Najkrótsza noc w roku celebrowana jest na świecie na wiele sposobów, jest to przede wszystkim świetna okazja do zabawy i spędzenia czasu ze znajomymi. W Hiszpanii większość ludzi spędza tą noc na plaży jedząc ciasto Coca de San Juan, pijąc Sangrię i paląc ogniska, o tych zwyczajach możecie przeczytać w jednym z moich wcześniejszych postów opisujących zwyczaje najkrótszej w nocy roku-link. 

W tym roku nasze świętowanie przebiegało raczej skromnie, jednakże tym razem nie zabrakło znanego ciasta coca de Sant Juan- kiedy na facebook'u zapytaliście o przepis, postanowiłam że jest to doskonała okazja aby spróbować zrobić je samej.

Robiąc to przepyszne ciasto drożdżowe popełniłam parę błędów, które mam nadzieję że będziecie mogli uniknąć i naprawdę zaczęłam wątpić że coś z tego wyjdzie i że będę musiała zacząć jeszcze raz, a wyszło lepiej niż się spodziewałam!

Przede wszystkim, jest to ciasto, którego nie można zrobić na szybko, masę trzeba zostawiać na długie godziny, aby wyrosła- w niektórych przepisach proponują nawet wykonanie masy dzień wcześniej. Ja zdecydowanie nie miałam tyle czasu!

Po drugie nie zniechęcajcie się! ja byłam bardzo blisko rzucenia wszystkiego o ścianę, kiedy patrzyłam na bezkształtną masę, która przewracała się w misce...okazało się, że wystarczyło dodać trochę mąki i masa odzyskała odpowiednią konsystencję. 

Przygotowanie fermentu

Składniki na 2 ciasta:

10 gr. świeżych drożdży

38 gr. mąki pszennej

17 ml mleka

Przygotowane składniki mieszamy i zostawiamy na parę godzin tak, aby masa zwiększyła swoją objętość co najmniej dwukrotnie- w przepisie, z którego korzystałam napisane było, żeby masę zostawić na 4 godziny w suchym i ciepłym miejscu, ja niestety nie miałam tyle czasu i masę mogłam zostawić tylko na półtorej godziny, co okazało się być wystarczająco.

Przygotowanie masy ciasta

Składniki na 2 ciasta:

115 gr cukru

500 gr mąki (jeśli masa okaże się mało zwięzła trzeba dodać więcej mąki)

75 ml mleka (temperatura pokojowa)

90 gr masła

5 gr soli

3 jajka

migdały, orzechy i orzeszki piniowe

Owoce kandyzowane do dekoracji

Ubijamy jajka, do których dodajemy mąke, cukier, sól i mleko- otrzymana masa powinna mieć gumową strukturę. 

Do mieszaniny dodajemy przygotowany wcześniej ferment, który ugniatamy wraz z masą- tutaj został popełniony przeze mnie kolejny błąd, bo masę zamiast ugnieść ubiłam w mikserze- jednak ostatecznie nie wpłynęło to na smak ciasta.

Kiedy obie masy zostaną ze sobą połączone dodajemy stopniowo masło i ugniatamy. 

Masę wykładamy na płaskie foremki, przykrywamy czystą ściereczką i czekamy około 1 godziny, aż wyrośnie. Na wyrośniętym cieście układamy kandyzowane owoce, orzeszki piniowe i migdały. Aby ciasto miało złoty połysk pokrywamy je cienką warstwą rozbitego jajka.

W międzyczasie nagrzewamy piekarnik do temperatury 200 stopni, kiedy piekarnik będzie już nagrzany wkładamy ciasto, po 10 minutach zmniejszamy temperaturę do 180 stopni. Cały proces pieczenia powinien trwać około 25 minut, jeśli jednak zauważycie, że ciasto jest wystarczająco zarumienione należy je wyjąć.

Przygotowanie ciasta Coca de Sant Juan, nie jest może zbyt skomplikowane, jednak cały proces jest bardzo długotrwały-czekanie, aż ciasto wyrośnie sprawia że trzeba poświęcić dużo czasu na jego przygotowanie. Jednak naprawdę warto,bo ciasto jest przepyszne!

W Hiszpanii każde miasto ma swoje święto, kiedy na próżno szukać otwartego sklepu, a ulice wypełniają się dekoracjami, scenami czy innymi spektakularnymi wydarzeniami- święto to wypada dokładnie w dzień patrona danego miasta czy miasteczka i jest to doskonały pretekst do zabawy! Patronką Barcelony jest Święta Eulalia, a jej święto wypada 12 lutego i to właśnie wtedy w mieście można zobaczyć wiele ciekawych wydarzeń, w tym roku oprócz darmowego wejścia do muzeów, tradycyjnego pochodu z ogniem czy tańca gigantów, niektóre budynki oraz patia zostały przyozdobione niezwykłymi światłami. Tą niezwykłą grę świateł można było obserwować od piątku 12 lutego do niedzieli od 18.30 do 24.00 (w niedzielę do 23.00), przygotowane zostały 3 trasy, z których dwie można przejść wciągu 20 minut, najkrótsza niedaleko muzeum Picassa obejmowała ulicę Montcada i można było ją pokonać w ciągu 5-10 minut...
My zdecydowaliśmy się przejść trasą czerwoną, która obejmowała wszystkie patia niedaleko Katedry, niestety nie dane nam było zobaczyć wszystkie pozycje z listy, ze względu na dużą liczbę osób w kolejkach oraz ulewny deszcz, który złapał nas w trakcie czekania na pokaz, ale i tak było wspaniale i jeśli jesteście w Barcelonie to gorąco wam polecam zobaczenie tego pokazu dzisiaj!

Kim właściwie była święta Eulalia, że zasłużyła sobie na miano patronki Barcelony?

Eulalia była małą dziewczynką, która w III wieku mieszkała na obrzeżach dawnego miasta Barcino (dzisiejszej Barcelony), tam gdzie obecnie znajduje się dzielnica Sarria. Eulalia była Chrześcijanką, co niestety przyczyniło się do jej nieszczęścia, bowiem gdy Gubernator dowiedział się o jej wierze, chciał ją zmusić do jej porzucenia. Dziewczynka jednak nie chciała odstąpić swojej wiary, co przyczyniło się do tego, ze władca wymierzył jej okrutną karę, którą było skazanie jej na trzynaście okrutnych męk, które miały spowodować jak największe cierpienie dziewczynki (liczba ta nie była przypadkowa, bo tyle akurat lat miała Eulalia).

Pierwszą męką było zamknięcie dziewczynki w ciemnym więzieniu, następnie bicie jej do nieprzytomności, po czym jej ciało zostało rozdarte hakami.
Następną karą było spalenie piersi dziewczynki, rany miały być szorowane kamieniem, a następnie przypalane ołowiem, po tym wszystkim Eulalia miała zostać umieszczona nago w beczce pełnej szkła, gwoździ i innych ostrych przedmiotów. Kiedy wydawać by się mogło, że człowiek nie może wymyślić nic gorszego, miała zostać zamknięta w kojcu pełnym pcheł, a następnie paradować nago ulicami miasta, tak aby finalnie została ukrzyżowana. Według podań, właśnie podczas tego ukrzyżowania zaczął padać śnieg, niektórzy widzieli także białego gołębia wylatującego z ust Eulalii. 

W IX wieku szczątki dziewczynki zostały przeniesione do Katedry, która nosi jej imię- szczątki jej ciała można zobaczyć w krypcie znajdującej się w tej świątyni.

Święto obchodzone 12 lutego, celebrowane jest od XVIII wieku, jednak tradycja ta się zmienia i każdego roku dodawane są nowe elementy, postać pod jaką jest celebrowana ta impreza dzisiaj sięga 1980, kiedy dodano tradycyjne Sardane czy wieżę z ludzi...

Mam nadzieję, że choć trochę udało mi się przekazać wam tą niezwykłą atmosferę, która panowała tego dnia- a w waszych miastach są obchodzone ciekawe tradycje i imprezy? Koniecznie podzielcie się tymi informacjami w komentarzach- może podróżnicy szukający specjalnych wrażeń (np. ja) skorzystają z tych wiadomości!

Jeśli zapytacie się młodych, ale też trochę starszych mieszkańców Barcelony o ich ulubioną noc w roku to bez wątpienia powiedzą, że jest to noc Świętego Jana czyli Noc Świętojańska, która obchodzona jest z 23 na 24 czerwca. 

Świętowanie trwa całą noc, rozpoczyna się około godziny 22.00, kiedy to wszyscy umawiają się ze znajomymi, aby spędzić ten czas na wybrzeżu- na niebie co chwilę rozbłyskują petardy, a na plaży oprócz tysiąca ludzi można zobaczyć także ogniska, przez które skaczą co odważniejsi (lub co bardziej pijani)- niektóre ogniska są co prawda tylko symboliczne, ale w końcu nie chodzi o wielkość, ale o zachowanie tradycji. 

 Skąd właściwie wzięła się ta tradycja w Barcelonie?

Koniecznie przeczytajcie posta!

11 wrzesień w Barcelonie jest ważną datą nie tylko ze względu na zamach (który w pamięci ma cały świat), który miał miejsce 11 lat temu w Nowym Jorku, ale także (a może zwłaszcza) ze względu na tzw. diadę czyli Narodowe Święto Katalonii.

Jest to dzień wolny od pracy, a w centrum miasta można zobaczyć tysiące ludzi z flagami Katalonii, którzy spędzają swój wolny dzień biorąc udział w różnych manifestacjach, pokazach czy słuchając odbywających się tego dnia koncertów...

Pogoda w tym roku niezbyt sprzyjała zabawom na świeżym powietrzu, a szara atmosfera przypominała raczej tą, która tak dobrze jest mi znana z Polski- może właśnie dlatego szarość za oknem wcale mnie nie zmartwiła, w końcu już parę razy wspominałam na facebook'u, że choć to dziwne to tęsknie za polską pogodą.

Mimo braku sprzyjającej atmosfery i padającego deszczu na ulicach nie zabrakło katalońskich patriotów, którzy tak jak my postanowili wyjść tego dnia na zewnątrz!