Zwiedzanie obcego kraju zawsze ma to do siebie, że swoją innością wydajemy się zwracać na siebie uwagę- co oczywiście nie zawsze jest dobre, bo nasze zagubienie zaraz wyczują kieszonkowcy oraz naciągacze... Czasem wystarczy zmienić parę rzeczy w naszym zachowaniu, aby stać się trochę bardziej swojscy i uniknąć kłopotów- a jeśli chcecie być jeszcze bardziej tutejsi, to dzisiaj też mam dla was parę rad!

DLA POCZĄTKUJĄCYCH...

JAK ROZPOZNAĆ TURYSTĘ?

Jesteś w Barcelonie pierwszy raz i w ogóle nie wiesz jak się zachować, prawdopodobnie po paru dniach na plaży twoja cera stała się mocno czerwona i zaraz zacznie schodzić ci skóra. Na nosie masz ciemne okulary sprzed jakiś paru sezonów lub te kupione na placu od czarnoskórego sprzedawcy (tak, tak mi też się kiedyś to zdarzyło, kiedy zapomniałam okularów przeciwsłonecznych na Minorkę- na szczęście skończyło się tylko zafarbowanym na niebiesko nosem). Na głowie wielki kapelusz- słomkowy koniecznie z wielkim napisem Barcelona lub ten, który ostatni raz miałeś pięć lat temu, kiedy łowiłeś ryby... Kobiety koniecznie kwiecista sukienka z grubymi ramionami, tak aby móc wyjść bez stanika, którego nie toleruje spalone ciało, ewentualnie lekko zarzucona chustka, która ma chronić przed palącym słońcem. Ci, którzy turystami są głęboko we krwi nie mogą zapomnieć o sandałach założonych do wysoko podciągniętych skarpet- wszak tak jest wygodniej... 

Jeśli natomiast zwiedzacie Barcelonę w innej porze roku niż lato, to nic nie szkodzi- stroju nie trzeba zmieniać i krótki rękawek starczy, wszak jesteście w Hiszpanii, a wszyscy wiedzą, że tu zawsze jest ciepło (ja pierwszy raz zwiedzałam Barcelonę w kwietniu i też uparłam się koniecznie na krótkie spodenki, mimo że temperatura nie przekraczała 12-15 stopni Celsjusza)...

Oprócz wyglądu wszystkich turystów stawiających pierwsze kroki w Hiszpanii charakteryzuje typowo zagubiony wzrok szukający mapy i przystanku metra, wpółotwarty w roztargnieniu plecak oraz wyjmowanie całego swojego dobytku w metrze (takie sytuacje wprost uwielbiają kieszonkowcy, którzy zaraz wykorzystają sytuację...). Nieobce są także momenty, kiedy turyści zwiedzeni zbytnią ufnością do tubylców wdają się w rozmowy ze zbieraczami podpisów lub tak bardzo są zauroczeni pokazami ulicznymi, że nie zauważają, że ktoś właśnie ich okrada- koniecznie przeczytajcie post o sposobach barcelońskich złodziei!

JAK BYĆ MNIEJ ZAUWAŻONYM...

No dobra prawda jest taka, że natury nikt nie oszuka i my ludzie z północy zawsze będziemy odbiegać wyglądem od Hiszpanów, jednak nawet z naszymi blond włosami i bladą cerą możemy się trochę wtopić w tłum- tak, aby choć trochę zmylić wszechobecnych złodziei...

Po pierwsze... ogranicz swoje zaufanie

Zazwyczaj na wakacjach nasze zaufanie do ludzi się zwiększa, bo przecież jesteśmy w tak dobrym humorze, że nawet nie wyobrażamy sobie, że ktoś chciałby zrobić nam coś niemiłego. Jeśli wsiadamy do metra, pociągu czy nawet stoimy na ulicy to koniecznie trzeba trzymać swoją torebkę, i portfel z przodu- tak aby ciągle mieć go pod ręką. Najlepiej nie rozmawiać z obcymi, którzy wyglądają podejrzanie- zazwyczaj złodzieje działają w grupie, bo kiedy ty jesteś zajęty rozmową z jednym z nich, druga osoba właśnie wyciąga ci pieniądze z plecaka.

Oprócz ograniczonego zaufania do ludzi, ważne jest także ograniczenie zaufania do słońca! Tak właśnie, do cudownego hiszpańskiego słońca, którego w Hiszpanii nie brakuje- dlatego koniecznie trzeba smarować się wszelkimi filtrami (najlepiej sprawdzają się te 50 plus) już od pierwszego dnia pobytu na wakacjach... Nie tylko okres letni jest ważny, ale także pozostałe pory roku, kiedy niepozorne słońce może spowodować, że nasza twarz stanie się czerwona. O zdradliwym słońcu pisałam wam już w poście, w którym radziłam jak przygotować się do wyjazdu do Barcelony.


Po drugie... odpowiedni ubiór też jest ważny

Jeśli wybieracie się do Barcelony to koniecznie sprawdźcie jaka jest tutaj pogoda- najłatwiej rozpoznać turystów właśnie po ubiorze, bo kiedy miejscowi chodzą w kurtkach zimowych, przyjezdni paradują w krótkich rękawkach- no, ewentualnie zarzucają na Tshirt bluzę...
Zdaję sobie sprawę, że wszyscy są spragnieni słońca i pięknej pogody, ale naprawdę krótkie spodenki w zimie to obciach- nie inaczej sprawa ma się z letnim strojem, naprawdę można się modnie ubrać nawet przy 30 stopniach Celsjusza (bez wyglądania jak turysta) i tym samym nie narażać swojego ciała na zbędne oparzenia...
Warto także pamiętać, że chodzenie bez koszulki po ulicach jest zabronione (mogą was także nie wpuścić do wielu sklepów), goła klata dobrze wygląda tylko na plaży i tego warto się trzymać- oszczędzając tego widoku innym...
Nieodpowiedni strój to głównie domena wszystkich turystów z UK, którzy zwracają na siebie uwagę nie tylko zachowaniem, ale także nieodpowiednim strojem czy rażącą opalenizną.

Po trzecie... pewność siebie

Ciężko być pewnym siebie, kiedy odwiedzamy jakieś miejsce po raz pierwszy- zagubiony wzrok potrafi zdradzić nawet najlepiej ubranego turystę, dlatego warto popracować nad swoim zachowaniem i przede wszystkim nie bać się obcego kraju! Barcelona jest w gruncie rzeczy bezpiecznym miastem i nawet jeśli się tutaj zgubicie- to przecież jesteście na wakacjach, więc nic się nie stało! Nie bójcie się także rozmawiać ze sklepikarzami czy miejscowymi- czy to po hiszpańsku czy angielsku, w końcu jesteście tutaj na urlopie i nawet jeśli widzicie pytający wzrok sprzedawcy to właśnie w ten sposób trenujecie pewność siebie, która potem będzie przejawiała się w waszych czynach i postawie! Powodzenia!

DLA ZAAWANSOWANYCH...

W Barcelonie byłeś(-aś) już parę razy i myślisz, że o wiesz już wszystko o tym mieście i jego mieszkańcach (tylko dlaczego w sklepie ciągle zwracają się do ciebie po angielsku?)- błąd (!) dla mieszkańców zawsze pozostaniesz turystą, o ile nie zaczniesz zachowywać się bardziej swojsko...


Po pierwsze... zwolnij

W Barcelonie się nie biega, tutaj wszyscy spieszą się w swoim tempie i nawet jeśli musisz się z kimś spotkać o 20.00 to przecież nic się nie stanie jeśli spóźnisz się 15 minut (no może 30, dobra góra 45...)- jeśli jest to spotkanie w większym gronie wtedy możesz przyjść nawet 1h- 1.30h później (tutaj nikt się nie przejmuje takimi drobnostkami). Ta zasada nie jest praktykowana w pracy, bo tutaj zazwyczaj wszyscy są o czasie- no może poza szefem, ten ma prawo się spóźnić; ale jeśli masz trochę szczęścia to będziesz miał szanse na przerwę śniadaniową z kawą, która postawi cię na nogi! Spokojny tryb życia to przejawia się w każdym aspekcie życia i trzeba przyznać, że to bardzo zdrowe podejście: tutaj nikt nie przejmuje się tym, że zacznie studiować wybrany kierunek rok czy dwa lata później, a mieszkanie z rodzicami do 30-tki nie jest żadnym obciachem, a raczej wygodą!

Po drugie... mów głośniej

No dobra Hiszpanie są spokojni w zachowaniu, ale ich mowa przypomina raczej ciągły pobyt na targowisku, jeśli byliście już w Hiszpanii to pewnie zauważyliście, że Hiszpanie nie mówią, a w zasadzie krzyczą... Nie wiem dokładnie czy wynika to z przyzwyczajenia czy z ciągłego hałasu panującego na ulicach, ale tak czy inaczej skutkiem jest ciągły krzyk. Jeśli chcesz się wtopić w tłum i stać się jeszcze bardziej tutejszy to koniecznie mów głośno, jeśli przez całe życie mówisz raczej cicho to nie musisz zaczynać od krzyczenia (bo będzie to wyglądało nienaturalnie), ale podnieś stopniowo ton swojego głosu- z czasem twoja mowa nabierze odpowiedniego wydźwięku. Jeśli mówisz po hiszpańsku to możesz także zacząć mówić niewyraźnie, wtedy z powodzeniem możesz naśladować andaluzyjski akcent, z którego zrozumieniem mają problemy chyba wszyscy- oprócz Andaluzyjczyków.

Po trzecie... baw się dobrze i postaw na luz

Jeśli chcecie naprawdę poczuć się jak mieszkańcy Barcelony to zapomnijcie o butach na obcasie i świecących sukienkach, prawdziwi Katalończycy ubierają się na luzie: obszerne bawełniane ubrania są domeną zarówno mężczyzn jak i kobiet, wygodne buty najlepiej espadryle z miękkiego materiału będą doskonałym dopełnieniem stroju. Jeśli natomiast wolicie styl klasy wyższej mieszkającej w dzielnicy Eixample to postawcie na elegancki strój w stonowanych kolorach (brązy i beże sprawdzą się doskonale...).



Nie wolno także zapominać o dobrej zabawie, wszak najlepsze imprezy to te, które zaczynają się po 1.00 w nocy, wcześniej koniecznie trzeba zwiedzić wszystkie okoliczne bary i spróbować Sangrii, Gin & Tonic czy piwa. Następnego dnia nie pozostaje nic innego jak odsypianie imprezy- najlepiej do obiadu, ewentualnie kolacji- no tak, nikt nie może odmówić Hiszpanom tego, że umieją się świetnie bawić!

Po czwarte... przystosuj się do warunków

Miej oczy szeroko głowy, bo diabeł tkwi w szczegółach- zauważyłeś, że na schodach ruchomych panują swoiste zasady? Ci, którzy się spieszą przemykają po lewej stronie, kiedy z kolei ci którym wszystko jest obojętne spokojnie stoją po prawej stronie. W sklepie kupujemy wszystko w gramach, a nie w dekagramach- czego z kolei nie rozumieją Hiszpanie, twierdząc, że dekagramy bardzo komplikują nam Polakom życie...
Jeśli zostaniecie zaproszeni do hiszpańskiego domu (chociaż tutaj ludzie raczej spotykają się w restauracjach i barach) to nie popełnijcie gafy i nie proście o kapcie- tutaj wszyscy wchodzą w butach, a kamienne podłogi ułatwiają sprzątanie i nie prowokują bólu głowy u pani domu, która potem mogłaby się zastanawiać jak wywabić plamę z błota z nowego dywanu.
O witaniu się dwoma całusami już pisałam- mimo, że nawet mi trudno jest się do tego przystosować, to kiedy wreszcie opanujemy tą zasadę staniemy się jeszcze bardziej Hiszpańscy!
Takich mniejszych i większych niuansów jest całkiem sporo i za każdym razem, kiedy tylko będziecie przyjeżdżać do Hiszpanii na pewno zauważycie coś nowego!

Wiem, że mojego bloga czytają nie tylko ci, którzy wybierają się do Barcelony na wakacje, ale także ci, którzy planują przeprowadzić się na stałe do Hiszpanii lub też przez chwilę pomieszkać w tym mieście. Przeprowadzka do nowego miejsca wiąże się z dużym stresem, dlatego naprawdę warto zminimalizować niepotrzebne nerwy- tak, aby w pełni móc cieszyć się zmianami!

Ja do mojej przeprowadzki przygotowywałam się długie trzy lata, kiedy kończyłam studia magisterskie- jednak wyobrażam sobie, że nie wszyscy z was będą aż tak cierpliwi i zechcą wyjechać trochę szybciej. Dlatego dzisiaj w poście garstka porad, które mam nadzieję, pomogą wam podjąć decyzję i łatwiej przygotować się do zmiany miejsca zamieszkania!

Po pierwsze- nauka języka

Często dostaje od was pytania dotyczące tego na jaką pracę możecie liczyć po przyjeździe do Hiszpanii bez znajomości języka i czy język hiszpański jest niezbędny. Nie wiem, może mój umysł jest jeszcze ograniczony, ale ja nie odważyłabym się przyjechać do obcego kraju na stałe bez znajomości danego języka. Nie chodzi tylko o to, że wraz ze znajomością języka obcego będziecie mogli łatwiej znaleźć pracę w danym kraju, ale także jest to niezbędne aby załatwić wszystkie formalności, a przy tym macie pewność, że nikt was nie oszuka. Znajomość obcego języka bardzo ułatwia funkcjonowanie w danym kraju, od prostego wyjścia do sklepu do założenia konta w banku czy zapisania się na siłownie. 

Są jednak sytuacje, kiedy można przyjechać bez podstaw językowych, ja zdecydowałabym się na to w sytuacji, gdyby celem mojej podróży była sama nauka języka lub gdyby miało to formę popularnego za granicą roku przerwy od pracy tzw. sabbatical year. Wtedy  zazwyczaj mamy odłożone na podróż jakieś pieniądze i można sobie pozwolić na powolne przystosowanie się do życia za granicą bez zrozumienia jego mieszkańców. 

Ja poświęciłam trzy lata na naukę języka od zera, bo od początku zdawałam sobie sprawę że nie chcę być we wszystkim zależna od mojego narzeczonego- ale nawet jeśli przed przyjazdem naprawdę dużo ćwiczyłam porozumiewanie się w języku hiszpańskim, to po przyjeździe okazało się, że do perfekcji jeszcze trochę mi brakuje...

Po drugie- poszukiwanie mieszkania

Mnie na szczęście ominęło poszukiwanie mieszkania w Barcelonie, ale wiem że może to być naprawdę koszmarnym przeżyciem. Znalezienie czegoś odpowiedniego w dobrej cenie jest niemałym wyzwaniem i nawet jeśli wydaje nam się, że coś znaleźliśmy to może się okazać, że właściciel wybrał inną osobę na wasze miejsce.

Często zdarza się także, że z czasem obniżamy swoje wymagania począwszy od miejsca, gdzie ma się znajdować dane lokum, aż do ceny za wynajem, która może przewyższać nasze pierwotne wyobrażenia- warto także zdawać sobie sprawę, że istnieje coś takiego jak minimalny czas wynajmu, który zazwyczaj wynosi 3 lata, o ile nie zostanie ustalone to inaczej z osobą wynajmującą. 

Mieszkania warto zacząć szukać parę miesięcy przed planowanym wyjazdem, szybko może się okazać, że centralnie położone dzielnice, które były szczególnie interesujące dla nas- są finansowo niedostępne i trzeba zadowolić się czymś innym. 

Jeśli zależy nam na cenie to warto zastanowić się czy nie lepiej podzielić koszty wynajmu i wynająć mieszkanie w więcej osób (nawet jeśli nie będą one nam znane). Takie rozwiązanie jest świetne zwłaszcza w pierwszym okresie pobytu za granicą, dzięki takiemu wynajmowaniu poznamy dużo osób, które mogą nam podpowiedzieć gdzie szukać pracy czy gdzie tanio kupić codzienne sprawunki.

Strony internetowe, które pomogą wynająć wam mieszkanie to:

www.idealista.com,

www.fotocasa.es

www.milanuncios.com

www.habitaclia.com

Istnieje także możliwość, że znacie kogoś w danym kraju np. ciocię, kuzynkę czy dobrą koleżankę, wtedy możecie skontaktować się z daną osobą i poprosić o lokum na pierwsze miesiące- trzeba się jednak liczyć z tym, że nie można za długo siedzieć komuś na głowie, nawet jeśli jest to bardzo bliska osoba.

Po trzecie- poszukiwania pracy

Najgorszy kryzys w Hiszpanii jest już chyba za nami, nie znaczy to jednak że pracę znaleźć jest łatwo- konkurencja jest naprawdę duża i nawet na najmniej wymagające stanowisko jest paru kandydatów. 

Najlepiej przejrzeć oferty pracy parę miesięcy przed wyjazdem, rozmowy o pracę często są w późniejszym terminie, a jeśli okażecie się szczególnie interesującym kandydatem na dane stanowisko możecie zostać wybrani na podstawie rozmowy kwalifikacyjnej przez skype. 

Jeśli macie doświadczenie w Polsce czy w innym kraju to na pewno pomoże wam to znaleźć wymarzone stanowisko szybciej i wykorzystać swoje doświadczenie na rynku hiszpańskim.

O szukaniu pracy w Barcelonie przeczytacie w jednym z moich wcześniejszych postów- praca w Barcelonie.

Po czwarte- potrzebne dokumenty

Na szczęście dla nas Polaków po przystąpieniu do Unii Europejskiej papierkowej roboty jest o wiele mniej niż dla osób np. z Ameryki Południowej, jednak to nie znaczy, że wcale ich nie ma. Najważniejszym dokumentem jest coś w rodzaju dowodu osobistego czyli numeru NIE, który dostać można od lokalnej policji po prezentacji paszportu oraz wypełnionej aplikacji. Ja składałam podanie około 7 lat temu i pamiętam, że było to bajecznie proste- aktualnie nie jestem pewna jak wygląda ten proces, ale jak tylko dowiem się więcej na ten temat przygotuje dla was osobnego posta!

Po piąte- zakup biletów i pakowanie

Jeśli jeszcze nie kupiliście biletów w jedną stronę to właśnie nadszedł ten moment- ja polecałabym przeprowadzkę wczesną jesienią lub późną wiosną, tak aby zdążyć się zaaklimatyzować i jeśli nie udało wam się znaleźć pracy trafić na gorący okres ofert: w lecie i okresie świątecznym (wtedy pojawiają się oferty do pracy w restauracjach, barach czy sklepach- co nie jest złym rozwiązaniem zwłaszcza na początek).

Pakowanie walizki w jedną stronę też nie jest niczym łatwym, bo jak zmieścić cały swój dobytek do dwóch toreb (no chyba, że wybieracie się tylko z bagażem podręcznym-wtedy szacunek dla was). Zawsze dobrze jest mieć odłożone pieniądze na większe zakupy, bo nawet jeśli traficie na umeblowane mieszkanie może się złożyć, że jakiś mebel szczególnie będzie was denerwował i trzeba będzie go wymienić. Zaraz potem okażę się, że brakuje mnóstwa małych rzeczy codziennego użytku tj. garnki, łyżki czy lampki- wtedy wycieczka do IKEA okaże się być pierwszą niezbędną czynnością, którą zrobicie po przyjeździe.

Jeśli chodzi o ubrania, to w torbie powinny zagościć nasze ulubione ciuchy, które będziemy mogli użyć w danej porze roku- warto pamiętać, że niektóre mieszkania są nieogrzewane i zaopatrzyć się w polar lub sweter, co ciekawe chłodno jest nie tylko w zimie i w okresie jesieni, ale także wiosną. Przy kompletowaniu swojej garderoby warto wykorzystać swoją najbliższą rodzinę i zlecić im zabranie waszych ciuchów przy nadarzającej się wizycie u was. A jeśli czegoś wam zabraknie to zawsze można udać się na zakupy do Zary lub Primarka...

Kiedy już uda nam się przeżyć w nowym mieście pierwsze dni, to nie pozostanie nic innego jak głęboko odetchnąć i pogratulować sobie głośno odwagi i podjętej decyzji!

A wy co zrobilibyście przed przeprowadzką do Barcelony?

Pozdrawiam, 

Justa

Odkąd byłam małą dziewczynką i o Hiszpanii nie miałam zielonego pojęcia, w moim domu mawiało się o tych, którzy dostatnio żyją mają tzw. ''życie jak w Madrycie'', co prawda wtedy nie za bardzo wiedziałam, gdzie ten Madryt jest, ale jawił mi się jako miejsce idylli: bogactwa, wiecznego odpoczynku oraz imprez na wysokim poziomie. Co prawda nigdy nie dane mi było mieszkać w Madrycie i nie zamierzam, bo jest to jedno z  tych miejsc, które fajnie jest zobaczyć, ale w których raczej nie ma się ochoty mieszkać (może wy jednak macie inne wrażenie, koniecznie podzielcie się w komentarzach), ale postaram się wam trochę przybliżyć to życie jak w Madrycie na przykładzie moich przemyśleń o życiu w Barcelonie, bo to właśnie je znam najlepiej!

Szukając co dokładnie oznacza ten związek frazeologiczny spotkałam się ze stwierdzeniem, że ''życie jak w Madrycie'' to nic innego jak dostatnie, pozbawione trosk życie, które zostało zapisane w ten zabawny sposób, właśnie ze względu na zabawną grę słowną. Ale jak właściwie wygląda to dostatnie życie w okresie kryzysu, kiedy wiele rodzin przeżywa trudności finansowe, związane z masowymi zwolnieniami, zmniejszeniem wynagrodzenia- te czynniki spowodowały, że o zasobne życie coraz trudniej, tym bardziej w Katalonii, bo w końcu mieszkańcy tego regionu znani są ze swojej nadmiernej oszczędności... W dzisiejszym poście napiszę wam jak wygląda dostatnie życie w dobie kryzysu i jakie zmiany spowodowało każdego dnia w codziennej rutynie mieszkańców.

PO PIERWSZE- JEDZENIE NA MIEŚCIE...

Hiszpańskie godziny pracy są naprawdę długie, w większości przypadków w długie godziny poza domem wliczane są przerwy w pracy podczas których pracownicy mogą posilić się ciepłym posiłkiem, ja mam akurat tylko godzinę wolnego, ale dużo hiszpańskich rodzin ma co najmniej wolne dwie godziny. Tak długi czas odpoczynku często jest za krótki na to, aby wrócić do domu i zjeść porządny obiad, dlatego też większość osób przynosi własne posiłki. Jednakże jeszcze parę lat temu na osoby z własnymi pojemnikami z jedzeniem patrzyłoby się co najmniej dziwnie i w złym tonie było nie wyjść ze znajomymi z biura na długi posiłek, a przy okazji pogadać o bieżących sprawach. Wyjście na kawę także nie było niczym dziwnym, oczywiście o ile w danym miejscu pracy był akurat czas na tą prowizoryczną czynność. Aktuat niewiele biur jest w stanie zapewnić swoim pracownikom poranną kawę, zazwyczaj podawana jest z osławionej maszynki nespresso- jeśli firma prosperuje dobrze i macie szczęście pracodawca zapewni wam kapsułki kawy, jeśli jednak nie to będziecie musieli kupić je za własne pieniądze.

PO DRUGIE- IMPREZY

Jeśli mówimy o dostatnim życiu to nie możemy zapominać o imprezach do białego rana, po których wracamy z pustym portfelem, ale za to z głową pełną nowych wrażeń (o ile oczywiście je pamiętamy). Kryzys w Hiszpanii nie musi wcale oznaczać tego, że musimy rezygnować z zabawy, w końcu można napić się przed wejściem do klubu- w parku (tak jak to robi młodzież), lub po prostu umówić się u kogoś w mieszkaniu. Znam jednak osoby, które wcale nie potrzebują alkoholu do dobrej zabawy, wtedy starczy im zapłacić 7 euro za wstęp do klubu, po czym bawić się do białego rana bez dodatkowych używek. Tutaj niestety sprawa ma się gorzej z mężczyznami, bo o ile kobieta jest w stanie sobie jakoś poradzić, nawet jeżeli pije (w końcu zawsze znajdzie się jakiś uczynny kolega, który postawi napój), o tyle mężczyzna jest zazwyczaj tym, który stawia wybrankom swojego serca. 

Podejrzewam, że imprezy w Madrycie są na podobnym poziomie jak w Barcelonie czy w moim rodzinnym mieście Wrocławiu, gdzie w zależności od ''prestiżu'' klubu znajdziemy odpowiedni przedział cenowy. 

W dobie kryzysu najlepiej będą sobie radzić ci najbardziej sprytni, mało kto natomiast zrezygnuje z dobrej zabawy (zwłaszcza w tak zabawowym kraju jakim jest Hiszpania), co najwyżej zmieni towarzystwo na to, które umie się dobrze i taniej zabawić!

PO TRZECIE...ZAKUPY

Dostatnie życie to oczywiście także długie godziny spędzone w galeriach i pasażach handlowych na poszukiwaniu najlepiej pasujących elementów na piątkowe wyjście do klubu. I rzeczywiście, jeśli stan zamożności będziemy mierzyć po ilości osób, które znajdują się w sklepach, to pewnie moglibyście mogli pomyśleć, ze znajdujemy się w jednym z najbogatszym kraju w Europie- no tak, bardzo ciężko jest odzwyczaić ludzi do kupowania, nawet jeżeli zaczynamy mniej zarabiać pieniędzy- ale w funkcjonowaniu handlu zmieniło się parę drobnych szczegółów. Na zakupach coraz częściej widać obcokrajowców, którzy przyjechali do Hiszpanii, aby wydać ciężko zarobione pieniądze inwestując w dobra narodowe tj. Zara czy Mango. 

Oczywiście nie oznacza to, że Hiszpanie stanowią mniejszość w sklepach- jednakże szukają oni głownie okazji i przecen, amerykańskie zwyczaje takie jak: Black Friday, Shopping Thursday i wiele innych stały się pretekstem do rodzinnych wyjść i spędzeniem miłego popołudnia w ścisku głodnych zakupoholików szukając dobrych okazji na wydanie pieniędzy nakarmienia swojego zakupowego ego. 

Inną formą sprzedaży w dobie kryzysu jest sprzedaż internetowa, gdzie każdego dnia przez pracowników kreowane są specjalne zniżki tylko dla osób, które zapisały się do zakupowego klubu. Na stronach tego typu oferowane są zniżki na produkty znanych marek, a także tych mniej znanych firm, które chcą się wypromować na fali popularności popularnych stron.  

PO CZWARTE...PREZENTY

Grudzień to czas prezentów i naprawdę dziwią mnie zakupowe wybory moich znajomych, którzy są w stanie kupić swojej drugiej połówce najnowszego iPhone, Playstation, czy drogi aparat wydając na niego wszystkie zaskórniaki, nawet jeżeli potem przez cały następny rok będą narzekać na to, że zarabiają mało pieniędzy. O ile zakup drogich zabawek elektronicznych przez osoby zarabiające trochę poniżej średniej krajowej może wydawać się wam przesadą, to musicie uwierzyć mi że w pewnych kręgach posiadanie drogiego telefonu jest na tyle ważne, że niektórzy są w stanie zadłużyć się w banku, aby zadowolić drugą osobę. 

Ostatnio w pracy rozmawialiśmy o tym ile kto wydaje na prezenty i moje rachunki okazały się śmiesznie małe w porównaniu do moich kolegów, którzy są w stanie wydać 100 czy 200 euro na prezent dla drugiej osoby. I tutaj należałoby zadać sobie pytanie, czy ta chęć dostatku i przynależności do grupy czy klasy społecznej (a może po prostu chęć posiadania) nie powoduje trochę, że życie staje się na pokaz?

PO PIĄTE...SAMODZIELNOŚĆ 

Wydawać by się mogło, że dobrobyt wiąże się także z pewną dozą samodzielności, jednak okazuje się że chęć dostatniego życia na pokaz jest silniejsza niż potrzeba bycia niezależnym. Albowiem tylko mieszkając z rodzicami jesteśmy w stanie zapewnić sobie życie na pewnym poziomie wydając wszystkie pieniądze na drogie zachcianki, prezenty czy ubrania. Hiszpanie są jednym z narodów, który najpóźniej wyprowadza się z domu rodzinnego- jeśli jednak już zdecydujemy się wyprowadzić od rodziców to zazwyczaj będzie to mieszkanie wynajęte i dopiero po długim czasie młoda para może zdecyduje się na kupno w mieszkania. W końcu kupno mieszkania wiąże się z pewnymi wyrzeczeniami, oszczędzaniem i wtedy nie będzie można żyć na poziomie, który sobie wymarzyliśmy...

To tylko niektóre z spostrzeżeń, które zauważyłam, ale może są jakieś tematy, które szczególnie was interesują, jeśli macie pytania dotyczące życia w Hiszpanii z chęcią wam odpowiem w komentarzach lub w następnym poście!

A może byliście w Madrycie i życie wydaje się tam rzeczywiście o wiele piękniejsze?

Pozdrawiam i do następnego,

Justa

Ostatnio dostaję od was dużo pytań jak to właściwie jest z tą Katalonią, czy warto planować wyjazd do Barcelony skoro Katalonia ma się odłączyć od Hiszpanii, stać się niezależnym państwem i jakby tego było mało nie tylko nie wpuszczać nowych turystów, ale także wygonić wszystkich mieszkających tu obcokrajowców... 

Naprawdę nie wiem skąd czerpiecie te wiadomości, bo nawet jeżeli Katalonia stanie się niezależna to szanse na to, że granicę zostaną zamknięte i przestaną wpuszczać tutaj turystów są naprawdę znikome. Mimo, że czasami media przekazują niepokojące wiadomości jakoby turyści byliby źle widziani w Barcelonie, to są oni także źródłem dochodów miasta- a jak wiadomo nie zabija się kury znoszącej złote jaja...

Jak politycznie wygląda sprawa odłączenia się Katalonii od Hiszpanii od strony mieszkańca postaram się wam chodź trochę przybliżyć w tym poście. Mimo że nie jest to sprawa łatwa i jednoznaczna odpowiedź nie jest do końca możliwa to jednak postaram się was trochę uspokoić i zachęcić do odwiedzenia Barcelony, niezależnie od sytuacji politycznej w jakiej się znajduje! 

O tym kto chce niezależności oraz wiele więcej dowiecie się w dzisiejszym poście!

Kiedy mieszkamy dłużej w jakimś kraju (tak, tak to już prawie 4 lata odkąd mieszkam za granicą...) to przestajemy zauważać pewne szczegóły, które na początku nas tak zastanawiały i wydawały się nam interesujące. Na szczęście, odwiedzają nas znajomi oraz rodzina i dziwią się na każdym kroku tradycjami i krajem do którego zdążyliśmy się już przyzwyczaić, na nowo otwierają się nam oczy na pewne aspekty- czy to już znak, że na dobre wdrożyliśmy się w obce tradycje?

Tegoroczny miesięczny pobyt mojego brata w Barcelonie, nie tylko zaowocował w niezwykłe wycieczki mniej znanymi trasami Barcelony, ale także zmusił mnie do kontemplacji nad ciekawymi zjawiskami socjologiczno-katalońskimi, do których zdążyłam się już przyzwyczaić i w codziennej gonitwie nie zwracać na nie większej uwagi...

Dzisiaj postanowiłam opisać wam jeden z zawodów, który w toku rozmowy wydał się mojemu bratu niezwykle interesujący- i nie, nie mówię wcale o najstarszym zawodzie świata... 

Chcecie wiedzieć czym zajmuje się Cobrador de frac, bo to o nim będzie dzisiejszy post- koniecznie przeczytajcie dzisiejszy wpis!

Zastanawiało was kiedyś co o Polakach tak naprawdę sądzą Hiszpanie, jak jesteśmy postrzegani w oczach obcokrajowców- czy Polacy mają nadal złą opinię za granicą czy może odwrotnie wraz z nową falą emigrantów postrzeganie Polaków przez obcokrajowców uległo całkowitej zmianie?

Od trzech lat mieszkam w stolicy Katalonii, co więcej mieszkam tutaj z Hiszpanem, z którym spędzam każdą wolną chwilę w tygodniu. Jakby tego było mało to od roku moją szefową jest Niemka, która z polakami prowadzi różne interesy, dodatkowo mam kontakt z innymi obcokrajowcami, którzy w ten czy inny sposób są z Polską związani- prawie codziennie zmagam się ze zdaniem innych na temat Polaków i zbieram informację do mojego podręcznego notatnika.

Zazwyczaj kiedy rozpoczynają się rozmowy na temat Polaków milczę, czasem wrzucę 3 grosze od siebie jeśli informacje pojawiające się na ten temat są nieprawdziwe- nie wiem czy to ze względu na moją obecność, ale nigdy jeszcze nie usłyszałam negatywnych opinii o naszym narodzie- zwłaszcza tych, które przez pewien czas krążyły po świecie np. że Polacy to złodzieje czy nieroby... 

Te czasy, kiedy to nasi rodacy uznawani byli za tanią siłę roboczą chyba bezpowrotnie minęły- obecnie wielu naszych rodaków robi karierę za granicą zmieniając na lepsze naszą niezbyt chlubną opinię. W dzisiejszym poście postanowiłam zebrać informacje na temat tego jak widzą nas Polaków obcokrajowcy w jednym miejscu, tak abyście też mogli ocenić czy słusznie nas oceniają czy raczej dalej szerzą się krzywdzące nas oceny za granicą.

ZAPRASZAM DO CZYTANIA!!!

Jakiś czas temu pisałam wam o polskich produktach, których brakuje mi w Hiszpanii- post ten spotkał się z waszym gorącym przyjęciem i pojawiły się nawet komentarze, aby zrobić podobny post o produktach Hiszpańskich, które podbiły moje produkty smakowe. Jednak to nie pierwszy raz kiedy ktoś podpowiada mi taki temat posta, już jakiś czas temu mój osobisty mąż powiedział, że koniecznie muszę napisać o produktach na które nie mogłam patrzeć przed przyjazdem do Hiszpanii, a aktualnie nie mogę bez nich żyć...

Jak widać nie tylko los lubi być przewrotny, ale kubki smakowe także i czasem nie wolno się wzbraniać przed spróbowaniem czegoś, bo może nas dużo ominąć- chociaż sama nie mogę się przekonać do pewnych rzeczy, ośmiorniczki dalej wolę omijać szerokim łukiem, mimo gorących zapewnień męża o niezwykłym smaku tego przysmaku...

Dzisiaj podzielę się z wami tymi produktami, które skradły moje serce i nie wyobrażam sobie życia bez nich!

Jesteście ciekawi bez czego nie mogłabym żyć jeśli dane mi byłoby przenieść się do Polski?

Przeprowadzając się do Barcelony nigdy nie brałam uwagi na mój powrót do kraju- wyszłam za mąż za Hiszpana i to z nim zdecydowałam się zbudować naszą przyszłość właśnie tutaj w Hiszpanii. Kiedy emigrowałam nie zastanawiałam się nad tym jak będzie wyglądać moje życie tutaj, nawet przez myśl mi nie przeszło, że mogę tęsknic za Polską i pewnie wiele z was marzących o wyjeździe puka się w głowę myśląc, że może im po pewnym czasie brakować naszego kraju, a jednak jak to mówią punkt widzenia zmienia się wraz z punktem siedzenia i to co z daleka wydawało nam się piękne i bez żadnej skazy okazuje się nie być idealne...

Wtedy pojawia się tęsknota za tym co mieliśmy i za tym czego nie możemy mieć w danym momencie- oczywiście w wielu przypadkach często idealizujemy naszą ojczyznę przywołując tylko te miłe wspomnienia- bo kiedy mówię, że tęsknie polską zimą wcale nie pamiętam o długim czekaniu na śniegu na przyjazd autobusu lub tramwaju i o kostniejących palcach na mrozie, ale o tych miłych spacerach na śniegu wśród drzew. 

W dzisiejszym poście chce się z wami podzielić za tym za czym tęsknie i za tym czego mi wcale nie brakuje - może czymś was dzisiaj zaskoczę, a może spodziewacie się tych odpowiedzi? 

Jak zwykle zapraszam do dyskusji wszystkich emigrantów oraz tych, którzy w Polskie mieszkają i z jakiegoś powodu nie mogą lub nie chcą wyjechać!

To za czym tęsknie często się zmienia, czasami brakuje mi tylko jednej rzeczy z listy, czasami natomiast tęsknie za wszystkim na raz, na szczęście staram się temu szybko zaradzić! Jak? Uzgadniając wolne dni w pracy i szukając taniego biletu do Polski, lub gdy nie jest to możliwe ściągając kogoś z mojej rodzinki tutaj do Barcelony! Ten sposób zawsze działa i w tym momencie mogę się naprawdę cieszyć, że samolot leci tutaj tylko jakieś 2 i pół godziny!