Szpinak to doskonałe źródło witamin i żelaza, jednak dla wielu ciągle znajduje się na liście produktów niejadalnych (może być to związane z tzw. koszmarem z dzieciństwa- nie wiem, jak byłam mniejsza to rzadko jadłam szpinak). Obecnie zielone listki są dla mnie jednym ze sposobów na przygotowanie szybko obiadu- najczęściej wykorzystuje ku temu szpinak mrożony. Jednak jednym z moich ulubionych dań ze szpinakiem są hiszpańskie cannelloni, które mogłaby jeść codziennie.

Jeśli lubicie kuchnie hiszpańską, która sięga do korzeni włoskich i niekoniecznie zawiera w sobie morskie pyszności to bez wątpienia posmakują wam makaron cannelloni. W Hiszpanii ten makaron sprzedawany jest w prawie każdym sklepie najczęściej jako płaskie płatki, które po uprzednim zamoczeniu trzeba po prostu zawinąć, w Polsce sprzedawany jest np. z firmy Lubella jako grube rurki. W obu przypadkach trzeba poświęcić trochę czasu na przygotowanie dania- jednak cierpliwość popłaca, bo jest to jedno z dań, które posmakuje każdemu!

Składniki:

- paczka makaronu cannelloni (około 16-20 sztuk)

- 500 gr szpinaku (mrożonego lub świeżego)

- 50 gr orzeszków piniowych

- ząbek czosnku

- 100 gr sera pleśniowego Roquefort (może też być opakowanie sera Feta- ja jednak nie dodawałam sera)

- sól i pieprz do smaku

- oliwa

- rodzynki (do smaku)

Do sosu beszamel:

- śmietana do gotowania

- mleko 

- cebula 

- mąka

Przygotowanie farszu:

Na patelni rozgrzać oliwę na którą wrzucamy pokrojone ząbki czosnku oraz orzeszki piniowe- kiedy składniki te ładnie się przyrumienią należy dodać szpinak. Szpinak dusimy na patelni około 15-20 minut, pod koniec dodajemy sera i rodzynki, które sprawią, że farsz będzie miał bogatszy i niezapomniany smak. Przyprawiamy solą i pieprzem do smaku.

Przygotowanie makaronu

O ile przygotowanie farszu jest bajecznie proste, o tyle z makaronem trzeba się trochę pobawić- najlepiej kierować się tym co jest napisane na opakowaniu. W naszym przypadku do gotowanej wody wrzuciłam parę listków makaronu (trzeba uważać, aby listki się nie skleiły między sobą), które po 6 minutach były gotowe do wyjęcia i zawijania. Przy moim wcześniejszym eksperymentowaniu w kuchni zdarzyło mi się kupić makaron w kształcie rurek- owszem nie trzeba było go gotować, jednak napełnianie makaronowych rurek było także bardzo pracochłonne i niezbyt wygodne.

Przygotowanie sosu beszamelowego

Na patelni podsmażamy cebulę oprószoną mąką (można też zrezygnować z cebuli), kiedy cebula się zarumieni dodajemy śmietany do gotowania (jeśli wolimy, aby sos był gęstszy) lub mleka (wtedy przygotowanie sosu jest trochę bardziej czasochłonne). Kiedy sos zgęstnieje jest gotowy do użycia.

Kiedy sos zgęstnieje polewamy cannelloni, po wierzchu można posypać serem, który rozpuści się pod wpływem ciepła i zapewni dodatkowych walorów smakowych. Gotowe danie wstawiamy do piekarnika na temperaturę 180-200 stopni na około 20 minut i wyciągamy, kiedy sos się przyrumieni.

Cannelloni to nie tylko doskonały pomysł na bezmięsny obiad ze szpinakiem, do środka można dodać naprawdę wszystko. Moja teściowa często przygotowuje cannelloni z ugotowanego i zmielonego mięsa- jest to świetny pomysł na wykorzystanie warzyw i mięsa np. z rosołu. Do środka można także włożyć sos pieczarkowy czy sos z mięsa mielonego- wszystko zależy od waszej wyobraźni!

Ostatni dzień przed powrotem do szkoły i codziennych obowiązków to doskonały czas na przypomnienie sobie jak smakują wakacje. Mi z wakacjami w ciepłej Hiszpanii kojarzy się chłodne, słodkie wino- Sangria. W Barcelonie ten rodzaj wina zobaczyć można w menu w każdej restauracji, zazwyczaj sprzedawane jest w litrowych lub półlitrowych dzbanach i smakuje znakomicie jako dodatek do kolacji!

Krótka historia

Sangrię spożywa się już od XIX wieku na archipelagu Antyle (morze karaibskie), kiedy znajdowały się tam angielskie kolonie. Przez nadużywanie tego trunku w koloniach brytyjskich, sangria była uznawana za trunek typowo angielski- jednakże w tym samym czasie sangria pita była w Ekwadorze i Argentynie...

Natomiast nazwa Sangria pochodzi od koloru trunku- krwista czerwień (po hiszpańsku krew to sangre).

Składniki:

-pół litra czerwonego wina,

-pół litra sody (może być mniej w zależności jak mocne wino lubicie),

-brzoskwinia,

-nektaryna,

-gruszka,

-jabłko,

-pomarańcza, 

-cytryna

-sok z cytryny,

-ananas,

Przygotowanie

Wino wlewamy do wysokiego naczynia, mieszamy z sokiem z cytryny. 

Wszystkie owoce kroimy na małe kawałki- po czym mieszamy je z winem. Jeśli lubimy naprawdę słodkie wino to możemy rozpuścić 4 łyżeczki cukru i dodać go do napoju- my ominęliśmy ten krok i zdecydowaliśmy się tylko na naturalną słodycz z owoców.

Pokrojone owoce dodajemy do wina i odkładamy na 2-3 godziny do lodówki, tak aby wino nabrało słodkiego smaku. Przed podaniem napoju, wino mieszamy z sodą tak aby złagodzić jego smak- jeśli lubicie mocne wino to dodajcie mniej rozcieńczacza, jeśli jednak nie przepadacie za alkoholem to nie żałujcie wtedy sody!

Dobry smak tego wina zgubił niejednego śmiałka, który twierdząc, że w tak dobrym napoju przecież nie ma alkoholu- potem podobno ktoś widział go wpółprzytomnego w niedalekim rowie... 

Tak czy inaczej gorąco polecam wam spróbowanie tego napoju- choć oryginalnie napój wytwarzany jest na bazie czerwonego wina, to sangrię można także zrobić na bazie brandy, szampana czy białego wina! Próbujcie i koniecznie dajcie znać w komentarzach co sądzicie o tym przysmaku.

Pozdrawiam i smacznego! 

Justa

Najkrótsza noc w roku celebrowana jest na świecie na wiele sposobów, jest to przede wszystkim świetna okazja do zabawy i spędzenia czasu ze znajomymi. W Hiszpanii większość ludzi spędza tą noc na plaży jedząc ciasto Coca de San Juan, pijąc Sangrię i paląc ogniska, o tych zwyczajach możecie przeczytać w jednym z moich wcześniejszych postów opisujących zwyczaje najkrótszej w nocy roku-link. 

W tym roku nasze świętowanie przebiegało raczej skromnie, jednakże tym razem nie zabrakło znanego ciasta coca de Sant Juan- kiedy na facebook'u zapytaliście o przepis, postanowiłam że jest to doskonała okazja aby spróbować zrobić je samej.

Robiąc to przepyszne ciasto drożdżowe popełniłam parę błędów, które mam nadzieję że będziecie mogli uniknąć i naprawdę zaczęłam wątpić że coś z tego wyjdzie i że będę musiała zacząć jeszcze raz, a wyszło lepiej niż się spodziewałam!

Przede wszystkim, jest to ciasto, którego nie można zrobić na szybko, masę trzeba zostawiać na długie godziny, aby wyrosła- w niektórych przepisach proponują nawet wykonanie masy dzień wcześniej. Ja zdecydowanie nie miałam tyle czasu!

Po drugie nie zniechęcajcie się! ja byłam bardzo blisko rzucenia wszystkiego o ścianę, kiedy patrzyłam na bezkształtną masę, która przewracała się w misce...okazało się, że wystarczyło dodać trochę mąki i masa odzyskała odpowiednią konsystencję. 

Przygotowanie fermentu

Składniki na 2 ciasta:

10 gr. świeżych drożdży

38 gr. mąki pszennej

17 ml mleka

Przygotowane składniki mieszamy i zostawiamy na parę godzin tak, aby masa zwiększyła swoją objętość co najmniej dwukrotnie- w przepisie, z którego korzystałam napisane było, żeby masę zostawić na 4 godziny w suchym i ciepłym miejscu, ja niestety nie miałam tyle czasu i masę mogłam zostawić tylko na półtorej godziny, co okazało się być wystarczająco.

Przygotowanie masy ciasta

Składniki na 2 ciasta:

115 gr cukru

500 gr mąki (jeśli masa okaże się mało zwięzła trzeba dodać więcej mąki)

75 ml mleka (temperatura pokojowa)

90 gr masła

5 gr soli

3 jajka

migdały, orzechy i orzeszki piniowe

Owoce kandyzowane do dekoracji

Ubijamy jajka, do których dodajemy mąke, cukier, sól i mleko- otrzymana masa powinna mieć gumową strukturę. 

Do mieszaniny dodajemy przygotowany wcześniej ferment, który ugniatamy wraz z masą- tutaj został popełniony przeze mnie kolejny błąd, bo masę zamiast ugnieść ubiłam w mikserze- jednak ostatecznie nie wpłynęło to na smak ciasta.

Kiedy obie masy zostaną ze sobą połączone dodajemy stopniowo masło i ugniatamy. 

Masę wykładamy na płaskie foremki, przykrywamy czystą ściereczką i czekamy około 1 godziny, aż wyrośnie. Na wyrośniętym cieście układamy kandyzowane owoce, orzeszki piniowe i migdały. Aby ciasto miało złoty połysk pokrywamy je cienką warstwą rozbitego jajka.

W międzyczasie nagrzewamy piekarnik do temperatury 200 stopni, kiedy piekarnik będzie już nagrzany wkładamy ciasto, po 10 minutach zmniejszamy temperaturę do 180 stopni. Cały proces pieczenia powinien trwać około 25 minut, jeśli jednak zauważycie, że ciasto jest wystarczająco zarumienione należy je wyjąć.

Przygotowanie ciasta Coca de Sant Juan, nie jest może zbyt skomplikowane, jednak cały proces jest bardzo długotrwały-czekanie, aż ciasto wyrośnie sprawia że trzeba poświęcić dużo czasu na jego przygotowanie. Jednak naprawdę warto,bo ciasto jest przepyszne!

Lato coraz bliżej, temperatury każdego dnia stają się coraz wyższe i już wkrótce zaczniemy szukać sposobów na ochłodę. Najlepszym sposobem na znalezienie ukojenia w gorące dni jest naśladowanie tych, gdzie gorąco jest prawie przez cały rok- i tak świetnym sposobem może się stać przygotowanie zimnego Gazpacho.

Gazpacho trudno zakwalifikować, ja to danie zawsze uznawałam jako zimną zupę, jednakże Hiszpanie bardziej są skłonni uznać je jako tradycyjny napój. Mimo, że dokładna historia tego napoju nie jest znana, a jego skład uległ znacznej modyfikacji, jedno jest pewne- pochodzi z Andaluzji, gdzie spożywa się je w okresie letnim jako dodatek do posiłku lub jako chłodzące pierwsze danie.

La forma para prepararlo es muy sencilla, cortamos el pepino por la mitad y una parte la cortamos en cuadraditos. 

Przygotowanie Gazpacho jest bardzo proste i nie zajmuje dużo czasu, wszystkie warzywa kroimy na małe kawałki, wszystkie wrzucamy do miksera oprócz paru kawałków ogórka, które dodaje się na samym końcu.

La otra la añadimos junto al resto de ingredientes en la batidora, añadimos un poco de agua y lo batimos todo hasta que quede todo bien triturado, podemos ir añadiendo agua hasta que la mezcla alcance el espesor que prefiramos. 

Do warzyw w mikserze dodajemy wody, octu i oliwy dokładnie je mieszając. Jeśli wolimy, aby nasze gazpacho było bardziej rozwodnione, należy dodać więcej wody i mieszać w mikserze dłużej.

Para terminar ponemos la mezcla en un vaso o un bol y añadimos los cuadraditos de pepino. Przygotowany napój należy rozlać do szklanek dodając małe kawałki ogórka.

Smacznego!

Muszę się wam przyznać, że był to mój pierwszy raz z Gazpacho- kupne nie potrafiło mnie do siebie przekonać, zawsze kojarząc mi się z sokiem pomidorowym, za którym nie przepadam. Jednak dobrze zrobione Gazpacho jest naprawdę pyszne, a to zrobione samodzielnie w domu ma dodatkową wartość. Dlatego polecam wam jako śródziemnomorski eksperyment w kuchni, który może się okazać ciekawym dodatkiem na letnich przyjęciach. Co ciekawe do Gazpacho można dodać arbuza lub melona, ja jeszcze nie próbowałam tego wynalazku- ale na pewno będę eksperymentować w okresie letnim! 

A wy próbowaliście już to danie, a może macie swój własny sposób na jego przygotowanie!

Pozdrawiam,

Justa

Kalendarzowa zima oficjalnie odchodzi w niepamięć, niedługo wszystko w okół zacznie kwitnąć, a my odrzucimy grube okrycia na dobre (przynajmniej na parę miesięcy). Świętem, które nieodłącznie kojarzy mi się z wiosną jest bez wątpienia Wielkanoc, która będzie już za parę dni, dzisiaj zarówno w Polsce jak i w Hiszpanii można było zobaczyć dorosłych i dzieci niosących kolorowe palmy do Kościoła. Jednak dzisiaj nie będę się skupiać na tradycjach dotyczących obchodów Świąt Wielkanocnych, bo one zostały już opisane na moim blogu jakiś czas temu, dzisiaj skupię się raczej na posiłkach, które są typowe dla tego okresu.

Niestety nigdy nie było mi dane spędzić Wielkanocy typowo po Hiszpańsku, zasiadając do stołu z hiszpańską rodziną i zajadając iberyjskie przysmaki... Kiedy jeszcze nie mieszkałam w Barcelonie to mój mąż odwiedzał mnie w Polsce i zajadaliśmy się naszymi tradycyjnymi daniami tj. żurek czy biała kiełbasa, które zresztą moja Hiszpańska rodzina uwielbia. 

Co prawda w zeszłym roku odwiedziła nas moja Polska rodzina, z którą bardzo miło spędziliśmy te Świąteczne dni w Barcelonie- lecz z różnych powodów zdecydowaliśmy się na przeniesienie Polskich Świąt do Hiszpanii i przygotowanie tradycyjnych polskich posiłków, które smakowały jeszcze lepiej w barcelońskim słońcu.

Z drugiej strony w Hiszpanii już od jakiegoś czasu okres Świąt Wielkanocnych wykorzystuje się jako jeszcze jeden długi weekend i raczej planuje wyjazd w nieznane regiony Europy niż przygotowanie typowych posiłków dla całej rodziny. Jednakże mimo nowego sposobu spędzania Świąt i tego, że nie zawsze cała rodzina może zasiąść do stołu to jeszcze niektóre rodziny walczą, aby zachować tradycje i z namaszczeniem przygotowują tradycyjne posiłki. 

W ciągu całego tygodnia nie można spożywać dań mięsnych, a na stołach króluje głównie dorsz, który wraz z ciecierzycą (potaje) i innymi warzywami spożywany jest już od Wielkiego Czwartku. Jednakże równie ważne co konkretne dania, a nawet może ważniejsze są słodkie desery, które głównie spożywane są w niedzielę oraz w poniedziałek (słodkie rzeźby czekoladowe- Mona de Pasqua). Na stołach postawione zostają crespells czyli suche ciasteczka, pestiños czyli coś w rodzaju naszych faworków oraz torrijas czyli słodka przekąska z zapiekanego chleba. To właśnie torrijas zainteresowały mnie na tyle, że postanowiłam namówić mojego męża do ich przyrządzenia i pokazania wam tego przepisu na blogu.

Okazało się, że torrijas nie jest wcale trudno przygotować i zajmują o wiele mniej czasu niż mogłoby się wydawać! Mam nadzieję, że znajdziecie odrobinę czasu w te Święta Wielkanocne i będziecie mogli wprowadzić trochę Hiszpanii na Wielkanocny stół.

Mleko wlewamy do rondelka, dodajemy do niego skórkę cytryny i laskę wanilii lub cynamonu (w naszym przypadku jest to wanilia).

Primero ponemos la leche a hervir con la piel de limón y la canela o vainilla. 

Kiedy mleko się zagotuje czekamy aż wystygnie, w międzyczasie układamy chleb na tacy. Chleb moczymy ostygniętym mlekiem, które zostanie wchłonięte i sprawi, że stanie się on bardziej miękki.

Cuando empieze a hervir lo retiramos del fuego y esperamos a que se enfrié un poco. Posteriormente ponemos el pan en una bandeja y añadimos poco a poco la leche por encima para que vaya absorbiendo la leche pero sin que llegue a empaparse del todo.

Na innych talerzach ubijamy jajka i wysypujemy mąkę, które będą potrzebne do przygotowania panierki. Na patelni rozgrzewamy olej, na którym będziemy smażyć opanierowane kromki chleba.

Por otro lado, ponemos en un plato los huevos batidos y la harina y ponemos una sarten con aceite al fuego para que se vaya calentando. 

Ostatecznie panierujemy chleb w jajku i mące i wrzucamy na gorącą patelnie, na której chleb powinien przysmażyć się na złoty kolor. Gotowe tosty można spożywać zarówno na ciepło jak i na zimno wraz z cynamonem, cukrem czy miodem- co ciekawe danie to nie tylko jest wspaniałym pomysłem na śniadanie, ale także często podawane jest w formie deseru!

Finalmente rebozamos el pan con el huevo y la harina y lo ponemos a freír. Cuando este dorado a ambos lados lo retiramos y espolvoreamos con azúcar, miel o canela. 

Smacznego!

Bon apetit!

Koniecznie dajcie znać czy skusiliście się na przygotowanie tego dania, a może znacie jakieś inne hiszpańskie danie, bez którego nie wyobrażacie sobie Wielkanocy?

Pozdrawiamy,

Justa i Pau

Tak jak zapowiedziałam wam w  styczniu, zgodnie z noworocznymi postanowieniami będę stopniowo urozmaicać mój blog- co miesiąc będą się ukazywać posty jedzeniowe czyli przepisy lub Barcelońskie restauracje (będę też wprowadzać posty językowe takie jak mój ostatni wpis, bo wiem że spotkały się one z waszym dużym zainteresowaniem). 

Ponieważ jednak mamy już koniec lutego to czas na przepis miesiąca, tym razem prosta i ciekawa przekąska czy jedna z popularnych przekąsek tapas, czyli calamares a la romana czyli smażone kałamarnice. 

Nie będę was oszukiwać jak bardzo to danie uwielbiam, bo nie ładnie jest kłamać, a wszyscy którzy mnie znają wiedzą, że nie przepadam za kałamarnicami pod żadną postacią (ewentualnie jako dodatek do paelli). Jednakże wiem, że niektórzy wprost uwielbiają kałamarnice i bez nich nie wyobrażają sobie posiłku- jest to także jedno z tych dań, które znać po prostu trzeba, a jeśli będziecie w Madrycie to na pewno spotkacie się z kanapkami, które w środku mają właśnie kałamarnice- to największy przysmak tego regionu, który trzeba koniecznie spróbować! A więc, może i wy odważycie się na przygotowanie tego dania i zaskoczenie waszego partnera czy znajomych? 

Ubić jajka na jednolitą masę, dodać proszek do pieczenia i sól, cały czas mieszając.

Hay que batir los huevos y cuando estén preparados hay que añadir la levadura y la sal. 

Najważniejszym momentem w całym procesie jest dodanie mąki, to dzięki mące masa uzyska odpowiednią konsystencje. Mąkę należy dodawać wolno- nie zapominając o mieszaniu tak aby nie utworzyły się grudki, kiedy konsystencja zacznie przypominać gęsty jogurt, wtedy panierka jest gotowa. 

Después hay que ir añadiendo poco a poco la harina hasta conseguir una textura homogénea y bastante espesa.

Tienen que estar bien limpios, secos y cortados en rodajas. 

Smacznego! Bon apetit!

Koniecznie dajcie znać w komentarzach czy skusicie się na ten przepis, a może jedliście coś podobnego podczas waszego pobytu w Hiszpanii?

Pozdrawiamy

Justa i Pau

Jeśli myślimy o jakimś miejscu pierwsze co przychodzi nam do głowy zaraz po najważniejszych zabytkach czy charakterystycznych miejscach jest typowe jedzenie. I tak jak nie można być we Włoszech i nie spróbować pizzy, tak nie można przyjechać do Hiszpanii i nie spróbować Paelli.

Czym właściwie jest paella?

Paella to przede wszystkim rodzaj szerokiej patelni, która charakteryzuje się swoim nietypowym kształtem, a także brakiem długiej rączki (zamiast tego, naczynie posiada dwa uchwyty po przeciwległych stronach). Prawdopodobnie stąd wzięła się nazwa tego hiszpańskiego dania, bo według tradycji to niezwykłe danie z ryżu powinno przygotowywać się właśnie na takiej patelni.

Paella porównywana jest do włoskiej pizzy właśnie przez swoją różnorodność, tak jak do drożdżowego ciasta można dodać różne składniki zmieniając smak dania, tak dodając różne składniki do ryżu można otrzymać zupełnie inne smaki. Rodzaj paelli zależy również jakie smakołyki są dostępne w danym regionie, i tak na północy często można spotkać paelle z mięsem, natomiast na południu króluje paella z owocami morza. Typowa śródziemnomorska paella ma w swoim składnie kałamarnice, małże, ryby i krewetki, jednak w restauracji nie powinien was zdziwić szeroki wybór tego dania, najbardziej typowa paella to: paella valenciana (do ryżu dodaje się pomidory, cebulę, fasolę oraz mięso), arroz negro (czarna paella, do ryżu dodaje się soku z kałamarnicy), duży rodzaj paelli zadowoli także zwolenników mięsa czy wegetarianów, którzy będą mogli wybrać specjalną opcje dla siebie.
Jedynym problemem z zamawianiem paelli w restauracji, może stanowić to że zazwyczaj jesteśmy zmuszeni zamówić porcje dla dwóch osób, jeśli jednak wasz towarzysz nie ma ochotyna to ryżowe danie możecie skorzystać z wielu alternatyw, które wcale nie muszą być gorsze.



Nie wszystko paellą jest co ryż ma w swoim składzie

Wydawać by się mogło, że skoro tyle jest odmiany paelli, to na pewno wszystko co ma w swoim składzie ryż i kawałki warzyw, owoców lub mięsa może być nazywane paellą. Nic bardziej mylnego, w restauracjach można spotkać wiele odmian dań, które swoim wyglądem i składem będą przypominały tradycyjną hiszpańską paelle. Arros caldoso (bulion ryżowy), różni się tylko tym, że struktura tego dania jest bardziej rozwodniona (przypomina trochę ryżową zupę), zazwyczaj podawany z owocami morza lub też z mięsem.
Arroz al horno czyli zapiekany ryż, wyglądem chyba najbardziej przypomina paelle, jednak podawany jest z białą kiełbasą, pomidorami, papryką, mięsem oraz fasolą.
Daniem, które na pierwszy rzut oka różni się znacznie od paelli jest fideua, jednakże po przyjrzeniu się z bliska można zauważyć że składniki są prawie te same, jednakże ryż został zastąpiony cienkim makaronem -nitkami, danie podawane jest z mięsem lub owocami morza, często wraz z gęstym białym sosem czosnkowym.
W hiszpańskich restauracjach rzadziej spotkamy podawane risotto, które jest raczej przysmakiem włoskim, różnicą jest głównie struktura ryżu, który jest bardziej wodnisty i gumowaty- danie to podawane jest na tysiąc sposobów, zazwyczaj przy akompaniamencie parmezanu.
To tylko niektóre z dań, które możecie spotkać podczas wojaży do Hiszpanii, mój mąż przepada za ryżem pod każdą postacią, ja natomiast jestem fanką tradycyjnej paelli oraz przygotowanego w domu risotto.

Jeśli jednak nie wybieracie się do Hiszpanii, ale chcielibyście poczuć śródziemnomorski smak w waszej kuchni polecam wam prosty przepis na paelle, który ja sama bardzo często przygotowuje. 

- Ryż (4 garści) / Arroz (4 puños),

- Krewetki 300 gr/ Gambas 300gr,

- Małże 500 gr/ Almejas 500 gr,

- Kałamarnice 300 gr/ Sepia/calamares 300 gr,

- Inne owoce morza według uznania/ Frutas del mar (según gustos),

- Sól i pieprz do smaku/ Sal y pimienta según gustos.

Przygotowanie sosu/ Preparar el sofrito:

Na dużej patelni rozgrzewamy olej, do którego dodajemy pokrojoną drobno cebulę oraz rozgnieciony ząbek czosnku/ En una sarten grande tenemos que poner un poquito de aceite y añadir el diente de ajo y la cebolla picada. 

Kiedy cebula się zarumieni na złoto dodajemy drobno pokrojone papryki oraz pomidory, które należy rozgniatać w trakcie gotowania, tak aby powstał wodnisty sos./Cuando la cebolla este un poco dorada añadimos el pimiento y los tomates que se tienen que ir chafando mientras se cocinan.

Do wcześniej przygotowanego sosu dodajemy umyte krewetki, małże oraz kałamarnice (oraz inne owoce morza, które macie akurat w posiadaniu). Dodajemy wody, tak aby przykryć owoce morza, mieszamy składniki na patelni tak, aby krewetki nie były surowe./ Una vez tenemos el sofrito preparado añadimos las gambas, las almejas y los calamares, añadimos un poquito de agua y vamos dando vueltas para que se mezcle todo bien.

Kiedy małże się otworzą dodajemy wody oraz ryż, patelnię przykrywamy i na małym ogniu czekamy mniej więcej 20 minut, aż ryż się ugotuje./ Cuando las almejas estén abiertas añadimos mas agua y el arroz y lo dejamos a fuego media hasta que el arroz este listo.

Podajemy gorące danie wraz z kawałkiem cytryny./ Servimos caliente y lo acompañamos con un trozo de limon

Mam nadzieję, że znajdziecie w domu czas na przygotowanie paelli i podzieliście się swoimi spostrzeżeniami w komentarzach, a może lubicie jakieś inne danie z kuchni hiszpańskiej?

P.S. Wiem, że temat kuchni zawsze trochę kuleje na moim blogu, zawsze brakuje mi odpowiedniej motywacji, aby regularnie wstawiać posty. W 2016 roku nadszedł czas na zmiany, teraz przynajmniej raz w miesiącu będę się dzielić z wami przepisem na hiszpańskie danie, lub zaprowadzę was do Barcelońskiej restauracji-tym razem na pewno się uda, bo nad powodzeniem tego projektu będzie czuwał także mój mąż! 

Pozdrawiam,

Justa & Pau

Risotto na stałe zagościło na naszym stole, mój mąż uwielbia ryż i właśnie szukając przepisów na ciekawe dania z ryżem w roli głównej zwróciłam uwagę na risotto, które nie wydawało się być zbyt skomplikowane. Do tej pory robiłam risotto z bekonem, grzybami i warzywami, jednak na naszych piątkowych zakupach miło zamrugały do nas świeże krewetki, naprawde wielką szkodą byłoby nie wrzucić ich do koszyka, w naszych myślach wyłaniały się pyszne krewetki gotowane na parze z tego przepisu krewetki na parze  (jeśli jeszcze nie jedliście to naprawde gorąco polecam!).

Wiadomo jednak, że w weekend czas płynie szybciej, a dodatkowe zobowiązania nie zawsze pozwalają nam na przygotowanie 3 daniowego menu, aby nie psuć naszego cotygodniowego rytuału risotto (i nie dawać mężowi powodów na rozwód) zdecydowałam się na coś nowego- na risotto z owocami morza! Oczywiście moja wersja na ristotto z owocami morza jest troche bardziej humanitarna- nie dodaje ośmiornicy, ani kałamarnicy, bo niestety nie mogę się przekonać do tych dań!

Wyszło lepiej niż się spodziewałam! 
Szukacie przepisu, aby zaskoczyć męża lub żonę na weekend (lub po weekendzie)? A może po prostu chcecie jakiejś odmiany? To jest wpis dla was! ZAPRASZAM!!