Zwiedzanie obcego kraju zawsze ma to do siebie, że swoją innością wydajemy się zwracać na siebie uwagę- co oczywiście nie zawsze jest dobre, bo nasze zagubienie zaraz wyczują kieszonkowcy oraz naciągacze... Czasem wystarczy zmienić parę rzeczy w naszym zachowaniu, aby stać się trochę bardziej swojscy i uniknąć kłopotów- a jeśli chcecie być jeszcze bardziej tutejsi, to dzisiaj też mam dla was parę rad!

DLA POCZĄTKUJĄCYCH...

JAK ROZPOZNAĆ TURYSTĘ?

Jesteś w Barcelonie pierwszy raz i w ogóle nie wiesz jak się zachować, prawdopodobnie po paru dniach na plaży twoja cera stała się mocno czerwona i zaraz zacznie schodzić ci skóra. Na nosie masz ciemne okulary sprzed jakiś paru sezonów lub te kupione na placu od czarnoskórego sprzedawcy (tak, tak mi też się kiedyś to zdarzyło, kiedy zapomniałam okularów przeciwsłonecznych na Minorkę- na szczęście skończyło się tylko zafarbowanym na niebiesko nosem). Na głowie wielki kapelusz- słomkowy koniecznie z wielkim napisem Barcelona lub ten, który ostatni raz miałeś pięć lat temu, kiedy łowiłeś ryby... Kobiety koniecznie kwiecista sukienka z grubymi ramionami, tak aby móc wyjść bez stanika, którego nie toleruje spalone ciało, ewentualnie lekko zarzucona chustka, która ma chronić przed palącym słońcem. Ci, którzy turystami są głęboko we krwi nie mogą zapomnieć o sandałach założonych do wysoko podciągniętych skarpet- wszak tak jest wygodniej... 

Jeśli natomiast zwiedzacie Barcelonę w innej porze roku niż lato, to nic nie szkodzi- stroju nie trzeba zmieniać i krótki rękawek starczy, wszak jesteście w Hiszpanii, a wszyscy wiedzą, że tu zawsze jest ciepło (ja pierwszy raz zwiedzałam Barcelonę w kwietniu i też uparłam się koniecznie na krótkie spodenki, mimo że temperatura nie przekraczała 12-15 stopni Celsjusza)...

Oprócz wyglądu wszystkich turystów stawiających pierwsze kroki w Hiszpanii charakteryzuje typowo zagubiony wzrok szukający mapy i przystanku metra, wpółotwarty w roztargnieniu plecak oraz wyjmowanie całego swojego dobytku w metrze (takie sytuacje wprost uwielbiają kieszonkowcy, którzy zaraz wykorzystają sytuację...). Nieobce są także momenty, kiedy turyści zwiedzeni zbytnią ufnością do tubylców wdają się w rozmowy ze zbieraczami podpisów lub tak bardzo są zauroczeni pokazami ulicznymi, że nie zauważają, że ktoś właśnie ich okrada- koniecznie przeczytajcie post o sposobach barcelońskich złodziei!

JAK BYĆ MNIEJ ZAUWAŻONYM...

No dobra prawda jest taka, że natury nikt nie oszuka i my ludzie z północy zawsze będziemy odbiegać wyglądem od Hiszpanów, jednak nawet z naszymi blond włosami i bladą cerą możemy się trochę wtopić w tłum- tak, aby choć trochę zmylić wszechobecnych złodziei...

Po pierwsze... ogranicz swoje zaufanie

Zazwyczaj na wakacjach nasze zaufanie do ludzi się zwiększa, bo przecież jesteśmy w tak dobrym humorze, że nawet nie wyobrażamy sobie, że ktoś chciałby zrobić nam coś niemiłego. Jeśli wsiadamy do metra, pociągu czy nawet stoimy na ulicy to koniecznie trzeba trzymać swoją torebkę, i portfel z przodu- tak aby ciągle mieć go pod ręką. Najlepiej nie rozmawiać z obcymi, którzy wyglądają podejrzanie- zazwyczaj złodzieje działają w grupie, bo kiedy ty jesteś zajęty rozmową z jednym z nich, druga osoba właśnie wyciąga ci pieniądze z plecaka.

Oprócz ograniczonego zaufania do ludzi, ważne jest także ograniczenie zaufania do słońca! Tak właśnie, do cudownego hiszpańskiego słońca, którego w Hiszpanii nie brakuje- dlatego koniecznie trzeba smarować się wszelkimi filtrami (najlepiej sprawdzają się te 50 plus) już od pierwszego dnia pobytu na wakacjach... Nie tylko okres letni jest ważny, ale także pozostałe pory roku, kiedy niepozorne słońce może spowodować, że nasza twarz stanie się czerwona. O zdradliwym słońcu pisałam wam już w poście, w którym radziłam jak przygotować się do wyjazdu do Barcelony.


Po drugie... odpowiedni ubiór też jest ważny

Jeśli wybieracie się do Barcelony to koniecznie sprawdźcie jaka jest tutaj pogoda- najłatwiej rozpoznać turystów właśnie po ubiorze, bo kiedy miejscowi chodzą w kurtkach zimowych, przyjezdni paradują w krótkich rękawkach- no, ewentualnie zarzucają na Tshirt bluzę...
Zdaję sobie sprawę, że wszyscy są spragnieni słońca i pięknej pogody, ale naprawdę krótkie spodenki w zimie to obciach- nie inaczej sprawa ma się z letnim strojem, naprawdę można się modnie ubrać nawet przy 30 stopniach Celsjusza (bez wyglądania jak turysta) i tym samym nie narażać swojego ciała na zbędne oparzenia...
Warto także pamiętać, że chodzenie bez koszulki po ulicach jest zabronione (mogą was także nie wpuścić do wielu sklepów), goła klata dobrze wygląda tylko na plaży i tego warto się trzymać- oszczędzając tego widoku innym...
Nieodpowiedni strój to głównie domena wszystkich turystów z UK, którzy zwracają na siebie uwagę nie tylko zachowaniem, ale także nieodpowiednim strojem czy rażącą opalenizną.

Po trzecie... pewność siebie

Ciężko być pewnym siebie, kiedy odwiedzamy jakieś miejsce po raz pierwszy- zagubiony wzrok potrafi zdradzić nawet najlepiej ubranego turystę, dlatego warto popracować nad swoim zachowaniem i przede wszystkim nie bać się obcego kraju! Barcelona jest w gruncie rzeczy bezpiecznym miastem i nawet jeśli się tutaj zgubicie- to przecież jesteście na wakacjach, więc nic się nie stało! Nie bójcie się także rozmawiać ze sklepikarzami czy miejscowymi- czy to po hiszpańsku czy angielsku, w końcu jesteście tutaj na urlopie i nawet jeśli widzicie pytający wzrok sprzedawcy to właśnie w ten sposób trenujecie pewność siebie, która potem będzie przejawiała się w waszych czynach i postawie! Powodzenia!

DLA ZAAWANSOWANYCH...

W Barcelonie byłeś(-aś) już parę razy i myślisz, że o wiesz już wszystko o tym mieście i jego mieszkańcach (tylko dlaczego w sklepie ciągle zwracają się do ciebie po angielsku?)- błąd (!) dla mieszkańców zawsze pozostaniesz turystą, o ile nie zaczniesz zachowywać się bardziej swojsko...


Po pierwsze... zwolnij

W Barcelonie się nie biega, tutaj wszyscy spieszą się w swoim tempie i nawet jeśli musisz się z kimś spotkać o 20.00 to przecież nic się nie stanie jeśli spóźnisz się 15 minut (no może 30, dobra góra 45...)- jeśli jest to spotkanie w większym gronie wtedy możesz przyjść nawet 1h- 1.30h później (tutaj nikt się nie przejmuje takimi drobnostkami). Ta zasada nie jest praktykowana w pracy, bo tutaj zazwyczaj wszyscy są o czasie- no może poza szefem, ten ma prawo się spóźnić; ale jeśli masz trochę szczęścia to będziesz miał szanse na przerwę śniadaniową z kawą, która postawi cię na nogi! Spokojny tryb życia to przejawia się w każdym aspekcie życia i trzeba przyznać, że to bardzo zdrowe podejście: tutaj nikt nie przejmuje się tym, że zacznie studiować wybrany kierunek rok czy dwa lata później, a mieszkanie z rodzicami do 30-tki nie jest żadnym obciachem, a raczej wygodą!

Po drugie... mów głośniej

No dobra Hiszpanie są spokojni w zachowaniu, ale ich mowa przypomina raczej ciągły pobyt na targowisku, jeśli byliście już w Hiszpanii to pewnie zauważyliście, że Hiszpanie nie mówią, a w zasadzie krzyczą... Nie wiem dokładnie czy wynika to z przyzwyczajenia czy z ciągłego hałasu panującego na ulicach, ale tak czy inaczej skutkiem jest ciągły krzyk. Jeśli chcesz się wtopić w tłum i stać się jeszcze bardziej tutejszy to koniecznie mów głośno, jeśli przez całe życie mówisz raczej cicho to nie musisz zaczynać od krzyczenia (bo będzie to wyglądało nienaturalnie), ale podnieś stopniowo ton swojego głosu- z czasem twoja mowa nabierze odpowiedniego wydźwięku. Jeśli mówisz po hiszpańsku to możesz także zacząć mówić niewyraźnie, wtedy z powodzeniem możesz naśladować andaluzyjski akcent, z którego zrozumieniem mają problemy chyba wszyscy- oprócz Andaluzyjczyków.

Po trzecie... baw się dobrze i postaw na luz

Jeśli chcecie naprawdę poczuć się jak mieszkańcy Barcelony to zapomnijcie o butach na obcasie i świecących sukienkach, prawdziwi Katalończycy ubierają się na luzie: obszerne bawełniane ubrania są domeną zarówno mężczyzn jak i kobiet, wygodne buty najlepiej espadryle z miękkiego materiału będą doskonałym dopełnieniem stroju. Jeśli natomiast wolicie styl klasy wyższej mieszkającej w dzielnicy Eixample to postawcie na elegancki strój w stonowanych kolorach (brązy i beże sprawdzą się doskonale...).



Nie wolno także zapominać o dobrej zabawie, wszak najlepsze imprezy to te, które zaczynają się po 1.00 w nocy, wcześniej koniecznie trzeba zwiedzić wszystkie okoliczne bary i spróbować Sangrii, Gin & Tonic czy piwa. Następnego dnia nie pozostaje nic innego jak odsypianie imprezy- najlepiej do obiadu, ewentualnie kolacji- no tak, nikt nie może odmówić Hiszpanom tego, że umieją się świetnie bawić!

Po czwarte... przystosuj się do warunków

Miej oczy szeroko głowy, bo diabeł tkwi w szczegółach- zauważyłeś, że na schodach ruchomych panują swoiste zasady? Ci, którzy się spieszą przemykają po lewej stronie, kiedy z kolei ci którym wszystko jest obojętne spokojnie stoją po prawej stronie. W sklepie kupujemy wszystko w gramach, a nie w dekagramach- czego z kolei nie rozumieją Hiszpanie, twierdząc, że dekagramy bardzo komplikują nam Polakom życie...
Jeśli zostaniecie zaproszeni do hiszpańskiego domu (chociaż tutaj ludzie raczej spotykają się w restauracjach i barach) to nie popełnijcie gafy i nie proście o kapcie- tutaj wszyscy wchodzą w butach, a kamienne podłogi ułatwiają sprzątanie i nie prowokują bólu głowy u pani domu, która potem mogłaby się zastanawiać jak wywabić plamę z błota z nowego dywanu.
O witaniu się dwoma całusami już pisałam- mimo, że nawet mi trudno jest się do tego przystosować, to kiedy wreszcie opanujemy tą zasadę staniemy się jeszcze bardziej Hiszpańscy!
Takich mniejszych i większych niuansów jest całkiem sporo i za każdym razem, kiedy tylko będziecie przyjeżdżać do Hiszpanii na pewno zauważycie coś nowego!

O moich początkach z językiem hiszpańskim i o szkołach językowych, pisałam wam jakiś czas temu, jeśli jesteście ciekawi to przypomnijcie sobie posta o nauce języka hiszpańskiego, mój ostatni post o słówkach, które są wymawiane tak samo w języku polskim jak i Hiszpańskim spotkał się z waszym ciepłym przyjęciem (jeśli jeszcze nie czytaliście tego posta to zapraszam, bo na pewno was rozbawi). Takich słów istnieje jeszcze całe mnóstwo i będę się z wami nimi dzielić, jednakże dzisiaj podzielę się z wami tymi sytuacjami, które mimo mojej znajomości języka (początkowej lub średnio zaawansowanej) przytrafiały mi się w kółko i z którymi miałam do czynienia cały czas. 

Teoria zawsze jest łatwiejsza niż zastosowanie jej w praktyce, nie inaczej sprawa się ma z nauką języka hiszpańskiego i czasem mimo intensywnej nauki (odmieniania czasowników czy staranne punktowanie nowych słów) zawsze istnieją pewne niedociągnięcia i ewentualne wpadki, które wydawać się nam mogą tym gorsze im bardziej przekonani jesteśmy o swojej nieomylności

Po pierwsze- Wszystko brzmi tak samo...

Początki zawsze są ciężkie, czy to chodzi o naukę jakiegoś sportu, pierwszy dzień w pracy czy w szkole, a także początki nauki języka obcego. O ile pierwszy rok nauki hiszpańskiego był dla mnie w miarę łatwy i mimo wszystko nie było zbyt dużo materiału do opanowania, o tyle następny rok okazał się być dla mnie katorgą. 

Wszystkie słowa zaczynały brzmieć podobnie, a ja nie mogłam znaleźć reguły, która pomogłaby mi na opanowanie słownictwa. Trudności sprawiały mi zwłaszcza podobnie brzmiące czasowniki tj. conducir-prowadzić, conocer-poznać czy comenzar- rozpoczynać, których ciągle używałam niepoprawnie i tak zamiast powiedzieć o tym, że jechałam do domu zdarzało mi się powiedzieć, że poznałam dom...

Jakby tego było mało, musiałam nauczyć się odmiany tych słówek, gdzie każdy z podanych powyżej czasowników ma inną odmianę (w języku hiszpańskim są trzy rodzaje odmian, czasowniki zakończone na: -IR, -ER i -AR oraz czasowniki nieregularne). 

Moja rada: To nic dziwnego, że na początku wszystkie słowa będą brzmieć dla was podobnie, zanim nasz mózg uporządkuje sobie nowe znaczenie słów minie trochę czasu- jednakże, aby przyspieszyć ten okres na okrągło przypominajcie sobie znaczenia słów, które wam się mieszają. Układajcie sobie zdania z nowo poznanymi słówkami lub po prostu skojarzcie je z jakąś zabawną sytuacją. 

Po drugie- Szukanie angielskich odpowiedników

Kiedy rozpoczynałam naukę języka Hiszpańskiego szybko zdałam sobie sprawę, że wiele słów jest bardzo podobnych do języka angielskiego na przykład ang.sophisticated - hiszp.sofisticado (pl. wyrafinowany)- ponieważ moja praktyczność zawsze zwycięża z innymi cechami charakteru szybko zaczęłam stosować zasadę zastępowania hiszpańskich słów na angielskie. Tym sposobem moja rozmowa z Hiszpanami zaczęła być o wiele bardziej dynamiczna, a konwersacja przestała przypominać dukanie i być uciążliwa dla mojego rozmówcy. 

Jednakże jak to mówią nie wszystko złoto co się świeci i tak jak w języku polskim i angielskim istnieją tzw. fałszywi przyjaciele, tak samo jest i w języku hiszpańskim i angielskim. 

Moja wpadka nie była może zbyt spektakularna, ale za to sprawiła trochę zamieszania w mojej głowie: jeden z pierwszych filmów, który oglądaliśmy w języku hiszpańskim miał niezbyt rozbudowaną fabułę i głównie skupiał się na problemach bohaterów... Największym dramatem było to, kiedy okazało się, że nastoletnia bohaterka filmu jest embarazada, co mój mózg przetłumaczył sobie jako embarrassed (zawstydzony) i przez dwie godziny głowiłam się o co właściwie chodzi i czym ona się tak bardzo zawstydziła, że wszyscy w około płaczą. Po obejrzeniu filmu, okazało się że estar embarazada oznaczy bycie w ciąży, a nie bycie zawstydzonym i wtedy niczym przysłowiowa blondynka zrozumiałam fabułę filmu...

Moja rada: Znajomość języków obcych pomaga przy nauce kolejnych języków i tak ucząc się hiszpańskiego będziecie mogli zobaczyć, że ma on wiele wspólnego z językiem angielskim czy francuskim. Oczywiście, jeśli tylko liznęliście jakiś inny język niektóre słówka mogą się wam mieszać, jednak praktyka czyni mistrza!

Po trzecie- Teoria i rzeczywistość

Teoria, mimo że potrafi być skomplikowana to jednak zawsze można ją okiełznać, inaczej jest jednak kiedy zdecydujecie się na wyjazd do danego kraju- wtedy potrafi się okazać, że wszystko to czego tak dokładnie się uczyliśmy przez ostatnie lata jest całkowicie nieprzydatne i tak naprawdę nikt nas nie rozumie, a my równie dobrze moglibyśmy znaleźć się w Chinach, bo wszystko jest dla nas dziwne i inne. 

Tutaj muszę was uspokoić, bo mimo że teoria jest zupełnie inna niż praktyka, to jednak w Hiszpanii nie powinniście doznać szoku językowego. Wiem, że dużo osób doznaje jest oszołomiona po przyjeździe do Anglii, kiedy tamtejszy akcent okazuje się całkowicie niezrozumiały, jednakże Hiszpański jest o tyle łatwym językiem, że poznając podstawowe zasady czytania łatwo można nauczyć się wymowy, a tym samym zrozumieć tubylców. Oczywiście po przyjeździe do Hiszpanii może was zaskoczyć szybkość mówienia czy inny akcent np. w Andaluzji, jednak w Barcelonie czy Madrycie nie powinniście mieć problemu ze zrozumieniem mieszkańców. Wszyscy tutaj są także przyzwyczajeni do obcokrajowców i możecie być pewni, że nawet jeśli do końca was nie zrozumieją to poproszą o powtórzenie...

Moja rada: Wyjazd do innego kraju to rzecz nieuchronna jeśli chcecie się nauczyć dobrze mówić w obcym języku, przede wszystkim pozbędziecie się bariery językowej, która tak bardzo utrudnia komunikacje. Pobyt w obcym kraju przyspiesza naukę nowych słówek parokrotnie, pamiętajcie też, że wyjazdy wzbogacają i wrócicie bogatsi nie tylko o nowe słowa, ale także i o doświadczenia.

Po czwarte- Śmiech to zdrowie

Nauka nowego języka potrafi być czasami bardzo zabawna, trudno mi wytłumaczyć tą zależność, ale ucząc się nowych słówek może się okazać że niektóre z nich są bardzo zabawne, mimo że ich znaczenie jest całkiem normalne. Mnie bardzo rozśmieszyła nazwa albaricoque, która oznacza po prostu morele- nie umiem wytłumaczyć tego zjawiska, ale kiedy pierwszy raz usłyszałam ten śpiewny zlepek koke, nie mogłam się przestać śmiać, mimo że mój mąż zupełnie nie rozumiał co mnie tak rozśmieszyło. Ja dzięki temu nauczyłam się nowego słówka zupełnie bezboleśnie. 

Ciekawostka: Zasada rozśmieszania zadziałała także w drugą stronę, dla mojego męża niezwykle zabawne okazało się imię Kinga, które skojarzyło mu się z Wikingiem i sprowadziło naprawdę długi napad śmiechu w naszym mieszkaniu...

Po piąte- Kłopotliwa pisownia

Najtrudniej jest odzwyczaić się od czegoś co przez całe życie wbijano nam młotkiem do głowy i jak przestawić nasz mózg kiedy okazuje się, że słówko którego się uczyliśmy całe życie piszę się zupełnie inaczej...

I to jest właśnie ten moment, w którym jest dozwolone zupełnie się załamać, bo co zrobić, jeśli projekt zamieni się w proyect, dobrze nam znany park przekształci się w parque, a Y ze słowa dentysta zmiękczy się w I i zamieni na dentista...

Słówka te są jak bliźnięta dwujajowe, niby takie same a jednak różnica jest tak subtelna, że każdy obcokrajowiec nie omieszka zwrócić na nią uwagę za każdym razem, kiedy tylko napiszemy to słówko źle. I tutaj nic nie pomoże tłumaczenie, że przecież po polsku się piszę całkiem inaczej, że wcale nie popełniamy błędu i tak dalej... W tej sytuacji najlepiej będzie przyznać się do błędu i zapamiętać prawidłową pisownie na przyszłość, bo żadne tłumaczenia nie pomogą i raczej nie będą one zrozumiałe dla Hiszpanów...

Moja rada: Błędy w pisowni zdarza mi się popełniać, nawet teraz, po czterech latach mieszkania na obczyźnie- bardzo ciężko przestawić się z myślenia po polsku na hiszpański oraz odwrotnie. W tym przypadku pomoże tylko zakuwanie pisowni słówek.

Uczycie się hiszpańskiego, a może dopiero zamierzacie zacząć naukę? Koniecznie podzielcie się w komentarzach o problemach z jakimi spotkaliście się ucząc się nowego języka (niekoniecznie musi być Hiszpański).

Pozdrawiam serdecznie,

Justa

Kiedy mieszkamy dłużej w jakimś kraju (tak, tak to już prawie 4 lata odkąd mieszkam za granicą...) to przestajemy zauważać pewne szczegóły, które na początku nas tak zastanawiały i wydawały się nam interesujące. Na szczęście, odwiedzają nas znajomi oraz rodzina i dziwią się na każdym kroku tradycjami i krajem do którego zdążyliśmy się już przyzwyczaić, na nowo otwierają się nam oczy na pewne aspekty- czy to już znak, że na dobre wdrożyliśmy się w obce tradycje?

Tegoroczny miesięczny pobyt mojego brata w Barcelonie, nie tylko zaowocował w niezwykłe wycieczki mniej znanymi trasami Barcelony, ale także zmusił mnie do kontemplacji nad ciekawymi zjawiskami socjologiczno-katalońskimi, do których zdążyłam się już przyzwyczaić i w codziennej gonitwie nie zwracać na nie większej uwagi...

Dzisiaj postanowiłam opisać wam jeden z zawodów, który w toku rozmowy wydał się mojemu bratu niezwykle interesujący- i nie, nie mówię wcale o najstarszym zawodzie świata... 

Chcecie wiedzieć czym zajmuje się Cobrador de frac, bo to o nim będzie dzisiejszy post- koniecznie przeczytajcie dzisiejszy wpis!

Zastanawiało was kiedyś co o Polakach tak naprawdę sądzą Hiszpanie, jak jesteśmy postrzegani w oczach obcokrajowców- czy Polacy mają nadal złą opinię za granicą czy może odwrotnie wraz z nową falą emigrantów postrzeganie Polaków przez obcokrajowców uległo całkowitej zmianie?

Od trzech lat mieszkam w stolicy Katalonii, co więcej mieszkam tutaj z Hiszpanem, z którym spędzam każdą wolną chwilę w tygodniu. Jakby tego było mało to od roku moją szefową jest Niemka, która z polakami prowadzi różne interesy, dodatkowo mam kontakt z innymi obcokrajowcami, którzy w ten czy inny sposób są z Polską związani- prawie codziennie zmagam się ze zdaniem innych na temat Polaków i zbieram informację do mojego podręcznego notatnika.

Zazwyczaj kiedy rozpoczynają się rozmowy na temat Polaków milczę, czasem wrzucę 3 grosze od siebie jeśli informacje pojawiające się na ten temat są nieprawdziwe- nie wiem czy to ze względu na moją obecność, ale nigdy jeszcze nie usłyszałam negatywnych opinii o naszym narodzie- zwłaszcza tych, które przez pewien czas krążyły po świecie np. że Polacy to złodzieje czy nieroby... 

Te czasy, kiedy to nasi rodacy uznawani byli za tanią siłę roboczą chyba bezpowrotnie minęły- obecnie wielu naszych rodaków robi karierę za granicą zmieniając na lepsze naszą niezbyt chlubną opinię. W dzisiejszym poście postanowiłam zebrać informacje na temat tego jak widzą nas Polaków obcokrajowcy w jednym miejscu, tak abyście też mogli ocenić czy słusznie nas oceniają czy raczej dalej szerzą się krzywdzące nas oceny za granicą.

ZAPRASZAM DO CZYTANIA!!!

Jakiś czas temu pisałam wam o polskich produktach, których brakuje mi w Hiszpanii- post ten spotkał się z waszym gorącym przyjęciem i pojawiły się nawet komentarze, aby zrobić podobny post o produktach Hiszpańskich, które podbiły moje produkty smakowe. Jednak to nie pierwszy raz kiedy ktoś podpowiada mi taki temat posta, już jakiś czas temu mój osobisty mąż powiedział, że koniecznie muszę napisać o produktach na które nie mogłam patrzeć przed przyjazdem do Hiszpanii, a aktualnie nie mogę bez nich żyć...

Jak widać nie tylko los lubi być przewrotny, ale kubki smakowe także i czasem nie wolno się wzbraniać przed spróbowaniem czegoś, bo może nas dużo ominąć- chociaż sama nie mogę się przekonać do pewnych rzeczy, ośmiorniczki dalej wolę omijać szerokim łukiem, mimo gorących zapewnień męża o niezwykłym smaku tego przysmaku...

Dzisiaj podzielę się z wami tymi produktami, które skradły moje serce i nie wyobrażam sobie życia bez nich!

Jesteście ciekawi bez czego nie mogłabym żyć jeśli dane mi byłoby przenieść się do Polski?

Wakacje to dla mnie zawsze trudny czas na znalezienie czasu na nowe posty- zapewne nie tylko dla mnie, ale też dla wielu moich rodaków mieszkających w Hiszpanii, jest to czas nie tylko podróży, ale także przyjazdu bliskich. Wyjazd do Barcelony jest wspaniałym pomysłem na spędzenie wakacji, tym bardziej jeżeli mieszka tutaj ktoś z rodziny-ja też zawsze się ciesze na przyjazd bliskich! Ponieważ rodzinka odwiedza mnie tylko parę razy w roku, to zazwyczaj staram się poświęcić im mój wolny czas i odkryć nowe miejsca w Barcelonie- dzięki temu mam naprawdę wielki zapas zdjęć na przyszłe posty, problemem jest tylko to, że niestety nie mam czasu na ich napisanie...Oczywiście po odjeździe rodzinki też trzeba się pozbierać i zrobić na nowo sprzątanie, pranie i ogólne ogarniane się- tak, aby powrót do szarej codzienności był jak najmniej bolesny.

Moje lato w tym roku było naprawdę szalone, zaczęło się od wyjazdu na niezwykłą Islandię (o której jeszcze mam w zanadrzu wiele wiadomości)- przed wyjazdem też działo się tyle, że właściwie nie wiedziałam czy dane mi będzie tam pojechać. W między czasie zmieniłam pracę, jednakże wcześniej miałam już ustalone zastępstwo w Londynie i miejscówkę na łodzi- nie będę was kłamać, że wahałam się przed podjęciem decyzji o wyjeździe, bo tak nie było ;), zawsze staram się łapać dobre okazję i wyjazd do Londynu zdecydowanie takim był- jedyną niedogodnością było to, że zostałam zmuszona jechać bez męża- na szczęście towarzystwa dotrzymywał mi brat! W pracy co prawda nie miałam dużo roboty, jednakże między wszystkimi letnimi zdarzeniami wpadło mi w ręce świetne zlecenie, na które niestety miałam bardzo mało czasu i w ramach możliwości musiałam się mu poświęcić w 100%, dzisiaj wszytko powoli wraca do normy i mam nadzieje że i ja nadrobię moją normę blogową, w końcu mam wam tyle do powiedzenia!

W Londynie było wspaniale i właśnie dzisiaj chciałam się z wami podzielić moimi wrażeniami z mojego dwutygodniowego życia w tym mieście, mam nadzieje że zaciekawi was chodź trochę ten post i moje małe porównanie życia w Londynie do życia w Barcelonie :)) 

Zapraszam!

 Skąd właściwie wzięła się ta tradycja w Barcelonie?

Koniecznie przeczytajcie posta!

Dzisiaj będzie trochę nie typowy post, przecież zawsze mówi się tylko o tym jaka to Hiszpania, Barcelona jest wspaniała- wieczne słońce, zabawa i siesta, o tym że nie zawsze jest różowo pisałam wam nie raz. Dzisiaj napiszę, dlaczego nie kochać Barcelony- post jak zawsze jest pół żartem/pół serio, tak więc nie bierzcie sobie tego do serca, bo powodów, aby pokochać Barcelonę jest o wiele więcej- ale o tym innym razem.

Jesteście ciekawi za co można nie kochać tak pięknego kraju jakim jest Hiszpania? No to zapraszam do przeczytania posta!