna, ale chce pozostać w Unii Europejskiej- co nie jest niemożliwe, ale wymaga czasu, w którym nowe państwo musiałoby być całkowicie samodzielne.

Zapaleni aktywiści koncentrują się tylko na dobrej stronie niezależności, celowo pomijając utrudnienia, z którymi spotkałoby się nowo powstałe państwo. Oczywiście problem autonomii Katalonii jest o wiele bardziej skomplikowany i ja mogę go tylko delikatnie zarysować, ponieważ nie jestem specjalistą w tym temacie. Co będzie może pokazać nam tylko czas, a w tym momencie musimy czekać do planowanego referendum, które ma się odbyć 1 października- tylko jeszcze nie wiadomo czy się ono odbędzie.

A wy co myślicie na ten temat? Katalonia powinna być niezależna czy może raczej powinna pozostać w Hiszpanii? A co z demokracją- czy Hiszpania powinna pozwolić na referendum? Jestem bardzo ciekawa waszych opinii!

Pozdrawiam (jeszcze) z Hiszpanii!

Justa

Po tragicznych zdarzeniach, które miały miejsce w czwartek 17 września na jednej z najbardziej zatłoczonych ulic w Barcelonie La Rambla nasuwa się tylko jedno pytanie- czy możemy czuć się bezpieczni w Hiszpanii? Przygotowując dzisiejszy wpis odszukałam dane na temat ataków, które się odbyły, a także tych udaremnionych przez policję. Myślę, że w ten sposób będzie można obiektywnie spojrzeć na sprawę...

Mieszkając w Hiszpanii nie sposób ominąć upalnego słońca i temperatur przekraczających 30 stopni, chociaż wiem że w Polsce ekstremalne temperatury powoli też stają się normą. Każdemu z nas ciężko jest odnaleźć się, kiedy z nieba leje się żar, a co dopiero małym dzieciom, które nie rozumieją dlaczego jest im źle. Dzisiaj powiem wam jak radzimy sobie z upałami w Hiszpanii żyjąc w miarę normalnie…

Muszę się wam przyznać, że bardzo się bałam lata w Hiszpanii- chociaż kiedy przyszło ono na dobre okazało się, że wcale nie jest aż tak źle i można przeżyć nawet z noworodkiem. Nie mogę wam jednak powiedzieć, że jest lekko i żyje zupełnie normalnie, bo nie będzie to prawdą- gorące temperatury znacznie ograniczają i zmuszają do spędzania większości czasu w domu. Dlatego też może wam się wydać to dziwne, ale każdy dzień bez słońca witam z uśmiechem i wiem, że będę mogła pójść na spacer gdzieś dalej, a nie spędzić czas pod drzewem w najbliższym parku.

Dzień w którym na świat przychodzi małe dziecko można uznać za koniec epoki lenistwa i nie wychodzenia z domu- nawet niemowlak, który jeszcze nie umie chodzić odczuwa potrzebę zmiany otoczenia i staje się spokojniejszy (lub nie) na spacerze. Jednak tradycyjny spacer może zamienić się w koszmar jeśli tylko dziecku jest za gorąco- czasem dla świętego spokoju trzeba maluszka wyciągnąć z wózka i dać mu trochę pooddychać świeżym powietrzem.

Aby zminimalizować przegrzanie naszego małego ograniczyłam spacery do godzin porannych (około 9 rano) lub późno popołudniowych (po godzinie 18.00), wiem jednak że niektórym nie przeszkadza spacerowanie pomiędzy tymi godzinami- i oczywiście nie jest to źle, każdy inaczej znosi upały i każde dziecko jest inne.

Nie zawsze da się ominąć czas, kiedy upał jest największy- czasem trzeba pójść do lekarza czy do sklepu właśnie wtedy kiedy jest gorąco (czasami nawet o 18.00 nadal jest gorąco). Wtedy ważne jest zapewnienie dziecku ochrony przed słońcem- nie tylko filtrami przeciwsłonecznymi, ale głównie zapewnienie mu cienia. Wiadomo spacerowanie w cieniu nie zawsze jest możliwe (niestety…), wtedy trzeba sobie pomagać- w Hiszpanii bardzo popularne są materiałowe pieluszki wykonane z bawełny lub bambusa. Co niektórzy przykrywają nimi wózek nie zdając sobie sprawy jak bardzo jest to niebezpieczne- wykonując ten ruch sprawiamy że ciepłe powietrze, które idzie do góry nie ma jak wydostać się z wózka. Tym samym skazujemy nasze dziecko na potworne męczarnie (temperatura w przykrytym wózku może dojść nawet 45 stopni, kiedy na zewnątrz jest około 30)- dlatego warto wiedzieć, że szczelniej nie znaczy lepiej i trzeba zostawić przestrzeń przez, która ciepłe powietrze będzie mogło uciec. Ja także odsłaniam daszek od wózka kiedy to tylko możliwe- wyobraźcie sobie temperatury jakie muszą panować w dziecięcym wózeczku…

Wczoraj zamieniliśmy także gondolę na spacerówkę (oczywiście taką, która się rozkłada w 100%), nie tylko ze względu na to, że nasz mały gigant się już ledwo w niej mieścił, ale także na to, aby jak najwięcej powietrza dochodziło do malca właśnie w te upalne dni.

Kremy z filtrem to jedna z podstaw zachowania młodości przez dbające o siebie Koreanki, w Hiszpanii jednak mało kto o nim pamięta- następstwem są głębokie zmarszczki i zniszczona, wysuszona cera. Najmłodszym dzieciom poleca się tzw.filtry fizyczne, które nie wnikają w głąb skóry, tylko tworzą na jej powierzchni barierę ochronną skutecznie zapobiegając opalaniu. Warto jednak pamiętać, że kremy z filtrem przeznaczone są głównie dla tych trochę starszych dzieci (około 6 miesięcy) i nie warto ich nadużywać. Ja sama smaruje mojego malca tylko wtedy gdy muszę i mimo wszelkich starań małemu opaliły się trochę wystające z wózka nóżki…

Jeśli zastanawiacie się jaki SPF wybrać, to dla tak małego dziecka najlepiej zaopatrzyć się w filtr powyżej 30 SPF, my wybraliśmy 50, która skutecznie chroni malca nawet w najbardziej słoneczne dni.

Pamiętajcie jednak, że nawet najlepszy krem przeciwsłoneczny nie uchroni małego dziecka przed udarem czy przegrzaniem- dlatego ja zawsze spędzam czas w cieniu, a jak muszę przejść parę kroków w słońcu to nakrywam głowę małego czapeczkę, którą w cieniu zdejmuje!

Wszyscy chcemy dla naszych dzieci jak najlepiej- to pewne, ale czasami można po prostu przedobrzyć. Pierwsze pytanie, które nasunęło mi się przy pielęgnacji tak małego dziecka dotyczyło tego czy nie powinnam dać mu przypadkiem wody tak aby się nie odwodniło. Moje przypuszczenia skonsultowałam z położna, która stanowczo zabroniła podawać wodę oraz inne napoje dzieciom aż do 6 miesiąca życia- czyli wtedy, kiedy następuje rozszerzenie diety. Powód jest bardzo prosty, dziecko ma na tyle mały żołądek, że podając mu wodę zapychamy je i nie będzie ono wtedy w stanie wypić wystarczającej ilości mleka, w którym są potrzebne mu składniki odżywcze. Z tego co wiem nie ma też potrzeby podawania wody, także wtedy kiedy karmimy dziecko mlekiem modyfikowanym, ale tego nie jestem w 100% pewna.

Jeśli niepokoją was zbyt suche usta niemowlaka to wtedy można je delikatnie zwilżyć gazikiem nasączonym wodą- najlepszym jednak sposobem jest częste przystawianie dziecka do piersi!

Kiedy temperatury przekraczają 30 stopni to warto działać z głową- nie ma potrzeby zbyt ciepło ubierać niemowlaka, jeśli macie taką możliwość to najlepiej pozwolić mu latać na golaska lub ewentualnie przykryć go delikatnie pieluszką. Mam wrażenie, że w Polsce mamy skłonność do zbytniego przegrzewania dzieci, natomiast Hiszpanie do ich schładzania- oczywiście nie warto przesadzać w żadną stronę i przede wszystkim obserwować dziecko.

Tak samo sprawa ma się z kąpielami w morzu czy w basenie- mieszkając w Hiszpanii ciężko jest usiedzieć w domu i każdy tylko marzy o tym, aby pójść na plażę lub basen. Jednak trzeba pamiętać o tym, że tak małe dziecko nie ma jeszcze dobrze uregulowanej termoregulacji ciała i morska woda jest dla niego zbyt zimna. Dlatego my nigdy nie spędziliśmy więcej niż 10 minut z małym w basenie oraz zaledwie parę minut w morzu- zazwyczaj dziecko samo komunikuje o tym, że jest mu zimno lub niewygodnie np.trzęsie się mu broda lub płacze…

Jeśli nie mamy możliwości kąpieli nad wodą to warto robić dziecku chłodne okłady, które chociaż na chwilę je ochłodzą.

Kiedy jest gorąco to mamy ochotę po prostu spać- nie inaczej czują się niemowlaki, najchętniej nie odklejałyby się od mamy i przespały cały dzień. I na to trzeba im pozwolić- zazwyczaj dziecko po prostu potrzebuje snu, a jak nie dośpi to jest po prostu marudne. Spanie w dzień zazwyczaj nie sprawia także, że dziecko śpi mniej w nocy- pamiętajcie o tym, że takie maluszki potrzebują spać co najmniej 17 godzin!

Wiadomo, że małe dziecko w codziennym życiu potrzebuje rutyny- dzięki której czuje się bezpiecznie, ale upalne lato sprawia, że trzeba od niej odejść. Bo codzienna drzemka o 10.00 jest niemożliwa jeśli dziecko spało do godziny 9.00- ciężko też zmusić maluszka do spania o godzinie 20.00, kiedy na dworze jest jeszcze jasno. Oczywiście bardziej dotyczy to dzieci, które są większe- bo paromiesięczne dziecko ciężko przyzwyczaić do przestrzegania godzin- ja przynajmniej tego nie próbuje dla własnego dobra...

Klimatyzacja uznawana jest jako jeden z najlepszych wynalazków, jednak dla niektórych staje się prawdziwym przekleństwem. Nie dość, że w niektórych sklepach mocno przesadzają z ustawioną temperaturą to na dodatek wejście do chłodnego pomieszczenia z gorącego dworu może być małym szokiem dla nas dorosłych, a co dopiero dla dzieci. Temperatury zmieniają się także w środkach komunikacji: od tropikalnych temperatur na przystankach metra do chłodnych wagonów- wszystko to powoduje, że nasze maluszki się pocą i w ten sposób mogą się łatwo przeziębić…

Dlatego ja staram się unikać wchodzenia do wszelkich sklepów, a tym bardziej wielkiego centrum handlowego- właśnie ze względu na klimatyzację, którą mój maluch odczuwa już po przekroczeniu drzwi wybudzając się ze snu. Póki Pau jest jeszcze mały staram się także unikać metra i autobusu, ale kiedy już musimy skorzystać z tego środka transportu to zapewniam mu stałą temperaturę przykrywając go lub po prostu tuląc go do mnie.

Kiedy temperatury na dworze znacznie przekraczają wszelkie dopuszczalne granice normy to normalne, że nasz maluszek staje się po prostu marudny- wtedy nie ma innej rady jak po prostu być dla niego. Jeśli chce wisieć na piersi to niech wisi, jeśli ma ochotę być noszony to niech będzie noszony- w ten sposób pomagamy przetrwać mu naprawdę ciężki dla niego czas. Jeśli boicie się tego, że malec się przyzwyczai to uspokoję was tym, że według psychologów dziecka nie można przyzwyczaić do noszenia aż do drugiego roku życia.

Aż trudno w to uwierzyć, ale pozostawienie dziecka w rozgrzanym samochodzie zdarza się to zarówno w Polsce jak i w Hiszpanii- a cena, za chwilę zapomnienia może kosztować nawet życie naszych najmłodszych członków rodziny. Rozumiem, że rodzice którym przytrafić się może taki wypadek muszą być wykończeni- jednak warto wyrabiać sobie zdrowe zwyczaje i nie zamykać dziecka w ograniczonej przestrzeni nawet na chwilę.

Pewnie dla niektórych ten podpunkt będzie logiczny, jednak nie dla wszystkich, bo tego typu wypadki wciąż się zdarzają, a temperatura w rozgrzanym samochodzie dochodzi nawet do 60 stopni…

A wy jak radzicie sobie z upałami? Może macie jakieś sposoby, którymi chcecie się ze mną podzielić! Koniecznie dajcie znać w komentarzach!

PRYWATNIE CZY PAŃSTWOWO

Pierwszym pytaniem jakie pojawia się po tym jak zobaczymy magiczne dwie kreseczki na teście ciążowym to- to jakiego lekarza się wybrać, od tego przecież zależy nie tylko nasz komfort, ale także naszego dziecka!
Rozmawiając z moimi polskimi koleżankami, które były w ciąży w Polsce wyszłam z założenia, że jeżeli kogoś stać to mało kto nawet bierze pod uwagę prowadzenia ciąży przez NFZ. Co ciekawe w Hiszpanii początkowo nawet do głowy mi nie przyszło, żeby chodzić do prywatnego lekarza- większość osób, które znam także zdecydowały się skorzystać z wizyty państwowo (Seguridad Social). Jednak znane są mi też przypadki dziewczyn, które ze względu na ubezpieczenie w pracy zdecydowały się na prywatną służbę zdrowia lub z jakiś względów chciały wykonać dodatkowe badanie USG i jednorazowo wybrały się prywatnie do lekarza. Ja nie żałuje mojej decyzji i myślę, że w Hiszpanii nie warto płacić dodatkowych pieniędzy, bo państwowa służba zdrowia jest na bardzo dobrym poziomie- ale jak wiadomo pewnie znajdą się też osoby, które mają całkiem odmienne zdanie.

JAK WYGLĄDA PROWADZENIE CIĄŻY W HISZPANII?

Początki są zawsze trudne, w końcu każda przyszła mama chciałaby wiedzieć jak najszybciej i na 100% czy na pewno będzie miała dzidziusia (nie mówiąc o jego płci czy kolorze włosów)- jednak w Hiszpanii trzeba się uzbroić w cierpliwość. Najważniejszą rzeczą, którą należy wykonać przed umówieniem się na wizytę do lekarza to potwierdzenie ciąży samemu w domu- wykonując powszechnie dostępny w aptece test ciążowy (obecnie dają one 99,9% pewności). Co ciekawe na pierwszej wizycie spotkamy się z tylko z położną, która poinformuje co można i czego nie można robić w tym specjalnym dla każdej kobiety okresie oraz ustali wizytę z ginekologiem i przyszłe badania krwi. Jak dla mnie było to małe zaskoczenie, w końcu chciałam zobaczyć pęcherzyk ciążowy na własne oczy i upewnić się na 200%, że to właśnie to! Co ciekawe podczas prowadzenia ciąży to właśnie z położną są najczęstsze spotkania, które w zależności od potrzeby odbywają się co 3-4 tygodnie.

PIERWSZY TRYMESTR

Pierwsze ważne badania odbywają się w 10 tygodniu ciąży- wtedy zostaje pobrana krew, gdzie oprócz standardowej morfologii bada się zagrożenie chorobami genetycznymi, które wraz z badaniami USG są w stanie stwierdzić ewentualne odchylenia od normy. Pierwsza wizyta na której zostanie wykonane badanie USG przez lekarza ginekologa odbywa się dopiero w 13 tygodniu ciąży, wtedy też dowiemy się czy wszystko jest w porządku- nie wiem jak jest w Polsce, ale w Hiszpanii doktor najpierw wykonuje swoją pracę, a dopiero potem woła partnera lub męża, aby pokazać mu zarodek i pokazać jak bije malutkie serce.
Muszę przyznać, że pierwsze badanie było dla mnie najbardziej stresujące- w końcu do 13 tygodnia nie wiedziałam nic na temat przyszłego życia, które w sobie noszę (w końcu mogło się okazać, że zamiast jednego pęcherzyka są dwa i będziemy mieć bliźniaki!). Na szczęście badanie wyszło pomyślnie i odbyło się bez niespodzianek, a ja zostałam całkowicie uspokojona przez lekarza, a na następną wizytę znowu przyszło mi czekać...

Rady położnej w pierwszym trymestrze ciąży

Pierwszy trymestr ciąży to niezwykle ważny czas dla rozwoju naszego przyszłego dziecka- oprócz stresu związanego z modelowym rozwojem płodu dochodzi strach o ewentualne poronienie... Jeśli dodamy do tego rady wyczytane w internecie (malowanie paznokci, farbowanie włosów oraz inne ciążowe zabobony), a także rady rodziny i doświadczonych koleżanek to naprawdę można zwariować. Jak się okazuje nie tylko w internecie można wyczytać zupełnie sprzeczne rady, ale nawet niektóre położne w zależności od otrzymanej formacji mogą nam przedstawić zupełnie inny punkt widzenia. Pani, z którą my się spotykaliśmy bardzo lekko podchodziła do sprawy i praktycznie pozwoliła mi na wszystko (no oczywiście oprócz jedzenia surowego mięsa czy sushi)- zaleciła leczenie zębów, nie odradzała latania samolotem czy uprawiania sportów (oczywiście oprócz tych, które mogą zakończyć się upadkiem tj. rower, narty czy rolki). Niektóre z moich hiszpańskich koleżanek mimo tego miały pewne wątpliwości dotyczące np. jedzenia hiszpańskich wędlin (zwłaszcza chodzi o te wielkie nogi), ale nasza położna wytłumaczyła nam, że toksoplazma jest tak rzadkim zjawiskiem, że bez problemu można sobie pozwolić na kanapkę z szynką jamón od czasu do czasu...
Akurat miałam parę spraw do załatwienia w Polsce, dlatego też po konsultacji z lekarzem już bez stresu zdecydowałam się na wylot i przy okazji leczenie zębów. Co ciekawe moja zaufana dentystka w Polsce nie miała problemów z leczeniem moich zębów- natomiast, kiedy w wyjątkowej sytuacji poszłam do hiszpańskiego dentysty ten nie zaleczył mi leczenia stosując tylko czasowe rozwiązania... Nie wiem skąd wynika to różne podejście stomatologów w Polsce i Hiszpanii, ale z drugiej strony sam stosunek do leczenia zębów w obu krajach jest też inny i ja zdecydowanie wolę polskie stanowisko w tej sprawie!

DRUGI TRYMESTR

W drugim trymestrze coraz częściej zaczęliśmy się spotykać z naszą położną, która przy każdej wizycie mnie ważyła i mierzyła ciśnienie- w tym okresie wykonuje się też badania krwi, moczu oraz tak popularne i wywołujące gęsią skórkę badania cukru oraz połówkowe badania USG, gdzie zmierzone zostaną wszystkie narządy wewnętrzne dzidziusia. Drugie badania USG są chyba najbardziej wyczekiwanym przez rodziców, bo wtedy właśnie dowiemy się jaką płeć ma nasze dziecko- no chyba, że nie chcemy tego wiedzieć. My dostawaliśmy codziennie pytania o to czy to chłopczyk czy dziewczynka, dlatego podczas wizyty była to pierwsza rzecz o którą zapytaliśmy!
Jedną z różnic, które zauważyłam w podstawowych badaniach w Polsce i Hiszpanii było badanie cukru- tyle się naczytałam i nasłuchałam o tym jakie to straszne jest to doświadczenie w moim rodzimym kraju, że nie można nic jeść, że trzeba siedzieć trzy godziny w przychodni i w ogóle, że prawie wszyscy są bliscy omdleniu po takiej dawce cukru. W Hiszpanii pierwsze badanie cukru we krwi trwa godzinę- co ciekawe nie ma zalecenia o tym, że trzeba przyjść na nie na czczo właśnie, aby uniknąć ewentualnego złego samopoczucia. Jeśli wyniki będą złe to wtedy wykonuje się trzygodzinne badanie krzywej cukrowej- które wygląda właśnie tak jak w Polsce.
Co ciekawe w Hiszpanii w okresie ciąży wykonuje się także szczepienia- nie wiem jak to jest w Polsce, ale wydaje mi się że raczej nie jest to praktykowane (jeśli się mylę, to poprawcie mnie w komentarzach). W drugim trymestrze obowiązkowa jest szczepionka przeciw grypie (oczywiście jeśli ktoś nie jest wyznawcą szczepień to może odmówić)- ja akurat byłam dosyć mocno przeziębiona więc przyjemność ta mnie ominęła. Co ciekawe był to okres zimowo- świąteczny i w domowym zaciszu w Polsce grypa dopadła mojego brata i tatę, w sumie nie wiem czy przez moje wcześniejsze przeziębienie, ale jakimś cudem uchowałam się od tego wrednego choróbska!

Drugi trymestr ciąży to chyba najbardziej spokojny czas w okresie ciąży- brzuch jeszcze nie jest zbyt duży, więc można żyć normalnie ciesząc się każdą chwilą. Z drugiej strony wszystkie podstawowe badania zostały już wykonane więc jeśli wszystko jest w porządku to przychodzi tak długo oczekiwany spokój myśli i ducha. Dodatkowo poród wydaje się być tak odległy w terminie, że nikt jeszcze za bardzo nie zaprząta sobie tym głowy ciesząc się pierwszym kontaktem z dzieckiem- jakim są jego ruchy!

TRZECI TRYMESTR 

O ile drugi trymestr minął mi miło i spokojnie o tyle w trzecim trymestrze zaczęły się schody- coraz większy brzuch powodował ociężałość, dodatkowo wizja porodu na zajęciach w szkole rodzenia powodowała większy strach, ale zacznijmy od początku...
Na jednym ze spotkań z położną dostaliśmy plan porodu, w którym mieliśmy zakreślić nasze preferencje- co ciekawe było to chyba w 27-28 tygodniu ciąży, w którym o porodzie nie myślałam wcale (więcej o planie porodu napisze wam już po naszym rozwiązaniu)! W tym samym okresie zapisaliśmy się do szkoły rodzenia, w której oprócz wiedzy na temat porodu i niemowlaków wykonywane są ćwiczenia, które mają pomóc w porodzie (to się jeszcze okaże)- kurs trwa około 7 tygodni i jest bezpłatny.
Trzeci trymestr to ostateczne przygotowanie do porodu- na każdym kroku można poczuć, że żarty się skończyły i że za chwilę wydarzy się to do czego przygotujemy się od samego początku. Oprócz badania krwi, moczu oraz standardowych badań z położną na których mierzone jest ciśnienie oraz przyrost wagi, wykonywane jest także ostatnie USG (około 33 tygodnia ciąży), w którym stwierdza się głównie ułożenie dziecka. Ostatnie USG było dla mnie największym rozczarowaniem- nie mogłam się doczekać, kiedy znowu zobaczę mojego maluszka- niestety obraz był na tyle surrealistyczny, że nie pomogło to nic mojej wyobraźni.
W ostatnim tygodniu ciąży wykonywane jest także już ostatnie badanie krwi i moczu oraz wykonywana jest szczepionka przeciw krztuścowi- według najnowszych badań wykonanie w tym okresie szczepionki zmniejsza ryzyko zachorowań dzieci w późniejszym okresie. Wszystkie badania, szczepienia i spotkania z położną są bezpłatne co pozwala zaoszczędzić pieniądze na wyprawkę dla dzidziusia- szczególnie, że w Hiszpanii nie ma co liczyć na żadne becikowe czy inną pomoc od państwa.

Wiem, że Ci, którzy chodzili do prywatnego ginekologa w Polsce mają USG co 4 tygodnie- a jakby tego było mało to jest one w 4D. Wiem, że w Hiszpanii koszt takiego badania to około 100-150 euro- ale cena nie jest głównym powodem dlaczego się na nie nie zdecydowałam, chociaż nie ukrywam że nie jest to mały koszt. Uznałam, że jeśli nie będzie potrzeby to zadowolę się podstawowymi badaniami, wyczytałam też na blogu mamaginekolog, że tak naprawdę to gadżet dla rodziców- w końcu jeszcze zdążę się nacieszyć tym jak wygląda moje maleństwo.

DODATKOWE BADANIA I SYTUACJE WYJĄTKOWE

Czasami nie wszystko idzie tak prosto jakbyśmy tego chcieli i bywa, że jest coś co nas znacznie niepokoi nie pozwalając zasnąć. W takich sytuacjach w każdym centrum ginekologicznym istnieje ostry dyżur położnych, do którego można się udać w nagłych przypadkach. Do ich zadania należy sprawdzenie czy dziecku odpowiednio bije serce, sprawdzenie ciśnienia mamie, sprawdzenie moczu paskiem testowym etc., a potem uspokojenie zdenerwowanej mamuśki lub skierowanie jej na ostry dyżur do szpitala.
Jeśli rzeczywiście coś nam dolega to na ostrym dyżurze niezależnie od godziny dostaniemy w pełni fachową opiekę- podstawowe badania, USG dziecka, sprawdzenie przez ginekologa długości szyjki macicy, monitoring płodu czyli obserwacja skurczy i bicia serca maluszka etc. Po tak dokładnych badaniach każda przyszła mama powinna być już uspokojona- ja w wyniku problemów z upierdliwą infekcją byłam zmuszona do dwóch wizyt w szpitalu, ale na szczęście wszystko się wyjaśniło, a ja dzięki wnikliwej obserwacji przestałam się denerwować najmniejszymi szczegółami.

CO BYM ZMIENIŁA W HISZPAŃSKIM SYSTEMIE

Osobiście jestem bardzo zadowolona z opieki zdrowotnej w Hiszpanii, którą otrzymałam będąc w ciąży- co prawda spotkania z położną w pierwszym trymestrze wydawały mi się trochę zbyt powierzchowne i to był akurat okres w którym najbardziej się denerwowałam. Jednak z biegiem czasu wizyty były coraz bardziej szczegółowe co mnie coraz bardziej uspokajało- jednak czułabym się o wiele bezpieczniej gdyby co jakiś czas zamiast położnej zobaczył mnie ginekolog (nawet niekoniecznie z badaniem USG), z drugiej strony może rzeczywiście jeśli nic się nie dzieje to bardziej szczegółowe kontrole nie są potrzebne? Sama nie wiem, pewnie też dużo zależy od położnej, która nas przyjmuje bo każda ma własne przyzwyczajenia, które czasem wynikają z edukacji, którą pobierała...

Jest to jeden z serii postów o ciąży i macierzyństwie w Hiszpanii- tutaj znajdziecie wszystkie informację dotyczące pracującej matki.

Mieszkanie w Barcelonie to dla wielu marzenie, niektórym uda się je osiągnąć czy to dążąc do celu małymi krokami czy też stawiając wszystko na jedną kartę. Inni znowu mieszkanie w Katalonii potraktują jako fantazję, której nigdy nie uda im się zdobyć. Czy jednak warto zostawić wszystko i przeprowadzić się do Barcelony czy życie tutaj na pewno jest łatwiejsze? Co może sprawić nam niemały ból głowy mieszkając w stolicy Katalonii?

Czasami ciężko mi uwierzyć, że w Barcelonie mieszkam już od 5 lat- miasto to wciąż jednak kryje przede mną wiele tajemnic i mam nadzieję, że zawsze będę mogła odkryć coś nowego. Jeśli czytacie mojego bloga od dłuższego czasu to pewnie wiecie, że pierwsze kroki nie były dla mnie łatwe- mimo że nie byłam tutaj sama to jednak nie zawsze było łatwo. We znaki dał mi się przede wszystkim brak pracy i doświadczenia oraz tak prozaiczne rzeczy jak zimne mieszkanie czy wilgoć... To wszystko doprowadzało mnie do białej gorączki i wiem, że nie tylko ja walczę z wilgocią, nieszczelnymi oknami czy zimnem (na szczęście zima w Barcelonie jest dosyć krótka i można sobie z tym jakoś poradzić). Dzisiaj życie w Barcelonie wydaje mi się łatwiejsze- są jednak czasem takie chwile, że bardzo tęsknie za Polską i Wrocławiem, ale na szczęście jest wiele sposobów żeby sobie z tęsknotą radzić.

W dzisiejszym poście przedstawię wam parę rzeczy, które mogą spowodować niemały ból głowy- a stąd już tylko jeden krok do szaleństwa!

M jak Mieszkanie

Problemy z mieszkaniem w Barcelonie zaczynają się już na początku- często znalezienie odpowiedniego mieszkania przypomina koszmar. Począwszy od internetowych stron, które oferują całkowicie wyposażone apartamenty w niezwykle atrakcyjnej cenie, które okazują się być tylko sprytnym krętactwem. Skończywszy na zawyżonej cenie mieszkań, problemach z wilgocią czy niezbyt czytelnie napisaną umową najmu. Osobę, która przyjeżdża do Barcelony pierwszy raz bardzo łatwo oszukać-w końcu nie wszyscy znają tutejsze prawo, nie wiedzą na co mogą sobie pozwolić i jak odnaleźć się w papierkowym świecie, gdzie nic nie jest takie jakim mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.
Tutaj najlepiej może posłużyć za przykład jednej z moich koleżanek, której mieszkanie marzeń zamieniło się w mały koszmar- wcześniej wynajmowała ona pokój z parą, której wymiany zdań kończyły się potłuczonymi talerzami, a nawet przyjazdem policji.
Poszukując nowego mieszkania znalazła to wymarzone- co prawda jednopokojowe, ale super urządzone i w końcu wygodne dla niej, bo miała mieszkać sama. Co prawda cena mieszkania nie należała do najniższych, ale czego się nie robi w imię miłości- przecież w cenę miesięcznego wynajmu wchodzić miały już wszystkie rachunki za prąd, wodę etc. Pierwszym zdziwieniem owej koleżanki było doliczenie jej wszelkich rachunków, które znalazła w skrzynce na listy- kiedy zadzwoniła do swojego najemcy okazało się, że muszą one zostać zapłacone i nie wchodzą w miesięczną kwotę, którą ona skrupulatnie uiszcza. Kiedy pogodziła się z dodatkowymi kosztami przyszła zima, która skutecznie zaczęła utrudniać jej życie w czterech ścianach- grzyb na ścianach i wilgoć został zignorowany przez najemcę, tak samo jak nieszczelne okna, brak rolet, zepsuty prysznic czy niedziałające ogrzewanie... Kiedy znowu przyszedł rachunek opiewający na niemałą kwotę (której nie wliczyła do swojego miesięcznego budżetu) ostatecznie postanowiła, że się wynosi- tym razem przed spakowaniem walizek przeczytała jeszcze raz umowę... Zwróciła uwagę na dodatkowy punkt, który wcześniej umknął jej wzrokowi- jeśli będzie chciała wyprowadzić się z mieszkania przed wygasającą umową nie zostanie zwrócony jej niemały zastaw o wartości 2 tysięcy euro, który musiała zostawić na samym początku...

Moja rada...

Pewnie historii jak ta jest wiele, nie tylko w Barcelonie, ale w każdym większym mieście- w Hiszpanii minimalny czas wynajmu mieszkania to 3 lata, jednak umowa może zostać podpisana na inny okres. Może się zdarzyć, że będziemy musieli zapłacić zastaw, który stracimy jeśli będziemy chcieli opuścić mieszkanie przed upływem końca umowy- jest to całkiem logiczne gdyż znalezienie nowego lokatora to proces długotrwały, który naraża osobę wynajmującą na brak wpływu gotówki. Jeśli chodzi o opłaty za prąd i wodę to zazwyczaj nie są one wliczone w koszty wynajmu- w końcu nie zawsze będziemy zużywać tyle samo energii...
Przed podpisaniem umowy warto skonsultować się z prawnikiem lub z kimś kto ma doświadczenie w tym temacie, nie bójcie się pytać- w końcu zarówno firma wynajmująca mieszkanie jak i najemca muszą odpowiedzieć wam na wszystkie pytania. Obejrzyjcie mieszkanie dokładnie i starajcie się przewidzieć co może pójść nie tak- unikniecie nieprzyjemnych rozczarowań!
Jeśli zależy wam na jakimś mieszkaniu, ale macie jakieś obiekcje spróbujcie negocjować cenę w niezbyt agresywny sposób- może uda wam się coś osiągnąć!

K jak Komunikacja

Skoro macie już mieszkanie to pora zastanowić jak można dotrzeć do pracy- na szczęście w Barcelonie zarówno sieć metra jak i autobusów jest bardzo dobrze rozwinięta. I naprawdę nie byłoby problemu, gdyby nie to że zazwyczaj wszyscy potrzebują skorzystać z metra w tym samym czasie. No dobra, Barcelona jeszcze nie jest na takim etapie jak metropolie w Azji czy nawet w Londynie, gdzie czasami naprawdę trzeba się nagimnastykować aby wsiąść do odpowiedniej linii. Najczęściej uczęszczane linie metra zawsze są pełne ludzi- zdarzyło mi się czasem nawet poczekać na następną linie, bo bałam się zgniecenia- jeszcze gorzej jest tylko wtedy, kiedy macie przy sobie jakiś większy pakunek lub torbę, wtedy prawdopodobieństwo że nie uda wam się wsiąść do wagonu jest jeszcze większe. Z autobusami jest jeszcze gorzej- w ludzi wstępuje ogromna wewnętrzna siła aby wsiąść do autobusu jako pierwsi, ta niezwykła siła każe im także komentować zachowanie wszystkich ludzi w metrze, którzy z jakiegoś powodu nie ustąpią miejsca staruszkom... Wspominałam już, że ulubione godziny podróży autobusami osób starszych to oczywiście poranne godziny szczytu? Dodatkowo ten środek transportu wybierają także matki i opiekunki małych dzieci odprowadzające je w wózeczkach do przedszkola lub żłobka- to naprawdę niesamowite jak z pozoru uśmiechniętych Hiszpanów wychodzi samo zło, kiedy tylko nie uda im się wcisnąć z wózkiem do autobusu.... Jeśli wydaje się wam, że nie może być już nic gorszego od tej mieszanki osobowości to jesteście w błędzie- może być jeszcze gorzej, wystarczy że zdarzy się coś nie przewidzianego jak awaria i szczyt chaosu osiągnie nowy poziom.

Moja rada...

Do trudów komunikacji ciężko się przyzwyczaić, czy to w Polsce, gdzie narzekałam na czekanie na autobus w zaspach czy w Hiszpanii. Jednak czas jest lekiem na wszystko- z biegiem czasu zaczynamy przyzwyczajać się do wszystkiego coraz bardziej, to co było dla nas dziwne staje się normalne. Nie inaczej jest z tłumem w komunikacji- ja przyzwyczaiłam się do tłumu w metrze, teraz czeka mnie tylko oswojenie się z autobusem (chociaż czasami wątpie, że kiedykolwiek będzie to możliwe)...

S jak Sjesta 

Na szczęście w centrum Barcelony wiele sklepów jest otwartych w godzinach sjesty (14.00-16.00), jednakże zarówno w mniejszych miejscowościach jak i na obrzeżach miasta jedyne co można zobaczyć w tych godzinach to szczelnie pozasłaniane żaluzje sklepów. Na początku mojej przygody z Hiszpanią było to dla mnie dużym utrudnieniem- no bo co, jeśli zabraknie ci mąki niezbędnej do naleśników akurat o 14.16? Wtedy pozostaje tylko płacz i dzwonienie po sąsiadach w poszukiwaniu tego niezbędnego składnika... Jednak z czasem okazało się, że w codziennym życiu nic tak nie pomaga jak dobra organizacja- zaplanowanie obiadu i kupienie odpowiednich składników wcześniej naprawdę potrafią zdziałać cuda.
Innym negatywnym aspektem sesji są godziny pracy i przerwa w środku dnia na obiad i sjestę- skutkiem takiego stanu rzeczy jest spędzanie większej części dnia poza domem- bo zamiast zakończyć pracę o 16.00 kończymy ją o 19.00 lub 20.00. Jednakże okazuje się, że i tym razem organizacja potrafi pomóc, jeśli nawet nie uda nam się wrócić do domu na obiad to można wykorzystać ten czas w inny sposób. Znam osoby, które spędzają ten czas aktywnie np. na siłowni czy wykorzystując elastyczny czas pracy robią zakupy do domu. Chociaż ja i tak wolałabym pójść wcześniej do domu i odpocząć we własnych czterech kątach...

Moja rada...

Niestety w przypadku sjesty nie pozostaje nic innego jak tylko się przyzwyczaić do panujących zwyczajów w kraju, w którym jest dane nam mieszkać. Jeśli będziecie mieć szczęście to w pracy może uda wam się przekonać szefa do krótszej przerwy- jeśli jednak nie macie takiej możliwości to nie pozostaje nic innego jak pogodzenie się z własnym losem i wykorzystanie czasu jak najlepiej!

T jak Tłum ludzi

Barcelona to jedno z najgęściej zaludnionych miast w Hiszpanii- nic więc dziwnego, że gdziekolwiek pójdziecie będziecie otoczeni przez innych ludzi. Najgorzej jest, kiedy w mieście organizowane są masowe imprezy- wtedy nie tylko szanse na zobaczenie atrakcji z bliska są mniejsze, ale także powrót metrem do domu wydaje się być niemożliwy ze względu na tłum ludzi.
Na szczęście miasto jest w stanie zorganizować masowe imprezy na naprawdę wysokim poziomie np. zapewniając dodatkowy transport czy wytyczając odpowiednie miejsce, w którym zorganizowane zostaną widowiska. Jednakże sława niektórych festiwali i imprez wyprzedza ich możliwości, weźmy na przykład  pod uwagę sławne fiestas de Gracia, o których tyle razy pisałam wam na blogu- w tym przypadku organizacja nic nie zmieni, ponieważ ograniczony obszar dzielnicy nie daje zbyt dużych możliwości na uniknięcie tłumów.

Jeśli zastanawiało was kiedyś jak Hiszpanie spędzają sobotnie popołudnia to wystarczy przejść się do najbliższego centrum handlowego- już na początku można zobaczyć wężyk samochodów, które starają się wjechać do budynku. W środku nie jest wcale lepiej- wszystkie sklepy pełne są ludzi i zakupy, które miały być przyjemnością przemieniają się w koszmar... Ja zawsze unikam wyjścia do sklepów w weekend- nie ma nic gorszego niż przeciskanie się do półki w poszukiwaniu odpowiedniego rozmiaru, a potem stanie w kolejce do przymierzalni...

Jedno jest pewne tłumu w Barcelonie nie da się uniknąć i jeśli myśl o ścisku napawa was strachem to mieszkanie w Barcelonie może nie być waszym najlepszym życiowym wyborem! 

R jak Różnice 

Ze stwierdzeniem, że Katalonia nie jest Hiszpanią można się spotkać w Barcelonie na każdym kroku- katalońskie flagi wywieszone w oknach nie pozwalają zapomnieć nam, gdzie tak naprawdę się znajdujemy. Czasem polityczne komentarze potrafią być naprawdę męczące, niektórzy już dawno zatracili obiektywizm i cokolwiek by się nie działo jawnie krytykują rząd hiszpański- wybielając katalońskiego prezydenta i jego rzesze... Czasem wydaje mi się, że krytyka Hiszpanii jest tak mocno zakorzeniona w głowach Katalończyków, że nie zauważają tego co w Hiszpanii jest dobre- w końcu prawda jest taka, że nigdy nic nie jest czarno- białe. Jeśli jesteście ciekawi jak to jest z tą Katalonią to zapraszam was do jednego z moich wcześniejszych wpisów, gdzie opisałam dosyć obszernie ten temat.
Oczywiście sprawa oddzielności terytorialnej nie dotyczy tylko Katalonii, podobny problem jest na północy kraju np. w Kraju Basków...

Moja rada...

Jeśli denerwują was polityczne tematy to starajcie się nie poruszać drażliwych tematów w towarzystwie- a jeśli znajdujecie się w samym centrum wymiany zdań to jeśli nie chcecie stracić nerwów najlepiej zgrabnie wycofać się z konwersacji...

Zazwyczaj na moim blogu pojawiają się wpisy dotyczące mojego punktu widzenia, a propo mieszkania w Barcelonie- staram się, aby w moich tekstach zawarte były także spostrzeżenia moich bliższych i dalszych znajomych. Jednak ostatnio natchnęłam się na tekst na portalu OK Noclegi Barcelona na którym przedstawiono badania dotyczące plusów i minusów życia w Barcelonie- przeprowadzone na 850 obcokrajowcach.


Tekst ten od razu wydał mi się ciekawy ze względu na to, że wreszcie mogę porównać mój punkt widzenia z większą ilością osób, która nie jest mi znana osobiście- i powiem wam szczerze, że w wielu kwestiach się zgadzam, ale zacznijmy od początku...

Co przeszkadza obcokrajowcom w Barcelonie?

Jedna trzecia cudzoziemców (mieszkających w Barcelonie przynajmniej 3 miesiące) nie jest zadowolona z turystki masowej w mieście- no tak czasami tłumy turystów potrafią być naprawdę denerwujące, jednakże dzięki temu dużo z nas mieszkańców właściwie ma pracę, a więc coś za coś...

Trochę dziwnym faktem może wydawać się to, że aż 26% cudzoziemców narzeka na trudny charakter Katalończyków, a tylko 19% zdaje sobie sprawę jakim problemem w Barcelonie jest zanieczyszczenie czy trudna sytuacja ekonomiczna mieszkańców (16%).

W ankiecie umieszczone zostały pytania, które miały charakter otwarty, a przeprowadzono je na obywatelach z Włoch (242), Francji (164), Niemiec (72), Rosji, Danii, Argentyny oraz Polski.

O co właściwie chodzi z tą masową turystyką?

W Barcelonie na stałe mieszka około 1,6 milionów mieszkańców, jednakże na ulicach panuje ciągle tłok i ścisk, który związany jest z 8 milionami turystów, którzy odwiedzają to miasto co rocznie. Stolica Katalonii jest czwartym miastem w Europie, które jest najchętniej odwiedzane przez obcokrajowców (zaraz po Londynie, Paryżu i Rzymie), a dochody z turystyki stanowią około 20% PKB- nieźle co?

Szybko rozwijająca się turystyka stanowi głównie problem z jakością życia mieszkańców i zmianami, które zachodzą przez napływających do Barcelony przyjezdnych tj. wzrost cen nieruchomości, uciążliwości związane ze zwiększonego ruchu oraz zmiany niektórych lokali na typowo turystyczne przybytki tj. sklepy z pamiątkami etc. Skutkiem takiego obrotu sprawy jest opuszczanie dzielnic przez mieszkańców Barcelony i dalszy napływ turystów...

Jednakże zmiany, które mają polepszyć poziom życia mieszkańców zostają wprowadzane każdego dnia, najważniejsza z nich wydaje się być kontrola lokali i ich wynajmów oraz mniejsze przyznawanie licencji na nowe hotele przez władze- oczywiście twarda ręka zawsze spotyka się z krytyką tych, którzy na tym korzystają, ale te kroki wydają się być niezbędne do zapewnienia lepszej jakości życia mieszkańcom. Innym ciekawym pomysłem wydaje się wymyślenie i wprowadzenie tras turystycznych po mniej znanych dzielnicach Barcelony- w końcu spacer po przedmieściach też może być ciekawym doznaniem!

Charakter Katalończyków, a gościnność

Co ciekawe, aż 80% ankietowanych przyznaje że Katalończycy przyjęli ich w bardzo serdeczny sposób- skąd więc narzekanie na charakter Katalończyków? 

Wiele razy wspominałam wam, że mieszkańcy tego regionu są zamknięci w sobie i trudno nawiązywać im znajomości z nowymi ludźmi- jednakże, jeśli będziemy cierpliwi to zawiązane relacje będą na całe życie! Niektórzy uważają także, że mieszkańcy Barcelonie są zawsze smutni i zatroskani- z tym można się w pewnym sensie zgodzić, dla moich znajomych z Ameryki Południowej, Hiszpanie są niezwykle zamknięci w sobie i bardzo skryci, jednak w porównaniu do Polaków ten opis wydaje się być całkowicie nietrafiony.

Czego jeszcze nie lubią obcokrajowcy w Barcelonie?

Zanieczyszczenie środowiska znalazło się dopiero na trzecim miejscu listy, chociaż gdybym to ja miała odpowiadać to na pewno umieściłabym ten czynnik wyżej- stan środowiska i zanieczyszczanie go przez mieszkańców i przyjezdnych to coś nad czym niezwykle ubolewam każdego dnia. W Barcelonie problemem jest głównie hałas, duży ruch samochodowy oraz zanieczyszczanie ulic śmieciami- o ile łatwiej by się nam wszystkim żyło gdybyśmy dbali o czystość przynajmniej w okół siebie...

Jeśli chodzi natomiast o sytuację ekonomiczną to myślę, że jeśli badania byłyby przeprowadzone 4 lata temu to ten czynnik znajdowałby się na pierwszym bądź drugim miejscu- na szczęście w Barcelonie każdego dnia jest coraz lepiej i widać, że najgorszy kryzys już minął.

Obcokrajowcy narzekają także na brak poczucia bezpieczeństwa (8%), który odczuwają poprzez częste włamania, kradzieże rowerów czy niebezpieczne dzielnice- mi się wydaje, że Barcelona nie jest mniej bezpieczna niż wiele europejskich krajów, oczywiście nie wliczając Niemiec, Islandii gdzie można zostawić niezapięty rower, a nikomu nie przyjdzie nawet do głowy, by go ukraść.

Na pozostałych miejscach znalazł się problemy polityczne, czyli niezależność Katalonii (6%) do której usilnie dążą niektóre partie polityczne oraz biurokracja (5%).

Moim zdaniem wyniki badań są bardzo ciekawe, chociaż dużo zależy od tego z jakiego kraju pochodzą osoby ankietowane- w końcu zawsze porównujemy nowy kraj z naszym wcześniejszym miejscem zamieszkania. Jeśli jesteście ciekawi jaki profil mają osoby ankietowane i chcecie dowiedzieć się czegoś więcej na temat wad Barcelony polecam wam serdecznie ten artykuł.

Co w takim razie obcokrajowcy lubią w Barcelonie?

Aż 43% ankietowanych najbardziej sobie ceni jakość życia w Barcelonie, na drugim miejscu znajduje się klimat (25%), a na trzecim kultura (12%)- zdziwiło mnie trochę, że klimat nie znalazł się na pierwszym miejscu w badania, w końcu kto nie uwielbia tej niezwykłej barcelońskiej aury?

Wysoka jakość życia w Barcelonie- o co właściwie chodzi?

Jak się okazuje precyzowanie pojęcia jakości życia przez ankietowanych było niezbędne, aby zrozumieć co oznacza dla nich ten czynnik- w komentarzach można było znaleźć odpowiedzi tj. wymarzona kombinacja klimatu, infrastruktury, otwartości i oferty kulturalnej czy morze, góry i jakość publiczna transportu. Po przeczytaniu odpowiedzi przestało mnie dziwić umieszczenie klimatu na drugim miejscu, gdyż w większości wypadków był on zaliczany do jakości życia.

Dla kogo koszty życia w Barcelony są niskie?

Jak się okazuje dla 43% badanych w Barcelonie jest taniej niż w ich miejscu zamieszkania- udzielający taką wypowiedź byli głównie Brytyjczycy. Trzy narodowości, które wskazywały na wyższe koszty życia w Katalonii to Polacy (65%), Niemcy (55%) oraz Rosjanie (46%).

W której dzielnicy mieszkać?

Według ankietowanych najbardziej wyjątkową dzielnicą jest Gracia (18%), Poblenou (10%), Sarria (9%), Born (9%), Eixample Dret (8%), Eixample Esquerra (7%) oraz Gothic (5%)- w tym przypadku zgadzam się w zupełności z ankietowymi. Sama uwielbiam dzielnicę Gracię- głównie za niezwykły klimat i bliskość do centrum, natomiast Sarrie za wyjątkowy charakter. Obie dzielnice położone są poza głównymi szlakami turystycznymi i można znaleźć tam tak potrzebny spokój- w Gracii wiele ulic jest jednokierunkowych, a w Sarri ze względu na znaczną odległość od centrum panuje o wiele mniejszy ruch. Dzielnica Poblenou ceniona jest głównie za spokój i umieszczana na liście dzielnic przyjaznych rodzinom.

Jakie katalońskie tradycje najbardziej cenią obcokrajowcy mieszkający w Barcelonie?

Aż 33% ankietowanych wymieniło święto Sant Jordi (23 kwiecień) jako lokalną tradycję robiącą największą wrażenie- wtedy ulice Barcelony wypełniają się kwiatami, a obok pojawiają się kioski z książkami. Na badanych ogromne wrażenie zrobiły także wieże z ludzi czyli Castellers, które mogą osiągnąć wysokość 4-5 metrów. Na trzecim miejscu znalazła się lokalna tradycja uciekania przed sztucznymi ogniami czyli carrerfoc (8%) oraz Narodowy Dzień Katalonii, który przypada 11 września. Ja uwielbiam wszystkie lokalne tradycje i ciężko byłoby mi się zdecydować, którą uważam za najlepszą- chociaż muszę się przyznać, że końcówka kwietnia jest szczególnie miła mojemu sercu.

Pozdrawiam,

Justa