Jeśli tęsknicie za Barceloną i tutejszym klimatem, ale w danym momencie nie możecie zafundować sobie pobytu w Hiszpanii to jak to mówi dawne przysłowie (nie przyszła góra do Mahometa, przyszedł Mahomet do góry) trzeba sprawić, aby to Barcelona przyszła do was. Najłatwiejszym sposobem na to, aby mieć choć trochę hiszpańskiego klimatu w Polsce jest przygotowanie posiłku, który sprawi, że na waszych stołach pojawi się chodź trochę śródziemnomorskiego słońca. W moich co miesięcznych wpisach staram się wam przybliżyć hiszpańską kuchnię i sprawić, żebyście mogli je sami przygotować w łatwy i przyjemny sposób.

Fideuá wyglądem przypomina dobrze wam znaną paelle, którą można zobaczyć w każdej hiszpańskiej restauracji, jednak zamiast ryżu dodaje się cieniutki makaron nitki- fideos, skąd też bierze się nazwa tego specjału. 

Powstanie tego dania także wiąże się z ryżowym specjałem czyli paella, podobno wielki kucharz Gabriel Rodriguez Pastor miał już powyżej uszu przygotowania pysznej paelli swojemu mecenasowi, który to tak uwielbiał ryż, że nie zostawiał nic w garnku czym mógłby się posilić jego kucharz. Pomysłowy mężczyzna wpadł na pomysł zastąpienia ryżu- cienkim makaronem, mając nadzieje, że jego mecenasowi danie będzie mniej smakować. Danie posmakowało nie tylko mecenasowi, ale także wszystkim, którzy go spróbowali i do dzisiejszego dnia jest przysmakiem we wszystkich restauracjach. 

Bulion rybny to najważniejszy punkt jeśli chodzi o przygotowanie fideua, można przygotować go z kawałków ryb, najłatwiejszym sposobem jest jednak przygotowanie go z głów krewetek i małż, które uprzednio myjemy i po wcześniejszym wrzuceniu ich na wrzący olej zalewamy wodą. Po tym jak bulion będzie już gotowy dodajemy soli do smaku oraz szafran, który nada żółtego koloru.

Para preparar el caldo tenemos que poner en una olla con un poco de aceite las almejas limpias y las cabezas de las gambas todo cubierto con abundante agua para que se cueca a fuego lento.

W czasie w którym przygotowuje się bulion, krewetki (bez głowy) smażymy wraz z czosnkiem i kawałkami kałamarnicy, które powinny się trochę przyrumienić, aby składniki te szybciej się przyrządziły można dodać trochę wody oraz białego wina. 

Por otro lado vamos preparando el sofrito, que consiste en freír las gambas y la sepia con el ajo troceado. 

Kiedy owoce morza będą już gotowe dodajemy sos pomidorowy- można dodać też naturalne pomidory tak jak w przypadku paelli.

Cuando ya estén mas o menos listas añadimos el tomate frito (también puede ser natural como cuando hacemos paella) y lo mezclamos todo bien. 

Po paru minutach dodajemy makaron fideos tak, aby nasączył się on sosem pomidorowym. Po upływie kilku minut zalewamy makaron bulionem rybnym po uprzednim wyjęciu głów krewetek, które należy wyrzucić. Makaron należy gotować koło 8-9 minut, aż zmięknie.

Ostatecznie można wstawić gotowe danie do piekarnika, tak aby się przysmażyło, najlepiej smakuje z czosnkowym sosem ali-oli, o którym opowiem wam następnym razem!

Danie smakowało naprawdę przepysznie i muszę wam zdradzić, że to był mój pierwszy raz, kiedy przygotowywałam Fideuá, mam nadzieję, że i wy się odważycie!

Pozdrawiam,

Justyna i Pablo

Jakiś czas temu pisałam wam, dlaczego w Barcelonie można się zakochać- w większości zgadzaliście się z moimi opiniami. Mój dzisiejszy post będzie trochę na opak, trochę półżartem pół serio, no bo jak tu nie kochać Barcelony- jednak, każdy ma swoje gorsze i lepsze dni, w te gorsze Barcelona wydaje się być bardziej mroczna i mniej przyjacielska. Niektóre cechy opisane przeze mnie przedstawiają bardziej cechy charakteru ludzi tu mieszkających, ale w końcu ludzie tworzą miasto i oceniając jakieś miejsce warto także wziąć pod uwagę mieszkańców... 

Wymyślanie powodów, dlaczego ja czasami w ogóle nie lubię Barcelony było o wiele trudniejsze niż wymyślanie powodów dlaczego ją kocham- z niektórymi literkami miałam szczególne problemy, jednak po jakimś czasie i pomocą bliskich mi się udało.

AUTOBUSY

O tym, że nie bardzo przepadam za tym środkiem komunikacji pisałam wam w moim ostatnim wpisie o transporcie w Barcelonie- od tego czasu nic się nie zmieniło i nadal unikam autobusów jak ognia i muszę wam się przyznać, że idzie mi to bardzo dobrze!

Niestety niektóre miejsca w pięknej Barcelonie przypominają raczej wysypisko śmieci, plaże pełne są pustych butelek, puszek, a na ulicach walają się plastikowe worki. Niestety krajobraz ten staje się coraz bardziej ,,normalnym'' nie tylko w okresie letnim- niektórzy turyści oraz mieszkańcy Barcelony są niezbyt dobrze wychowani i nie traktują swojej okolicy z należytym szacunkiem, a szkoda, bo wyrzucanie śmieci gdzie popadnie jest bardzo nieeleganckim zachowaniem. 

Nie radzę wam też odwiedzania mniej znanych uliczek Barcelony w niedzielę wcześnie rano, bo jeśli odwiedzicie wąskie uliczki zbyt wcześnie być może niechcący natchniecie się na pozostałości po imprezie dnia poprzedniego i nie będzie to miły widok...

CENY

Niestety Barcelona jest jednym z droższych miast w Hiszpanii, opłaty za mieszkanie, komunikacja miejska czy zwykłe zakupy spożywcze nie należą do najtańszych wydatków. Jeśli jeszcze nie przyzwyczailiście się do Euro to na pewno z bólem serca będziecie wspominać każde zakupy czy wypad na kawę...

Czas leci jak szalony i to nie jest żadna nowość, wraz z wiekiem zdajemy sobie sprawę jak szybko mija każdy kolejny miesiąc, jeszcze niedawno były święta Bożego Narodzenia, a już za nami kolejna Wielkanoc. Pewnego wieczoru rozmyślałam właśnie nad kwestią czasu i zdałam sobie sprawę, że w Barcelonie mieszkam już 4 lata (nawet więcej, bo wcześniej przyjeżdżałam na studenckie trzymiesięczne wakacje)- mogłoby się wydawać, że to kupa czasu, biorąc pod uwagę, że przystosowanie do życia w obcym kraju przychodzi po 3 latach...


Jednakże, nawet po 4 latach mieszkania na obczyźnie są pewne aspekty życia codziennego do których ciężko się przystosować i właśnie one będą świadczyły o tym, że jesteśmy obcokrajowcami.
Dzisiaj mam dla was krótką listę, z której dowiecie się z czym musi zmagać się osoba mieszkająca w obcym kraju, niektóre bardziej osobiste, niektóre globalne, ale jestem pewna, że każdy kto mieszka za granicą zmaga się z tymi problemami tak jak i ja prawie codziennie.

Po pierwsze- Akcent i nowe słowa

Mimo, że mówię płynnie po Hiszpańsku i nie mam problemów, aby porozumiewać się w tym języku to tubylcy zawsze mogą wyłapać moją obcą wymowę. Ucząc się języka, wiele szkół kładzie specjalny nacisk na naukę, słówek, odmian, gramatyki, swobodnego porozumiewania się w obcym języku czy pisania wypracowań- tak naprawdę mało jest szkół do nauki języka hiszpańskiego, które zwracałyby uwagę tylko na wymowę. Tak naprawdę nie ma co się dziwić, bo nauczenie się akcentu jest najtrudniejszą i najbardziej żmudną pracą... Co prawda nie jestem specjalistką od nauczania języka, ale wydaje mi się, że nacisk na naukę akcentu powinien być kładziony od pierwszych dni zaznajomienia się z językiem obcym, i tak jak istnieją metody do nauki języka angielskiego skupiające się głównie na akcencie (np. metoda Callana), tak powinny istnieć one też i w innych językach (wiem, że wykonanie tego założenia byłoby o wiele trudniejsze niż w przypadku języka angielskiego). Sprawa akcentu zawsze jest skomplikowana, nie tylko ze względu na metody nauki, ale także na region w którym mieszkamy- osoby z Ameryki południowej mają całkiem inny akcent niż mieszkańcy Hiszpanii, ale nawet w Hiszpanii akcent jest niezwykle zróżnicowany, i tak inna będzie wymowa Andaluzyjczyka od Katalończyka czy osoby mieszkającej w Madrycie...

Jeśli już mówimy o nauce języka to chyba każdy, kto porozumiewa się w obcym języku wie, że niemożliwe jest nauczenie się wszystkich słów i jeśli stawiamy pierwsze kroki na obczyźnie czy czytamy w obcym języku to uczymy się nowych słówek codziennie. Potem zdarza się to nieco rzadziej, ale zazwyczaj są to sytuacje, które mogą stawiać nas w niezręcznej sytuacji i tak na przykład, kiedy zostanie opowiedziany żart czy śmieszna anegdota, wszyscy w okół się śmieją i tylko my zastanawiamy się o co chodzi czy chcemy opowiedzieć jakąś sytuację i nagle wybucha śmiech, bo źle odmieniliśmy jakieś słowo czy powiedzieliśmy coś co można zrozumieć w dwuznaczny sposób... Do takich sytuacji trzeba się przyzwyczaić i w miarę możliwości je polubić, wiem że może wydawać się to trudne, ale dystans do samego siebie jest niezwykle ważny!

Po drugie- przyjazdy i odjazdy

Wybierając życie w obcym kraju trzeba pamiętać, że musimy zostawić swoje dotychczasowe życie w Polsce, które będzie się toczyć własnym torem dalej tylko bez nas...
W wielu ważnych zdarzeniach nie będziemy mogli uczestniczyć z miliona innych powodów (brak urlopu, brak pieniędzy, wyjazd w inne miejsce) i trzeba liczyć się z tym, że może nas zabraknąć na wielu ważnych uroczystościach (ślub koleżanki, narodziny dziecka przyjaciółki czy rodzinna impreza). Często te momenty mogą być boleśnie odczuwane zarówno przez nas jak i przez naszych bliskich, jednak nie można płakać nad rozlanym mlekiem i mieszkanie na emigracji ma też mnóstwo pozytywnych atutów, jakimi bez wątpienia jest świetna wakacyjna miejscówka. Mieszkając za granicą trzeba się przyzwyczaić do tego, że czasem nasz dom czy mieszkanie zamienia się w hotel dla przyjaciół czy rodziny. Osobiście uwielbiam te momenty oczekiwania na przyjazd moich bliskich i odliczanie godzin do ich przylotu (w międzyczasie oczywiście sprzątanie i gotowanie często do późnych godzin). Wspólne spędzanie czasu, upychanie pysznych prezentów z Polski na półkach w kuchni oraz zwiedzanie kolejny raz Barcelony są niezwykle przyjemne, lekka konsternacja przychodzi raczej po powrocie bliskich do Polski, wtedy cała nasza przestrzeń staje się taka nijaka: nagle jest tak dużo przestrzeni wokół nas i potrzeba paru dni, aby wszystko wróciło do normy.
Inaczej ma się sprawa z przyjazdami do Polski, tu sytuacja się odwraca, bo mimo że bardzo fajnie nam się odpoczywa w swoich czterech kątach, to jednak wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej i naprawdę fajnie się wraca do swojego mieszkania (oczywiście z walizą napchaną polskimi smakołykami i innymi rzeczami).
Życie na emigracji pełne jest takich przyjazdów i odjazdów i wszystkie są naprawdę wspaniałe, bo wzbogacają nasze życie nadając mu kolorów, jednak decydując się na emigrację trzeba liczyć się z tym, że może nas zabraknąć w ważnych momentach, a także będziecie w tyle towarzyskich plotek i wydarzeń.

Po trzecie- Pogoda

Wydawać by się mogło, że Hiszpania, to taki idealny kraj, temperatury rzadko spadają poniżej 0 stopni Celsjusza, a słońce sprawia że naprawdę chce się  żyć!
Tak, to wszystko jest prawdą, w tym roku temperatury były szczególnie wysokie, w lutym dochodziły nawet do 20 stopni. Jednak są momenty takie, kiedy chciałabym poczuć mróz na policzkach, ubrać grube swetry i rękawiczki i ponarzekać trochę jak to beznadziejnie jest w zimie- oczywiście zdaje sobie sprawę, z tego że zawsze chcemy to czego nie mamy i moje tęsknoty mogą być całkiem nieuzasadnione. Jednak ciężko jest mi się przyzwyczaić do panującej tutaj pogody oraz słońca, bo wydaje mi się to nienaturalne- są momenty, kiedy w listopadzie chodzę w cienkim płaszczyku z okularami przeciwsłonecznymi na nosie i mam wrażenie, że coś jest nie tak- że ktoś powinien zgasić to słońce i dać trochę deszczu. Czasem po prostu chciałabym, aby przez parę dni padało przez przerwy, schować się pod kołdrę i nie wystawiać nosa na zewnątrz- jednak mieszkając w Hiszpanii, nie zdarza się to zbyt często!
Bardzo ciężko przyzwyczaić się także do panujących tutaj temperatur w lecie, kiedy mały spacer z domu do metra kończy się spłynięciem z ciebie całego makijażu, a ty mimo że przed chwilą brałaś prysznic mogłabyś równie dobrze wcale go nie brać, bo twój zapach przypomina raczej ten sprzed prysznica...

Po czwarte- autobusy 

Naprawdę uwielbiam Barcelońską komunikację miejską, o czym wspominałam wam już nieraz w moich postach, jednak sprawa ma się zupełnie inaczej jeśli chodzi o nieszczęsne autobusy...
Niestety muszę przyznać, że od kiedy pamiętam ten środek komunikacji nie należał do moich najulubieńszych, ten niezbyt elegancki pojazd bardzo często nie przyjeżdżał na czas, zawsze stał w korkach i tak naprawdę nigdy nie sprawiał wrażenia, jakby można było mu zaufać w ważnych momentach.
W Barcelonie nie jest inaczej, chociaż może autobusy miejskie są trochę bardziej nowoczesne, to i tak zbytnio nie przekonują mnie, aby właśnie je wybrać jako mój środek transportu. Dodatkowym utrudnieniem jest rozkład jazdy, z którego dowiemy się tylko o której autobus wyjechał z bazy, o ile czasami możemy wywnioskować ile powinien wynieść czas przejazdu staje się to zupełnie bezużyteczną wiedzą zwłaszcza w godzinach szczytu. Jeśli dodamy do tego niezbyt czytelne trasy autobusów, a także przystanki autobusowe, które nie zawsze rozstawione są w logiczny sposób, to okażę się, że korzystanie z autobusu nie należy do tych najprzyjemniejszych form przemieszczania się.
Wiem, że nie wszyscy traktują ten środek komunikacji z taką niechęcią jak ja, jednakże jest to jedna z tych rzeczy do których ja nie mogę się przyzwyczaić mieszkając w Barcelonie...

Po piąte- zakupy

W hiszpańskich supermarketach próżno szukać mąki ziemniaczanej (tą znaleźć można w rosyjskich sklepach spożywczych), kiśli, budyniu czy kaszy jaglanej... O upieczeniu sernika nie ma mowy, także podjadanie pysznych kabanosów staje się problematyczne, bo nie znajdziemy ich na sklepowych półkach...
Jednakże z biegiem czasu nauczyłam sobie radzić z tym drobnym niedoglądnięciem, jakim jest brak niektórych produktów w sklepach spożywczych i menu planuje o wiele wcześniej, kupując kasze jęczmienną i gryczaną w Polsce, przywożąc także zapasy kabanosów, kiśli i budyniu.
I tylko czasem, kiedy kończą mi się zapasy próżno szukam na sklepowych półkach polskich produktów spożywczych- na szczęście jestem w miarę często w Polsce (jak nie ja to ktoś mnie odwiedza) i sytuację, w których moja spiżarnia jest pusta nie zdarzają się często!
Jeśli ciekawi was jakich jeszcze produktów mi brakuje to zapraszam do jednego z moich wcześniejszych wpisów na ten temat- polskie produkty spożywcze, których nie ma w Hiszpanii.

Kalendarzowa zima oficjalnie odchodzi w niepamięć, niedługo wszystko w okół zacznie kwitnąć, a my odrzucimy grube okrycia na dobre (przynajmniej na parę miesięcy). Świętem, które nieodłącznie kojarzy mi się z wiosną jest bez wątpienia Wielkanoc, która będzie już za parę dni, dzisiaj zarówno w Polsce jak i w Hiszpanii można było zobaczyć dorosłych i dzieci niosących kolorowe palmy do Kościoła. Jednak dzisiaj nie będę się skupiać na tradycjach dotyczących obchodów Świąt Wielkanocnych, bo one zostały już opisane na moim blogu jakiś czas temu, dzisiaj skupię się raczej na posiłkach, które są typowe dla tego okresu.

Niestety nigdy nie było mi dane spędzić Wielkanocy typowo po Hiszpańsku, zasiadając do stołu z hiszpańską rodziną i zajadając iberyjskie przysmaki... Kiedy jeszcze nie mieszkałam w Barcelonie to mój mąż odwiedzał mnie w Polsce i zajadaliśmy się naszymi tradycyjnymi daniami tj. żurek czy biała kiełbasa, które zresztą moja Hiszpańska rodzina uwielbia. 

Co prawda w zeszłym roku odwiedziła nas moja Polska rodzina, z którą bardzo miło spędziliśmy te Świąteczne dni w Barcelonie- lecz z różnych powodów zdecydowaliśmy się na przeniesienie Polskich Świąt do Hiszpanii i przygotowanie tradycyjnych polskich posiłków, które smakowały jeszcze lepiej w barcelońskim słońcu.

Z drugiej strony w Hiszpanii już od jakiegoś czasu okres Świąt Wielkanocnych wykorzystuje się jako jeszcze jeden długi weekend i raczej planuje wyjazd w nieznane regiony Europy niż przygotowanie typowych posiłków dla całej rodziny. Jednakże mimo nowego sposobu spędzania Świąt i tego, że nie zawsze cała rodzina może zasiąść do stołu to jeszcze niektóre rodziny walczą, aby zachować tradycje i z namaszczeniem przygotowują tradycyjne posiłki. 

W ciągu całego tygodnia nie można spożywać dań mięsnych, a na stołach króluje głównie dorsz, który wraz z ciecierzycą (potaje) i innymi warzywami spożywany jest już od Wielkiego Czwartku. Jednakże równie ważne co konkretne dania, a nawet może ważniejsze są słodkie desery, które głównie spożywane są w niedzielę oraz w poniedziałek (słodkie rzeźby czekoladowe- Mona de Pasqua). Na stołach postawione zostają crespells czyli suche ciasteczka, pestiños czyli coś w rodzaju naszych faworków oraz torrijas czyli słodka przekąska z zapiekanego chleba. To właśnie torrijas zainteresowały mnie na tyle, że postanowiłam namówić mojego męża do ich przyrządzenia i pokazania wam tego przepisu na blogu.

Okazało się, że torrijas nie jest wcale trudno przygotować i zajmują o wiele mniej czasu niż mogłoby się wydawać! Mam nadzieję, że znajdziecie odrobinę czasu w te Święta Wielkanocne i będziecie mogli wprowadzić trochę Hiszpanii na Wielkanocny stół.

Mleko wlewamy do rondelka, dodajemy do niego skórkę cytryny i laskę wanilii lub cynamonu (w naszym przypadku jest to wanilia).

Primero ponemos la leche a hervir con la piel de limón y la canela o vainilla. 

Kiedy mleko się zagotuje czekamy aż wystygnie, w międzyczasie układamy chleb na tacy. Chleb moczymy ostygniętym mlekiem, które zostanie wchłonięte i sprawi, że stanie się on bardziej miękki.

Cuando empieze a hervir lo retiramos del fuego y esperamos a que se enfrié un poco. Posteriormente ponemos el pan en una bandeja y añadimos poco a poco la leche por encima para que vaya absorbiendo la leche pero sin que llegue a empaparse del todo.

Na innych talerzach ubijamy jajka i wysypujemy mąkę, które będą potrzebne do przygotowania panierki. Na patelni rozgrzewamy olej, na którym będziemy smażyć opanierowane kromki chleba.

Por otro lado, ponemos en un plato los huevos batidos y la harina y ponemos una sarten con aceite al fuego para que se vaya calentando. 

Ostatecznie panierujemy chleb w jajku i mące i wrzucamy na gorącą patelnie, na której chleb powinien przysmażyć się na złoty kolor. Gotowe tosty można spożywać zarówno na ciepło jak i na zimno wraz z cynamonem, cukrem czy miodem- co ciekawe danie to nie tylko jest wspaniałym pomysłem na śniadanie, ale także często podawane jest w formie deseru!

Finalmente rebozamos el pan con el huevo y la harina y lo ponemos a freír. Cuando este dorado a ambos lados lo retiramos y espolvoreamos con azúcar, miel o canela. 

Smacznego!

Bon apetit!

Koniecznie dajcie znać czy skusiliście się na przygotowanie tego dania, a może znacie jakieś inne hiszpańskie danie, bez którego nie wyobrażacie sobie Wielkanocy?

Pozdrawiamy,

Justa i Pau

Jakiś czas temu na moim blogu znalazła się notka na temat przejazdu z lotniska do centrum Barcelony, jednakże co robić po przyjeździe do centrum- jakimi środkami komunikacji najłatwiej się poruszać i ile to kosztuje. Tego wszystkiego dowiecie się z dzisiejszego posta, mam nadzieję że okaże on się dla was pomocny i że z chęcią skorzystacie z moich rad!

Dwa lata temu napisałam notkę o barcelońskim metrze, jednakże od tego momentu upłynęło trochę czasu i wiele się pozmieniało -no tak, Barcelona to miasto, które żyje i ciągle się rozrasta i już nikogo nie dziwią ciągłe prace remontowe...

Osoby, które pierwszy raz odwiedzają Barcelonę mogą się poczuć zagubione i nieco przytłoczone nadmiarem informacji, które są przez nas odbierane- jednak właśnie te informacje bardzo ułatwiają pierwsze kroki w stolicy Katalonii, trzeba je tylko odpowiednio selekcjonować i mieć bazę, która w tym pomoże. Mam nadzieję, że mój wpis właśnie wam w tym pomoże! 

PO PIERWSZE ZAKUP BILETU

W Barcelonie technika jest bardzo rozwinięta i nie powinno nikogo zdziwić, że na większości stacji umieszczone zostały maszyny, w których można kupić bilety komunikacji miejskiej.
Pierwszą dobrą wiadomością jest to, że Barcelońska komunikacja została zunifikowana i ten sam bilet obowiązuje na metro, autobus, jak i tramwaj. Jeśli w czasie naszej podróży będziemy musieli zmienić środek transportu z metra na autobus czy tramwaj, to zostanie policzone to jako ta sama podróż. Jeśli jednak będziemy chcieli przerwać naszą podróż metrem i wysiądziemy z niego, po czym będziemy chcieli wsiąść do niego ponownie, to maszyna potraktuje to jako nową jazdę i skasuje kolejny przejazd. Wszystkie zmiany środków transportu muszą się zmieścić w czasie około 75 minut i naprawdę nie musicie się martwić, bo ja nigdy tego czasu nie przekroczyłam, mimo że jeżdżę naprawdę dużo...

Następnym pytaniem jakie możecie sobie postawić będzie zakup odpowiedniego biletu, bo stojąc przy maszynie możecie zostać przytłoczeni nadmiarem informacji i zostać wprowadzeni w lekką konsternację. 

Bilet jednorazowy

Najprostszym biletem, jest oczywiście bilet jednorazowy czyli Bitllet senzill, a jego koszt to 2,15 euro- niestety cena tego biletu jest mocno zawyżona i tak naprawdę nie jest on zbyt opłacalny, poza tym tak naprawdę nie wiem komu mógłby się tak naprawdę przydać.

Taryfa dla turystów czyli Hola Barcelona!

Osoby odpowiedzialne za komunikację w Barcelonie doskonale zdają sobie sprawę z tego, że turyści potrzebują specjalnego traktowania i specjalnych taryf i tym sposobem wymyślili bilety, w ramach których będziemy mogli odbyć tyle przejazdów ile tylko nam się zamarzy, a wszystko to w ramach taryfy Hola Barcelona. W zależności od tego ile dni chcemy przeznaczyć na intensywne zwiedzanie tyle pieniędzy przeznaczymy na bilet miejski i tak dwudniowy bilet kosztuje 14 euro, 3-dniowy 20.50, 4-dniowy 26.50, a pięciodniowy to wydatek o wielkości 32 euro.
Co ciekawe bilet ten możemy użyć także na trasie lotnisko-centrum miasta za pomocą nowej linii metra (L9 południe). Zakup tego biletu polecam tym osobom, które są dobrze zorganizowane i przemyślały swój wyjazd naprawdę dobrze oraz tym, którzy przyjechali tu na parę dni i chcą wykorzystać ten czas na maksa! Jeśli jesteście raczej średnio zorganizowani i bardziej cenicie sobie spacery po mieście niż szybkie zaliczanie zabytków środkami komunikacji to odpuście sobie ten bilet, bo nie zdążycie wykorzystać go tak, aby cena biletu się opłacała.

Barcelona w jeden dzień

Inną wariacją na dużą ilość przejazdów jest karta T-Dia, dzięki której możemy wykorzystać tyle przejazdów ile tylko zdołamy w jeden dzień. Koszt takiej karty na jedną strefę to 8,40 euro i moim zdaniem nie jest to najtańsza opcja podróży po Barcelonie. Ale jeśli mamy zamiar zwiedzić Barcelonę w jeden dzień, często zmieniając środki transportu, a do tego pokonać trasę z lotniska do centrum to może się okazać, że wcale nie jest to zły pomysł! 

Tymczasowi turyści czyli bilet zintegrowany T10

To właśnie bilet T10 jest tym, który zawsze polecam moim czytelnikom- uważam, że to najlepsze rozwiązanie dla wszystkich, którzy chcą zobaczyć Barcelonę w swoim tempie, nie martwiąc się o to, aby wykorzystać jak najwięcej przejazdów. Bilet T10, to nic innego jak 10 przejazdów, które możemy zrealizować w dowolnym przez nas czasie-koszt takiej karty na jedną strefę (praktycznie całą Barcelonę) to 9,95 euro. Z tego biletu może korzystać także więcej niż jedna osoba- jest to bardzo dobre rozwiązanie dla wszystkich tych, którzy podróżują w kilka osób i nie są do końca pewni ile przejazdów zdołają wykorzystać. Jedynym minusem jest to, że bilet ten nie jest ważny na nowo otwartą L9 południową, która łączy lotnisko z centrum miasta.

*Dzieci do lat 3 podróżują bezpłatnie

PO DRUGIE WŁAŚCIWY ŚRODEK TRANSPORTU

Po zakupie biletu nadchodzi czas na wybranie odpowiedniego środku transportu i to już indywidualne zadanie dla każdego z was, bo w zależności czy lubicie patrzeć dokąd jedziecie czy też zależy wam na szybkości w dojechaniu w odpowiednie miejsce to wybierzecie metro lub autobus. 

Metro

Osobiście uwielbiam barcelońskie metro, przystanki są opisane naprawdę w łatwy i przystępny sposób, dodatkowo oznaczenia na ścianach wskażą nam w którą stronę powinniśmy iść po wyjściu z metra, aby odnaleźć interesujący nas zabytek. Do najważniejszych zabytków można także trafić nawet bez mapy miasta, bo przystanki noszą ich nazwę np. Sagrada Familia, Liceo etc... Dodatkowym atutem przejazdu metrem jest czas oczekiwania na metro, który zazwyczaj mieści się w granicy 3-4 minut (w weekendy trochę więcej) i o ile nie wydarzy się nic dziwnego to zazwyczaj będziemy mogli przemieścić się w naprawdę szybkim czasie w wybranym przez nas kierunku. 

Dzięki mapie metra, możemy także w łatwy sposób sprawdzić gdzie powinniśmy się przesiąść oraz policzyć ile mniej więcej czasu wyniesie nas podróż (metro pokona odległość między przystankami w około 2 minuty).

Metro otwarte jest codziennie od 5.00 do 24.00 oraz w soboty 24 godziny na dobę- w pozostałych godzinach będziemy zmuszeni skorzystać z autobusu...

Autobus

Niestety mimo, że metro jest naprawdę dobrze rozwinięte istnieją pewne miejsca do których bezpośrednio nie dojedziemy tj. Parc Guell. Mi osobiście to nie przeszkadza, te 10 minut od przystanku do parku są wspaniałą formą na zażycie odrobiny ruchu i zobaczenie mniej znanej architektury Barcelony. Jednak jeśli nie lubicie chodzić, a może chcecie zobaczyć Barcelonę z perspektywy kierowcy to wybierzcie podróż autobusem. Osobiście nie przepadam za tym typem komunikacji, trasy często są bardzo zawiłe i często prowadzą okrężną drogą do celu, dodatkowo korki oraz tłok potrafi na dobre zniechęcić do podróżowania. Innym niezbyt przyjemnym czynnikiem jest czas oczekiwania na transport oraz tablice informujące o tym kiedy przyjedzie kolejny autobus. Moim zdaniem podróżowanie autobusem w miejsce na którym musimy być o wyznaczonej porze to wersja PRO dla mieszkańców Barcelony, na rozkładzie jazdy znajdziemy tylko informację o której autobus wyjedzie z początkowej stacji- potem musimy sami wyliczyć o której przyjedzie autobus... Nie, takie rozwiązanie nie jest dla mnie- stanowczo wybieram metro!

Tramwaj

Jeśli lubicie podróż nadziemną podróż i wybierzecie tramwaj to nie będziecie zawiedzeni, barcelońskie tramwaje to technologia i nowoczesność w najlepszym wydaniu. Przestronne wnętrza i elegancja te słowa chyba najlepiej oddają klimat tego środka komunikacji. Czas oczekiwania na ten środek transportu wynosi około 5-7 minut, jeśli jednak planujecie podróż w weekend to może wynieść on znacznie więcej. 

Jednak nie wszystko złoto co się świeci i sama korzystam rzadko z tego środku komunikacji, trasy są dosyć krótkie i tworzą spójną całość tylko jeżeli przesiądziemy się w metro.
Co ciekawe mieszkańcy długo nie mogli przyzwyczaić się do tego jak właściwie funkcjonuje tramwaj, przechodnie myśleli, że będą szybsi niż wiatr i często przebiegali przed tramwajem, który nie dążył wyhamować i dochodziło do wypadków. Kierowcy także długo nie mogli zrozumieć tego, że tramwaj ma pierwszeństwo i to oni powinni zaczekać. Jednak po serii edukacyjnych filmów i kampanii społeczeństwo powoli przyzwyczaja się do tego środku transportu...

Rodalies, Renfe

Jeśli zaplanowaliście sobie podróż poza Barcelonę np. do innego miasta czy na słoneczne wybrzeża Costa Brava to będziecie musieli skorzystać z kolejek podmiejskich. Jazda kolejkami działa na podobnej zasadzie jak metro, z tym że cena biletu jest wyższa. Jeśli wybierzemy kolejkę Rodalies to wystarczy tylko kupić bilet na odpowiednią strefę. Natomiast jeśli potrzebujemy dojechać do jakiegoś miejsca kolejką Renfe to wystarczy kupić bilet do odpowiedniego miejsca- całkiem jak nasze koleje...

PO TRZECIE BEZPIECZEŃSTWO

Poruszanie się miejskimi środkami komunikacji, zwłaszcza w godzinach szczytu lub kiedy panuje tłok to są momenty, w których powinniśmy zachować szczególną ostrożność. Kieszonkowcy lubią tłok i twoje pieniądze- jest to hasło, które można zobaczyć naklejone na szyby czy jako głos ostrzegawczy na stacjach. Warto trzymać pieniądze przy sobie, zwłaszcza jeśli mamy ich dużą ilość przy sobie- jednak nie wolno wpadać w paranoje. Kieszonkowcy wyczuwają zagubionych turystów od razu i do nich kierują swoje kroki, dlatego też warto jest zachować spokój w każdej sytuacji i jakkolwiek to zabrzmi to starać się wyglądać jak najmniej jak turysta!

Miłej podróży, mam nadzieję że pomogą wam moje porady!

Koniecznie podzielcie się w komentarzach jaki środek transportu wy polecacie!

Justa