Jeśli byliście w Hiszpanii i nie spróbowaliście czosnkowego sosu alioli to wasza wizyta w tym kraju się nie liczy i koniecznie musicie przyjechać jeszcze raz. Jednak wiem, że większość z was na pewno spróbowała tego kremowego przysmaku i szybko pokochała ten ostry smak. Dobrą wiadomością jest to, że przepis na ten sos jest tak prosty, że z łatwością będziecie mogli przygotować go w domu i to w niecałe 10 minut!

Przez niedoświadczonych smakoszy sos może być porównywany do dobrze znanego majonezu ze względu na podobny smak oraz konsystencję. Nic w tym dziwnego, bo majonez jest wariacją kulinarną alioli powstałą na wyspie Minorka w mieście Mahón (skąd zresztą pochodzi jego nazwa mahonesa). 

Krótka historia sosu alioli

Ten kremowy sos pochodzi z Egiptu, gdzie emulsję przygotowywano z czosnku i oliwy jako swojego rodzaju nagrodę, dla wszystkich tych, którzy zasłużyli na specjalne względy, głównie byli to: żołnierze, zapaśnicy i atleci. W późniejszym okresie starożytni rzymianie upowszechnili ten przepis we Włoszech i na Sycylii, gdzie spotkał się dobrym przyjęciem i do dzisiejszego dnia przepis nie uległ zmianie. 

Sama nazwa tego sosu to połączenie dwóch słów ali- czosnek i oli- oliwa i własnie taki powinien być skład alioli, gdzie po długim utarciu tych składników powinno otrzymać się jednolitą masę. Jednak otrzymanie sosu w ten sposób jest niezwykle pracochłonne, dlatego mało kto wytwarza sos w ten sposób, a sposobem na łatwiejsze otrzymanie masy stało się dodanie jajka lub samego żółtka. 

Niektóre restauracje postanowiły ułatwić sobie jeszcze bardziej życie i sosem alioli nazywają majonez zmieszany ze świeżym czosnkiem, lub co gorsza z czosnkiem z torebki- jednak nawet nie ma co porównywać smaku prawdziwego alioli do tych wariacji...

Dlaczego wszyscy szaleją na punkcie tego sosu?

Mój pierwszy sos alioli zjadłam podczas jednej z moich wizyt w Barcelonie przy akompaniamencie frytek-od tego czasu ostry smak sosu towarzyszył nam zawsze podczas wieczornych wypadów na tapas. Okazało się, że frytki smakują o wiele lepiej właśnie z sosem, a co więcej sos potęguje smak każdej potrawy sprawiając, że jest ona o wiele lepsza. Jednakże sos spożywany jest głównie z owocami morza tj. kałamarnice, krewetki czy dorsz; a także z typowymi hiszpańskimi potrawami jak paella czy fideua. 

Pewnie uniwersalność tego sosu sprawia, że  zaskarbił on sobie tak wielu fanów- a nawet osób, które obsesyjnie myślą o zjedzeniu tego specjału z czym tylko się da. 

Mam nadzieję, że skorzystacie z mojego przepisu i dacie mi znać jak wam wyszło!

Smacznego!

Pozdrawiam,

Justa

Są takie dni, kiedy zrobienie najprostszej czynności wydaje się być ponad naszymi siłami, a co dopiero pomyślenie o nakarmieniu swojej rodziny i zrobienie obiadu. W takie dni wszystko sypie nam się z rąk, a kiedy już wpadniemy na szybki i łatwy pomysł na obiad okazuje się, że zabraknie nam składnika, a wszystkie sklepy w okolicy są zamknięte. Wtedy nie pozostaje nam nic innego jak zabrać rodzinę na obiad lub...

No właśnie co w takiej sytuacji robią Hiszpanie- przecież nie odstąpią od obiadu (dla nich jedzenie to świętość), a zabieranie rodziny co tydzień do restauracji mogłoby się okazać kosztowne- zwłaszcza w dobie kryzysu. Rozwiązaniem są niezwykle popularne w Katalonii i Walencji kurczaki z rożna czyli pollo a l'ast, tak wiem to przecież niby nic specjalnego kurczaki z rożna można spotkać wszędzie nawet we Wrocławiu na ulicy cieszącej się niezbyt dobrą sławą... Jednak nie wiem jak wy, ale ja nigdy nie skusiłam się na kurczaka, który co prawda pachnie ok- ale tak naprawdę nie wiadomo ile tak naprawdę kręci się w gorącej maszynie. 

W Barcelonie i okolicach kupowanie kurczaka w dzień wolny od pracy jest czynnością całkiem normalną, niektóre wyspecjalizowane lokale otwierają tylko w weekendy i w dni wolne od pracy i właśnie wtedy pod tymi małymi knajpami ustawiają się niebotyczne kolejki. Kurczakowi koniecznie towarzyszyć muszą frytki bravas z czosnkowym sosem alioli, ale oprócz klasycznych kurczaków w tych typowych lokalach znaleźć można także: pieczone karczochy, pieczone szparagi, canelones (oczywiście z kurczakiem), smażone uszy i mordki świń oraz inne gotowe dania (żyć nie umierać!).

Krótka historia

Kurczak z rożna jest chyba jednym z pierwszych dań, które wymyślił człowiek, w jego niezwykłym smaku lubował się sam król Ryszard I Lwie Serce już w XII wieku. Mimo że znane już od tylu lat, to jednak to danie podbiło Hiszpanie dopiero w latach 60-tych XX wieku, kiedy mięso z kurczaka kojarzyło się raczej z luksusem. Pierwszy lokal w 1962 roku otworzono w dzielnicy Ribera, w którym można było jeść tylko kurczaka nazywał się Piolindo, co ciekawe w lokalu tym kurczaki z rożna sprzedawane są do dzisiejszego dnia (niestety zdania o jakości lokalu i obsługi są dosyć podzielone). Niezwykły sukces pierwszego lokalu spowodował otworzenie kolejnych miejsc, które oferowały podobne menu, a kurczak z rożna stał się idealnym posiłkiem, który można było zakupić i udać się do parku czy na plaże, aby go zjeść.

Gdzie jeść i ceny

Zgodnie z tradycją lat 60-tych ogólnie przyjęte zostało jedzenie kurczaka wraz z rodziną w niedziele, zazwyczaj jest on kupowany niedaleko miejsca zamieszkania, bo potem najwygodniej jest zjeść go właśnie w domu przy stole. W samej Barcelonie znajduje się mnóstwo miejsc, gdzie można kupić ten chrupiący specjał i co ciekawe przy każdym z nich znajdują się kolejki (jak już kiedyś pisałam kolejki do restauracji świadczą o dobrej jakości jedzenia). Dodatkowym plusem są niskie ceny zestawu, za pół kurczaka wraz z frytkami zapłacimy około 7 euro (zestaw jest odpowiedni dla dwóch dorosłych osób). Planując posiłek w lokalach oferujących kurczaki z grill'a lub z rożna trzeba nastawić się na długie czekanie, o ile niektóre lokale pracują bardzo sprawnie, niektóre nie nadążają ze sławą i trzeba czekać na posiłek około 40/60 minut, jeśli jednak dobrze traficie to całkiem możliwe, że zostaniecie poczęstowani przez obsługę: piwem, chipsami lub krokietami!

Do najbardziej znanych lokali w Barcelonie należą:

Els ,,pollos`` de Llull 

Carrer de Napols 272 niedaleko Sagrady Familii lub Carrer de Ramon Turró 13 niedaleko wioski olimpijskiej

El pato Donald

Carrer de Torrijos 20 (dzielnica Gracia)

Rostisseria Gómez

Carrer de Sant Joan de Malta 52 (niedaleko przystanku metra Clot)

Chez Coco

Avinguda Diagonal 465

Rostisseria Urgell

Carrer de Comte d'Urgell 23 (niedaleko przystanku Urgell)

Mam nadzieję, że jak będziecie w Barcelonie to skusicie się na takie kurczaka (a może już jedliście?), co prawda nie jest to zdrowy posiłek, który należałoby jeść codziennie jednak od czasu do czasu można sobie pozwolić- zwłaszcza, że cenowo wyniesie nas o wiele taniej niż jedzenie w restauracjach.

My zgodnie z niedzielną tradycją zjedliśmy dzisiaj przepysznego kurczaka i pewnie za jakiś czas powtórzymy to znowu, u nas tego typu danie zawsze musi pojawić się na stole, gdy przyjeżdża ktoś z mojej rodziny- bo oprócz tego, że mój mąż i brat są fanami to jest to też szybki i tani obiad!

Pozdrawiam,

Justa

Ostatni dzień przed powrotem do szkoły i codziennych obowiązków to doskonały czas na przypomnienie sobie jak smakują wakacje. Mi z wakacjami w ciepłej Hiszpanii kojarzy się chłodne, słodkie wino- Sangria. W Barcelonie ten rodzaj wina zobaczyć można w menu w każdej restauracji, zazwyczaj sprzedawane jest w litrowych lub półlitrowych dzbanach i smakuje znakomicie jako dodatek do kolacji!

Krótka historia

Sangrię spożywa się już od XIX wieku na archipelagu Antyle (morze karaibskie), kiedy znajdowały się tam angielskie kolonie. Przez nadużywanie tego trunku w koloniach brytyjskich, sangria była uznawana za trunek typowo angielski- jednakże w tym samym czasie sangria pita była w Ekwadorze i Argentynie...

Natomiast nazwa Sangria pochodzi od koloru trunku- krwista czerwień (po hiszpańsku krew to sangre).

Składniki:

-pół litra czerwonego wina,

-pół litra sody (może być mniej w zależności jak mocne wino lubicie),

-brzoskwinia,

-nektaryna,

-gruszka,

-jabłko,

-pomarańcza, 

-cytryna

-sok z cytryny,

-ananas,

Przygotowanie

Wino wlewamy do wysokiego naczynia, mieszamy z sokiem z cytryny. 

Wszystkie owoce kroimy na małe kawałki- po czym mieszamy je z winem. Jeśli lubimy naprawdę słodkie wino to możemy rozpuścić 4 łyżeczki cukru i dodać go do napoju- my ominęliśmy ten krok i zdecydowaliśmy się tylko na naturalną słodycz z owoców.

Pokrojone owoce dodajemy do wina i odkładamy na 2-3 godziny do lodówki, tak aby wino nabrało słodkiego smaku. Przed podaniem napoju, wino mieszamy z sodą tak aby złagodzić jego smak- jeśli lubicie mocne wino to dodajcie mniej rozcieńczacza, jeśli jednak nie przepadacie za alkoholem to nie żałujcie wtedy sody!

Dobry smak tego wina zgubił niejednego śmiałka, który twierdząc, że w tak dobrym napoju przecież nie ma alkoholu- potem podobno ktoś widział go wpółprzytomnego w niedalekim rowie... 

Tak czy inaczej gorąco polecam wam spróbowanie tego napoju- choć oryginalnie napój wytwarzany jest na bazie czerwonego wina, to sangrię można także zrobić na bazie brandy, szampana czy białego wina! Próbujcie i koniecznie dajcie znać w komentarzach co sądzicie o tym przysmaku.

Pozdrawiam i smacznego! 

Justa

Najkrótsza noc w roku celebrowana jest na świecie na wiele sposobów, jest to przede wszystkim świetna okazja do zabawy i spędzenia czasu ze znajomymi. W Hiszpanii większość ludzi spędza tą noc na plaży jedząc ciasto Coca de San Juan, pijąc Sangrię i paląc ogniska, o tych zwyczajach możecie przeczytać w jednym z moich wcześniejszych postów opisujących zwyczaje najkrótszej w nocy roku-link. 

W tym roku nasze świętowanie przebiegało raczej skromnie, jednakże tym razem nie zabrakło znanego ciasta coca de Sant Juan- kiedy na facebook'u zapytaliście o przepis, postanowiłam że jest to doskonała okazja aby spróbować zrobić je samej.

Robiąc to przepyszne ciasto drożdżowe popełniłam parę błędów, które mam nadzieję że będziecie mogli uniknąć i naprawdę zaczęłam wątpić że coś z tego wyjdzie i że będę musiała zacząć jeszcze raz, a wyszło lepiej niż się spodziewałam!

Przede wszystkim, jest to ciasto, którego nie można zrobić na szybko, masę trzeba zostawiać na długie godziny, aby wyrosła- w niektórych przepisach proponują nawet wykonanie masy dzień wcześniej. Ja zdecydowanie nie miałam tyle czasu!

Po drugie nie zniechęcajcie się! ja byłam bardzo blisko rzucenia wszystkiego o ścianę, kiedy patrzyłam na bezkształtną masę, która przewracała się w misce...okazało się, że wystarczyło dodać trochę mąki i masa odzyskała odpowiednią konsystencję. 

Przygotowanie fermentu

Składniki na 2 ciasta:

10 gr. świeżych drożdży

38 gr. mąki pszennej

17 ml mleka

Przygotowane składniki mieszamy i zostawiamy na parę godzin tak, aby masa zwiększyła swoją objętość co najmniej dwukrotnie- w przepisie, z którego korzystałam napisane było, żeby masę zostawić na 4 godziny w suchym i ciepłym miejscu, ja niestety nie miałam tyle czasu i masę mogłam zostawić tylko na półtorej godziny, co okazało się być wystarczająco.

Przygotowanie masy ciasta

Składniki na 2 ciasta:

115 gr cukru

500 gr mąki (jeśli masa okaże się mało zwięzła trzeba dodać więcej mąki)

75 ml mleka (temperatura pokojowa)

90 gr masła

5 gr soli

3 jajka

migdały, orzechy i orzeszki piniowe

Owoce kandyzowane do dekoracji

Ubijamy jajka, do których dodajemy mąke, cukier, sól i mleko- otrzymana masa powinna mieć gumową strukturę. 

Do mieszaniny dodajemy przygotowany wcześniej ferment, który ugniatamy wraz z masą- tutaj został popełniony przeze mnie kolejny błąd, bo masę zamiast ugnieść ubiłam w mikserze- jednak ostatecznie nie wpłynęło to na smak ciasta.

Kiedy obie masy zostaną ze sobą połączone dodajemy stopniowo masło i ugniatamy. 

Masę wykładamy na płaskie foremki, przykrywamy czystą ściereczką i czekamy około 1 godziny, aż wyrośnie. Na wyrośniętym cieście układamy kandyzowane owoce, orzeszki piniowe i migdały. Aby ciasto miało złoty połysk pokrywamy je cienką warstwą rozbitego jajka.

W międzyczasie nagrzewamy piekarnik do temperatury 200 stopni, kiedy piekarnik będzie już nagrzany wkładamy ciasto, po 10 minutach zmniejszamy temperaturę do 180 stopni. Cały proces pieczenia powinien trwać około 25 minut, jeśli jednak zauważycie, że ciasto jest wystarczająco zarumienione należy je wyjąć.

Przygotowanie ciasta Coca de Sant Juan, nie jest może zbyt skomplikowane, jednak cały proces jest bardzo długotrwały-czekanie, aż ciasto wyrośnie sprawia że trzeba poświęcić dużo czasu na jego przygotowanie. Jednak naprawdę warto,bo ciasto jest przepyszne!

Lato coraz bliżej, temperatury każdego dnia stają się coraz wyższe i już wkrótce zaczniemy szukać sposobów na ochłodę. Najlepszym sposobem na znalezienie ukojenia w gorące dni jest naśladowanie tych, gdzie gorąco jest prawie przez cały rok- i tak świetnym sposobem może się stać przygotowanie zimnego Gazpacho.

Gazpacho trudno zakwalifikować, ja to danie zawsze uznawałam jako zimną zupę, jednakże Hiszpanie bardziej są skłonni uznać je jako tradycyjny napój. Mimo, że dokładna historia tego napoju nie jest znana, a jego skład uległ znacznej modyfikacji, jedno jest pewne- pochodzi z Andaluzji, gdzie spożywa się je w okresie letnim jako dodatek do posiłku lub jako chłodzące pierwsze danie.

La forma para prepararlo es muy sencilla, cortamos el pepino por la mitad y una parte la cortamos en cuadraditos. 

Przygotowanie Gazpacho jest bardzo proste i nie zajmuje dużo czasu, wszystkie warzywa kroimy na małe kawałki, wszystkie wrzucamy do miksera oprócz paru kawałków ogórka, które dodaje się na samym końcu.

La otra la añadimos junto al resto de ingredientes en la batidora, añadimos un poco de agua y lo batimos todo hasta que quede todo bien triturado, podemos ir añadiendo agua hasta que la mezcla alcance el espesor que prefiramos. 

Do warzyw w mikserze dodajemy wody, octu i oliwy dokładnie je mieszając. Jeśli wolimy, aby nasze gazpacho było bardziej rozwodnione, należy dodać więcej wody i mieszać w mikserze dłużej.

Para terminar ponemos la mezcla en un vaso o un bol y añadimos los cuadraditos de pepino. Przygotowany napój należy rozlać do szklanek dodając małe kawałki ogórka.

Smacznego!

Muszę się wam przyznać, że był to mój pierwszy raz z Gazpacho- kupne nie potrafiło mnie do siebie przekonać, zawsze kojarząc mi się z sokiem pomidorowym, za którym nie przepadam. Jednak dobrze zrobione Gazpacho jest naprawdę pyszne, a to zrobione samodzielnie w domu ma dodatkową wartość. Dlatego polecam wam jako śródziemnomorski eksperyment w kuchni, który może się okazać ciekawym dodatkiem na letnich przyjęciach. Co ciekawe do Gazpacho można dodać arbuza lub melona, ja jeszcze nie próbowałam tego wynalazku- ale na pewno będę eksperymentować w okresie letnim! 

A wy próbowaliście już to danie, a może macie swój własny sposób na jego przygotowanie!

Pozdrawiam,

Justa

Jeśli tęsknicie za Barceloną i tutejszym klimatem, ale w danym momencie nie możecie zafundować sobie pobytu w Hiszpanii to jak to mówi dawne przysłowie (nie przyszła góra do Mahometa, przyszedł Mahomet do góry) trzeba sprawić, aby to Barcelona przyszła do was. Najłatwiejszym sposobem na to, aby mieć choć trochę hiszpańskiego klimatu w Polsce jest przygotowanie posiłku, który sprawi, że na waszych stołach pojawi się chodź trochę śródziemnomorskiego słońca. W moich co miesięcznych wpisach staram się wam przybliżyć hiszpańską kuchnię i sprawić, żebyście mogli je sami przygotować w łatwy i przyjemny sposób.

Fideuá wyglądem przypomina dobrze wam znaną paelle, którą można zobaczyć w każdej hiszpańskiej restauracji, jednak zamiast ryżu dodaje się cieniutki makaron nitki- fideos, skąd też bierze się nazwa tego specjału. 

Powstanie tego dania także wiąże się z ryżowym specjałem czyli paella, podobno wielki kucharz Gabriel Rodriguez Pastor miał już powyżej uszu przygotowania pysznej paelli swojemu mecenasowi, który to tak uwielbiał ryż, że nie zostawiał nic w garnku czym mógłby się posilić jego kucharz. Pomysłowy mężczyzna wpadł na pomysł zastąpienia ryżu- cienkim makaronem, mając nadzieje, że jego mecenasowi danie będzie mniej smakować. Danie posmakowało nie tylko mecenasowi, ale także wszystkim, którzy go spróbowali i do dzisiejszego dnia jest przysmakiem we wszystkich restauracjach. 

Bulion rybny to najważniejszy punkt jeśli chodzi o przygotowanie fideua, można przygotować go z kawałków ryb, najłatwiejszym sposobem jest jednak przygotowanie go z głów krewetek i małż, które uprzednio myjemy i po wcześniejszym wrzuceniu ich na wrzący olej zalewamy wodą. Po tym jak bulion będzie już gotowy dodajemy soli do smaku oraz szafran, który nada żółtego koloru.

Para preparar el caldo tenemos que poner en una olla con un poco de aceite las almejas limpias y las cabezas de las gambas todo cubierto con abundante agua para que se cueca a fuego lento.

W czasie w którym przygotowuje się bulion, krewetki (bez głowy) smażymy wraz z czosnkiem i kawałkami kałamarnicy, które powinny się trochę przyrumienić, aby składniki te szybciej się przyrządziły można dodać trochę wody oraz białego wina. 

Por otro lado vamos preparando el sofrito, que consiste en freír las gambas y la sepia con el ajo troceado. 

Kiedy owoce morza będą już gotowe dodajemy sos pomidorowy- można dodać też naturalne pomidory tak jak w przypadku paelli.

Cuando ya estén mas o menos listas añadimos el tomate frito (también puede ser natural como cuando hacemos paella) y lo mezclamos todo bien. 

Po paru minutach dodajemy makaron fideos tak, aby nasączył się on sosem pomidorowym. Po upływie kilku minut zalewamy makaron bulionem rybnym po uprzednim wyjęciu głów krewetek, które należy wyrzucić. Makaron należy gotować koło 8-9 minut, aż zmięknie.

Ostatecznie można wstawić gotowe danie do piekarnika, tak aby się przysmażyło, najlepiej smakuje z czosnkowym sosem ali-oli, o którym opowiem wam następnym razem!

Danie smakowało naprawdę przepysznie i muszę wam zdradzić, że to był mój pierwszy raz, kiedy przygotowywałam Fideuá, mam nadzieję, że i wy się odważycie!

Pozdrawiam,

Justyna i Pablo

Tak jak zapowiedziałam wam w  styczniu, zgodnie z noworocznymi postanowieniami będę stopniowo urozmaicać mój blog- co miesiąc będą się ukazywać posty jedzeniowe czyli przepisy lub Barcelońskie restauracje (będę też wprowadzać posty językowe takie jak mój ostatni wpis, bo wiem że spotkały się one z waszym dużym zainteresowaniem). 

Ponieważ jednak mamy już koniec lutego to czas na przepis miesiąca, tym razem prosta i ciekawa przekąska czy jedna z popularnych przekąsek tapas, czyli calamares a la romana czyli smażone kałamarnice. 

Nie będę was oszukiwać jak bardzo to danie uwielbiam, bo nie ładnie jest kłamać, a wszyscy którzy mnie znają wiedzą, że nie przepadam za kałamarnicami pod żadną postacią (ewentualnie jako dodatek do paelli). Jednakże wiem, że niektórzy wprost uwielbiają kałamarnice i bez nich nie wyobrażają sobie posiłku- jest to także jedno z tych dań, które znać po prostu trzeba, a jeśli będziecie w Madrycie to na pewno spotkacie się z kanapkami, które w środku mają właśnie kałamarnice- to największy przysmak tego regionu, który trzeba koniecznie spróbować! A więc, może i wy odważycie się na przygotowanie tego dania i zaskoczenie waszego partnera czy znajomych? 

Ubić jajka na jednolitą masę, dodać proszek do pieczenia i sól, cały czas mieszając.

Hay que batir los huevos y cuando estén preparados hay que añadir la levadura y la sal. 

Najważniejszym momentem w całym procesie jest dodanie mąki, to dzięki mące masa uzyska odpowiednią konsystencje. Mąkę należy dodawać wolno- nie zapominając o mieszaniu tak aby nie utworzyły się grudki, kiedy konsystencja zacznie przypominać gęsty jogurt, wtedy panierka jest gotowa. 

Después hay que ir añadiendo poco a poco la harina hasta conseguir una textura homogénea y bastante espesa.

Tienen que estar bien limpios, secos y cortados en rodajas. 

Smacznego! Bon apetit!

Koniecznie dajcie znać w komentarzach czy skusicie się na ten przepis, a może jedliście coś podobnego podczas waszego pobytu w Hiszpanii?

Pozdrawiamy

Justa i Pau

Jeśli myślimy o jakimś miejscu pierwsze co przychodzi nam do głowy zaraz po najważniejszych zabytkach czy charakterystycznych miejscach jest typowe jedzenie. I tak jak nie można być we Włoszech i nie spróbować pizzy, tak nie można przyjechać do Hiszpanii i nie spróbować Paelli.

Czym właściwie jest paella?

Paella to przede wszystkim rodzaj szerokiej patelni, która charakteryzuje się swoim nietypowym kształtem, a także brakiem długiej rączki (zamiast tego, naczynie posiada dwa uchwyty po przeciwległych stronach). Prawdopodobnie stąd wzięła się nazwa tego hiszpańskiego dania, bo według tradycji to niezwykłe danie z ryżu powinno przygotowywać się właśnie na takiej patelni.

Paella porównywana jest do włoskiej pizzy właśnie przez swoją różnorodność, tak jak do drożdżowego ciasta można dodać różne składniki zmieniając smak dania, tak dodając różne składniki do ryżu można otrzymać zupełnie inne smaki. Rodzaj paelli zależy również jakie smakołyki są dostępne w danym regionie, i tak na północy często można spotkać paelle z mięsem, natomiast na południu króluje paella z owocami morza. Typowa śródziemnomorska paella ma w swoim składnie kałamarnice, małże, ryby i krewetki, jednak w restauracji nie powinien was zdziwić szeroki wybór tego dania, najbardziej typowa paella to: paella valenciana (do ryżu dodaje się pomidory, cebulę, fasolę oraz mięso), arroz negro (czarna paella, do ryżu dodaje się soku z kałamarnicy), duży rodzaj paelli zadowoli także zwolenników mięsa czy wegetarianów, którzy będą mogli wybrać specjalną opcje dla siebie.
Jedynym problemem z zamawianiem paelli w restauracji, może stanowić to że zazwyczaj jesteśmy zmuszeni zamówić porcje dla dwóch osób, jeśli jednak wasz towarzysz nie ma ochotyna to ryżowe danie możecie skorzystać z wielu alternatyw, które wcale nie muszą być gorsze.



Nie wszystko paellą jest co ryż ma w swoim składzie

Wydawać by się mogło, że skoro tyle jest odmiany paelli, to na pewno wszystko co ma w swoim składzie ryż i kawałki warzyw, owoców lub mięsa może być nazywane paellą. Nic bardziej mylnego, w restauracjach można spotkać wiele odmian dań, które swoim wyglądem i składem będą przypominały tradycyjną hiszpańską paelle. Arros caldoso (bulion ryżowy), różni się tylko tym, że struktura tego dania jest bardziej rozwodniona (przypomina trochę ryżową zupę), zazwyczaj podawany z owocami morza lub też z mięsem.
Arroz al horno czyli zapiekany ryż, wyglądem chyba najbardziej przypomina paelle, jednak podawany jest z białą kiełbasą, pomidorami, papryką, mięsem oraz fasolą.
Daniem, które na pierwszy rzut oka różni się znacznie od paelli jest fideua, jednakże po przyjrzeniu się z bliska można zauważyć że składniki są prawie te same, jednakże ryż został zastąpiony cienkim makaronem -nitkami, danie podawane jest z mięsem lub owocami morza, często wraz z gęstym białym sosem czosnkowym.
W hiszpańskich restauracjach rzadziej spotkamy podawane risotto, które jest raczej przysmakiem włoskim, różnicą jest głównie struktura ryżu, który jest bardziej wodnisty i gumowaty- danie to podawane jest na tysiąc sposobów, zazwyczaj przy akompaniamencie parmezanu.
To tylko niektóre z dań, które możecie spotkać podczas wojaży do Hiszpanii, mój mąż przepada za ryżem pod każdą postacią, ja natomiast jestem fanką tradycyjnej paelli oraz przygotowanego w domu risotto.

Jeśli jednak nie wybieracie się do Hiszpanii, ale chcielibyście poczuć śródziemnomorski smak w waszej kuchni polecam wam prosty przepis na paelle, który ja sama bardzo często przygotowuje. 

- Ryż (4 garści) / Arroz (4 puños),

- Krewetki 300 gr/ Gambas 300gr,

- Małże 500 gr/ Almejas 500 gr,

- Kałamarnice 300 gr/ Sepia/calamares 300 gr,

- Inne owoce morza według uznania/ Frutas del mar (según gustos),

- Sól i pieprz do smaku/ Sal y pimienta según gustos.

Przygotowanie sosu/ Preparar el sofrito:

Na dużej patelni rozgrzewamy olej, do którego dodajemy pokrojoną drobno cebulę oraz rozgnieciony ząbek czosnku/ En una sarten grande tenemos que poner un poquito de aceite y añadir el diente de ajo y la cebolla picada. 

Kiedy cebula się zarumieni na złoto dodajemy drobno pokrojone papryki oraz pomidory, które należy rozgniatać w trakcie gotowania, tak aby powstał wodnisty sos./Cuando la cebolla este un poco dorada añadimos el pimiento y los tomates que se tienen que ir chafando mientras se cocinan.

Do wcześniej przygotowanego sosu dodajemy umyte krewetki, małże oraz kałamarnice (oraz inne owoce morza, które macie akurat w posiadaniu). Dodajemy wody, tak aby przykryć owoce morza, mieszamy składniki na patelni tak, aby krewetki nie były surowe./ Una vez tenemos el sofrito preparado añadimos las gambas, las almejas y los calamares, añadimos un poquito de agua y vamos dando vueltas para que se mezcle todo bien.

Kiedy małże się otworzą dodajemy wody oraz ryż, patelnię przykrywamy i na małym ogniu czekamy mniej więcej 20 minut, aż ryż się ugotuje./ Cuando las almejas estén abiertas añadimos mas agua y el arroz y lo dejamos a fuego media hasta que el arroz este listo.

Podajemy gorące danie wraz z kawałkiem cytryny./ Servimos caliente y lo acompañamos con un trozo de limon

Mam nadzieję, że znajdziecie w domu czas na przygotowanie paelli i podzieliście się swoimi spostrzeżeniami w komentarzach, a może lubicie jakieś inne danie z kuchni hiszpańskiej?

P.S. Wiem, że temat kuchni zawsze trochę kuleje na moim blogu, zawsze brakuje mi odpowiedniej motywacji, aby regularnie wstawiać posty. W 2016 roku nadszedł czas na zmiany, teraz przynajmniej raz w miesiącu będę się dzielić z wami przepisem na hiszpańskie danie, lub zaprowadzę was do Barcelońskiej restauracji-tym razem na pewno się uda, bo nad powodzeniem tego projektu będzie czuwał także mój mąż! 

Pozdrawiam,

Justa & Pau